SOUNDS OF SILENCE

Een van de fascinerendste dingen waar ik als kind naar kon kijken was deze ruis op het televisiescherm. Random stipjes, of eigenlijk waren het niet eens echt stipjes. Een soort combinatie van stipjes en vlekjes, voortdurend in beweging. Geen moment hetzelfde. Het had iets hypnotiserends. Je kon erdoor gegrepen worden, omdat er steeds iets veranderde terwijl je tegelijkertijd helemaal niets zag. Het bleef ruis.

Ineens denk ik: misschien is dat precies wat er op zo’n nacht als nu in mijn hoofd gebeurt. 

Gedachten die opkomen, verdwijnen, elkaar opvolgen en elkaar soms ook tegenspreken. Zorgen over dingen die nergens over gaan, associaties die nergens naartoe hoeven, vragen waar helemaal geen antwoord op hoeft te komen. Mijn hoofd kan zich werkelijk bezighouden met “iets dat niets is”. Met ruis. Is dat erg? Nee, helemaal niet. Want het is nogal verleidelijk om iedere gedachte die zich aandient serieus te nemen. Alsof alles wat je denkt iets betekent, alsof je iedere vraag moet beantwoorden, ieder probleem moet oplossen en iedere gedachte moet onderzoeken.

Trouw blijven aan jezelf. Het is me nogal een opdracht. Want wie ben je zelf? En wie was je vroeger? Wie ben je nu en wie zal je nog worden in de toekomst? Kun je trouw blijven aan iemand die nog niet is ontwikkeld, die nog niet is doorgekomen of misschien zelfs nog niet geboren is? Want delen van ons zijn er nu misschien nog niet, maar over vijf jaar misschien wel.

Gevloerd door een griep Hoppa, daar begint het al. Is mijn leven wel interessant genoeg om over te schrijven? Maak ik wel dingen mee die anderen kunnen zinspireren? Natuurlijk schrijf ik deze stukjes ook voor mezelf. Dat is altijd het geval als je een dagboek...

Ik laat steeds meer de behoefte los om voor één persoon het middelpunt te zijn en ontdek dat mijn verlangen om van betekenis te zijn veel groter is. Hier lees je dagelijks hoe ik met zoveel zin in het leven sta.

Is het eigenlijk wel nodig om een nieuwe routine te creëren? Gaat het niet veel meer om je leven weer op stroom te brengen?” Je levensstroom activeren en in beweging blijven. Hoe ik dat doe, vertel ik (bijna) dagelijks hier ….

Ik voel me stevig verankerd in mijn eigen leven en tegelijkertijd voelt iets in mij zich onvoorwaardelijk vrij. Die vrijheid is nergens afhankelijk van. Ze hoeft nergens naartoe. Ze hoeft zich niet aan te passen aan wat er van buitenaf gebeurt. Ze beweegt gewoon in mij. Lees mijn (bijna) dagelijkse bespiegelingen op het Pad van Zinleving

Er komt een moment waarop sluiers vallen en je helderder gaat zien. Een moment waarop blokkades doorbroken worden en je vrijer kunt bewegen. Een moment waarop innerlijke remmingen verdwijnen. En soms weet je niet eens precies waardoor. Of hoe.
Je merkt alleen ineens: ik spreek vrijer. Ik beweeg vrijer. Ik laat meer van mezelf zien.
Nu ik besloten heb om iedere dag vijf minuten te nemen om in te spreken wat ik zie, wat ik hoor, wat ik proef en wat er als gedachten door me heen gaat, voel ik een enorme stroom van energie. Alsof ik mezelf heb toegestaan een kanaal open te zetten waar iets al jarenlang op heeft liggen wachten.

Ik heb besloten een nieuwe routine te creëren. Dat klinkt misschien niet zo spannend, maar voor mij is het nogal een ding. Zelfs belangrijk op dit moment. Ik ben namelijk nooit zo goed geweest in routines. Ik waai nogal eens van het ene naar het andere, beweeg mee met...

Wat de waarheid en eerlijkheid je kan brengen. Misschien herken je dat moment waarop je weet dat je een grens hebt overschreden. Je kunt niet terug. Je ziet de pijn en reactie bij de ander. Wat doe je? Een artikel over goud eerlijk blijven, juist als je een fout maakt.

Er is een weten in jou dat geen bewijs nodig heeft. Dat gebouwd is op een stevig fundament van bewust-zijn. Leef jij naar jouw eigen wijsheid?