Ik heb besloten een nieuwe routine te creëren.
Dat klinkt misschien niet zo spannend, maar voor mij is het nogal een ding. Zelfs belangrijk op dit moment. Ik ben namelijk nooit zo goed geweest in routines. Ik waai nogal eens van het ene naar het andere, beweeg mee met wat zich aandient en volg mijn nieuwsgierigheid, mijn verlangen, mijn levenslust.

Ik heb ze nooit echt begrepen, mensen die het heerlijk vinden om iedere ochtend op dezelfde manier te beginnen. Mensen die houvast ervaren aan een vaste structuur en vaste gewoontes. 
En misschien is het opvallend dat juist nu, nu de man die jarenlang naast me was en die van zichzelf veel structuur (nodig) had, er niet meer dagelijks is, ik zelf begin te voelen waar mijn eigen verlangen naar structuur ligt. 

Alsof er iets is weggevallen wat eerst buiten mij lag, en ik nu kan ontdekken wat ik het misschien zelf wil dragen. Aan routine, aan structuur. En zeker niet omdat een goed leven nu eenmaal een ochtendroutine hoort te hebben. Maar omdat ik merk: hier ligt momenteel iets waar ik zelf zin in heb.

Dus dit is dag één. De eerste vijf minuten van een nieuwe routine.

Ik kom net uit het water. De wind is nog warm op mijn huid. Ik zwem inmiddels voor de zoveelste keer in de rivier. Twee maanden terug had ik nog helse pijn bij iedere beweging. Maar op vakantie heb ik zwemmen verkozen om mijn lijf verder te ondersteunen in het loslaten van spanning. Kilometers heb ik gezwommen. In meren. In plassen. Op de mooiste plekken. Nu weer thuis…zet ik door. Zwemmen blijkt een fantastische beweging voor mijn nek. Ik dank de rivier. Ik dank het water. 

Ik loop langs een paar koeien. Bruin met wit, zwiepende staarten. Een kop die verwoed richting flank wordt geworpen, ik gok een paar irritante vliegen. Bijna automatisch zetten de dames telkens weer een stap. Grassprieten te over. De natuur laat zien dat regen sowieso het verschil maakt. 

Ik kijk ernaar en denk: wat is het leven toch wonderlijk. Ook zonder input van buiten (een ziekte, een scheiding, of welk andere uitdaging ook), kan ik dat gewoon zien. Nu. Hier op deze plek. 

Ik passeer de bramen. Mijn hand gaat al richting een zwarte vrucht voordat ik er goed en wel over heb nagedacht. Ik zie de rijpheid en mijn mond trekt er spontaan een beetje van samen. Straks eet ik hem op. Mijn ogen vermoeden een licht zure nasmaak. 

Zo simpel kan het zijn.

En terwijl ik hier loop, realiseer ik me iets anders. Mijn leven is vaak van hot naar her gegaan. En misschien gaan deze teksten dat ook wel. Van koeien naar routines, naar mijn nek, naar bramen, naar de zin van het leven. Maar misschien is dat niet iets wat ik hoef te veranderen.

Misschien hoef ik mezelf helemaal niet anders te maken. Ik hoef sowieso niemand anders te zijn. Ik hoef überhaupt niet anders te zijn.

Dit lijf is fantastisch. Mijn hersenen zijn fantastisch. Ik houd van mijn gevoeligheid. Jep. Ik ben gewoon blij met mezelf.

Is dát een van de belangrijkste dingen die ik de afgelopen tijd opnieuw aan het leren ben? Iedere dag opnieuw ervaren dat ik er al ben. Dat alles wat ik nodig heb, er in wezen al is. Dat ik mijn plek niet hoef te verdienen. Dat ik mijn plek mag innemen. Op mijn manier.

Er is de afgelopen maanden ontzettend veel openheid ontstaan in mijn leven. Eerst deed die openheid pijn. Er welde zoveel verdriet in mij op, dat het regelmatig voelde alsof ik leegliep. Nu voelt ze steeds meer als ruimte. Ruimte waarin leven kan stromen. Waarin ideeën ontstaan. Waarin verhalen willen worden verteld.

Daar zie ik het hek. Daarachter staat mijn fiets. Ik heb het opnieuw gedaan, ik ben gewoon begonnen. En dat zijn misschien wel twee van de weinige constante dingen in mijn nogal veranderlijke leven: ik begin telkens weer opnieuw met frisse zin én ik wil delen. Mijn ervaringen, mijn vragen, mijn ontdekkingen, mijn leven.

Ik heb mezelf nooit echt toegestaan om dat consequent te doen. Het lampje ging aan. Ik deelde iets. Het lampje ging weer uit. Maar nu voelt het anders. Alsof ik niet langer aan en uit hoef te gaan. Maar gewoon blijf met beginnen en doorgaan.

Dus: dag één. Vijf minuten. Geen idee waar dit naartoe gaat. En dat is eigenlijk precies goed.

En terwijl ik dit in mijn telefoon inspreek, breekt de zon waterig door het gelaagde wolkendek. De lucht die vijf minuten geleden egaal grijs leek, blijkt ineens vol licht te zitten. Het was er al. Ik zag het alleen niet.

Misschien is dat wel wat zinleving voor mij steeds meer betekent: niet wachten tot het leven vol zin is, maar ervaren dát het vol zin zit. In alles wat er nú al is.

En misschien is dat ook wel jouw uitnodiging voor vandaag. Neem jouw plek in. Niet morgen. Niet als je alles op orde hebt. Niet als je eindelijk begrijpt hoe het moet. Maar nu. Precies zoals je bent.

Want er is een plek voor jou. Anders was je er niet.

En ja, deze dagelijkse updates schrijf ik samen met een AI-app. Ik spreek mijn woorden, gedachten en gevoeligheden al wandelend in zoals ik ze op dat moment beleef en daarna stuur ik ze naar de app. Dan kijken “we” samen wat eruit komt. En dát herschrijf ik weer tot wat jij nu leest. 

Ik hoop dat het je zinspireert.