Verankerd en vrij
Op weg naar mijn vaste plekje om te zwemmen.
Eerst stap ik over het prikkeldraad heen en daarna krijg ik plots een volle windvlaag in mijn gezicht. Waar komt die ineens vandaan? Ik draai mijn hoofd, maar dat blijkt de verkeerde kant. Mijn haar wordt zowat mijn mond ingeblazen.
Wat is eigenlijk de verkeerde kant? Ik lach om mijn eigen gedachte en woordkeuze. Laura toch. Er is toch geen verkeerde kant voor de wind?
Alle overtollige gedachten wegwaaien
Door mijn strengen haar heen zie ik de golven op de rivier. Wit schuimend komen ze aangespoeld, zoeken hun weg naar het strandje en worden telkens weer teruggenomen. Als het water zich terugtrekt, zie ik een bierdopje liggen. Ik raap het op. Het is van hetzelfde merk als de vijftien of twintig dopjes die ik hier twee dagen geleden al heb verzameld. Ik moet er een beetje om lachen. Blijkbaar is deze plek niet alleen mijn vaste zwemplek, maar ook een vaste plek voor anderen om bier te drinken.
Ik loop verder en het doet me goed. Ik ben blij. Mijn hoofd wil nog leger worden, dus kom maar op, wind. Waai maar alle overtollige gedachten weg. Alle gejammer, alle vragen, al dat zoeken naar begrip. Alles waarvan ik niet meer hoef te begrijpen waarom het is zoals het is, mag wat mij betreft uit mijn hoofd waaien.
Dan loop ik onder een enorme verzameling wilgen door. Tien stammen die vanuit één plek alle kanten opwaaieren en samen een breed geheel vormen. Hier sta ik even uit de verrassend felle wind. De stammen houden me vrij van de trekkracht die overal om me heen voelbaar is en die ik hier ook letterlijk kan zien.
De takken van de wilgen, met hun tengere blaadjes, zwiepen heen en weer. Daaronder staan de brandnetels die de droogte hebben overleefd, opnieuw zijn uitgelopen en nu staan te dansen op hun stevige stengels.
Zo ben ik ook
Boven mij reiken de frêle bladeren van de wilgen alle kanten op. Het is alsof ze zich verwonderen over de ruimte waarin ze mogen spelen. Vrij bewegen, alle kanten op kunnen waaien en toch stevig verankerd blijven. De tak is verankerd aan de stam en de stam aan de grond.
En ineens voel ik: zo ben ik ook.
Stevig verankerd
Ik voel me stevig verankerd in mijn eigen leven en tegelijkertijd voelt iets in mij zich onvoorwaardelijk vrij. Die vrijheid is nergens afhankelijk van. Ze hoeft nergens naartoe. Ze hoeft zich niet aan te passen aan wat er van buitenaf gebeurt. Ze beweegt gewoon in mij.
Ik hoef nergens naartoe te waaien. Ik hoef niet mee te waaien met de volgende wind. Want net als de wilgen waar ik onder sta, ben ik stevig verankerd in de plek waar ik woon, in het gezin dat zich om mij heen gevormd heeft, in het werk dat ik doe en in de vriendschappen die zijn ontstaan doordat we interesses delen en liefde voor elkaar voelen.
Wat voelt het goed om die verankering te voelen terwijl de wind om me heen jaagt.
Nog even en dan trek ik mijn kleren uit en ga ik het water in. Dat is wat ik doe. Ik hoef geen zwempak meer aan om mijn naaktheid te verhullen. Ik voel me eigenlijk altijd al naakt in deze wereld. Kleren zijn er voor mij om me te verwarmen, niet om te verhullen wie ik diep vanbinnen ben. Er is niets wat ik hoef te verhullen.
Volledig vrij
Bovendien vind ik het superfijn om het water op mijn blote lijf te voelen. Ik duik de wind niet uit de weg. Ik verwelkom hem. Hij mag mijn hoofd leegwaaien en mijn lijf frisheid bezorgen.
Is dat mijn zinzicht van vandaag? Dat je stevig verankerd kunt zijn en tegelijkertijd volledig vrij?
Ik wens jou ook een frisse dag vandaag, met wellicht een nieuw zinzicht dat nog een tijdje met je meewaait op jouw eigen pad van zinleving.
Heb je zin om een keer kennis te maken?
Of mee te mediteren met mijn fijne meditatiegroep op maandag 20:00 en woensdag 19:30 (dat kan ook online)?
Of lijkt het je wat om mee te gaan op een retraite vakantie?
Wil je het pad van zinleving leren kennen? De methode leren kennen of gaan uitdragen?
Verlang je meer te doen waar je hart voor klopt?
Stuur me gerust een mail infoatzijnvolzin.nl of neus rond op de site.