zelfliefde Archieven - zijn vol zin

Dit moment is belangrijk

28 sep 2026 | dagelijks meer zin in je leven

Dit moment is belangrijk

Het was een doodgewone doordeweekse dag. Een donderdag, of misschien een dinsdag. Bijna 13 jaar geleden alweer. Maar wat er op die doodgewone dag gebeurde, heeft mijn leven zo’n wending gegeven dat ik nu kan zeggen: dit moment is belangrijk. En ook dit moment is belangrijk. Dit moment waarop ik dit schrijf, terwijl ik in bed lig op een onopvallende zaterdagochtend.

wekelijks je hoofd rust geven

Vastlopen in je eigen onvermogen

Die ochtend, ergens door de week, was ik niet gelukkig. Er knaagde voortdurend iets. Ik was bezig iets recht te zetten wat eigenlijk helemaal niet krom was, maar waarvan mijn hoofd mij steeds vertelde dat het krom was. Ik bestempelde mezelf als nog niet goed genoeg. Dat ging niet voortdurend bewust, maar ergens op de achtergrond was ik mezelf steeds aan het beoordelen. En daarmee beoordeelde ik ook het moment waarin ik me bevond: blijkbaar was “het” nog niet goed genoeg.

Het zorgde voor een enorme onrust. Ik bleef maar bezig. Het moest toch anders kunnen? Ik moest het toch beter voor elkaar kunnen krijgen?

Op die bewuste ochtend liep ik vast in mijn eigen onvermogen. Ik kon niet meer. Ik was op. En het enige wat ik nog verlangde, was contact met mezelf. Op een veel dieper niveau dan ik op dat moment bewust kon begrijpen, wist ik blijkbaar dat er in dat contact met mezelf iets kon ontstaan waardoor ik me weer fijn zou voelen in het moment.

Ik verlangde naar tijd op mezelf. Naar even zitten. Ik verlangde ernaar dat mijn hoofd zou ophouden me telkens weer voort te stuwen, door, naar het volgende…

Toen ik me op die lukrake morgen aan dat verlangen overgaf, kwamen de diepe tranen. Want ineens zag ik wat ik al die tijd aan het doen was. Ik plaatste mezelf voortdurend buiten de tijd. In de toekomst.

Mijn hoofd zei steeds: Dit moment is niet goed genoeg, maar…

Maar als je je zo gedraagt, dan zul je je beter voelen.
Als je je werk op die manier doet, zal het beter gaan.
Als je dat niet meer tegen mensen zegt, zul je je minder ongemakkelijk voelen.
Als je jezelf nog wat verder ontwikkelt, nog wat beter begrijpt, nog wat meer aan jezelf werkt…bla bla blaaaaaaa…

Dán komt het goed.

Er zijn…

Steeds schoof ik mezelf door naar een toekomstige situatie waarin ik me eindelijk beter zou voelen.

Mijn brein hield me een prachtige oase voor. Een denkbeeldige plek waar alles klopte. En omdat die plek zo aantrekkelijk leek, bleef ik onderweg. Steeds mezelf verbeteren. Steeds aan mezelf werken.

Tot ik ineens voelde:

Het enige wat ik eigenlijk verlang, is er zijn.

Er zijn als mezelf.
Gewoon kunnen zeggen: ik ben.
Dat die twee woorden voldoende zijn. Helemaal voldoende.

De tranen liepen over mijn wangen toen ik ineens zag hoe ik uit iedere situatie een lijntje trok naar de volgende. Naar straks. Naar later. Naar wanneer het beter zou zijn. Terwijl ik ondertussen helemaal niet aanwezig was in het moment waarin mijn leven zich daadwerkelijk afspeelde.

En toen viel het kwartje.

Of eigenlijk was het zoveel meer dan een kwartje. Het was meer een epifanie.

Dit moment.

van hoofd naar hart

Dit moment is hét moment

Als ik dit moment niet kan zien als het moment dat het precies is zoals het is, en daarmee precies goed zoals het is, dan zal ik dat met geen enkel toekomstig moment bereiken.In één keer leek de hemel in mijn hoofd open te breken.

Ik begreep:

Dit moment is het moment.

En dat was een belangrijk moment.

Want toen hoorde ik voor het eerst heel duidelijk mijn eigen innerlijke stem. Een stem die me vertelt wat voor mij klopt. Wie ik ben. Hoe ik wil zijn. En wat ik werkelijk wil beleven in dit leven.
Bijna 13 jaar later lig ik op een onopvallende zaterdagochtend in bed.

Na een spontaan feestje dat ik gaf omdat ik zin had in samen-zijn en togetherness. Simpel, gezelligheid, fijne mensen. Het werd laat. Na enen ging ik slapen. Om zes uur werd ik wakker en heb ik twee uur gemediteerd.

Daarna kroop ik weer mijn bed in en ben ik af en aan in slaap gevallen. Er gebeurde van alles in die uren tussen waken en slapen. Alsof er op een diep niveau ontzettend veel werd verwerkt. Ik zweefde ergens tussen bewustzijn en een diep, onbewust weten van hoe de dingen zijn. Van hoe het leven is.

Toen ik uiteindelijk wakker werd, bleek het 10.30 uur te zijn – ik dacht dat ik niet meer kon uitslapen – en ineens voelde ik weer dat moment van 13 jaar terug.

De drive die toen ontstond om mezelf, en iedereen die zich daardoor wil laten zinspireren, mee te nemen op het Pad van Zinleving, klopt nog altijd rustig en gestaag in mijn hart.

Mega springlevend.

Ik ben vol zin.
Het leven is vol zin.
Jouw leven is vol zin.

Daar wil ik je heel graag vandaag aan herinneren:

Dit moment is belangrijk.

Dit moment is belangrijk.

Ben jij aanwezig in jezelf, in dit leven?
Kun je voelen hoe bijzonder dit simpele, onopvallende moment is waarop jij deze mail opent en leest?

Want misschien nodigt juist dit moment je uit om er helemaal voor te gaan.

Voor wat er nu in jou leeft of springlevend wil worden.
Voor wie jij bent.
Volledig hier te ZIJN.

Aanwezig.

In jouw leven.

Vol zin.

Een zinvolle stap maken in je leven?

Heb je zin om een keer kennis te maken?

Of mee te mediteren met mijn fijne meditatiegroep op maandag 20:00 en woensdag 19:30 (dat kan ook online)?

Of lijkt het je wat om mee te gaan op een retraite vakantie?

Wil je het pad van zinleving leren kennen? De methode leren kennen of gaan uitdragen?

Verlang je meer te doen waar je hart voor klopt?

Stuur me gerust een mail infoatzijnvolzin.nl of neus rond op de site.

Opruimen en vertrouwen: dag 9

26 sep 2026 | dagelijks meer zin in je leven

Oude bestanden opruimen

Vandaag ging het opruimen nog even door. Alsof de herfst bij mij al eerder is geactiveerd dan buiten. De bladeren vallen nog lang niet van de bomen, maar in mijn computer is de grote schoonmaak begonnen. Ik heb urenlang oude bestanden opgeruimd. Het voelt zo goed om als zelfstandige je eigen tijd en energie te kunnen indelen, maar het vraagt ook iets van je: dat je orde op zaken kunt stellen, overzicht kunt houden en af en toe de boel eens flink opschoont.

wekelijks je hoofd rust geven

Wat werkelijk van waarde is, blijft

Dat vraagt het leven natuurlijk van ons allemaal, maar als je, zoals ik, al sinds je vijfentwintigste vrijwel onafgebroken voor jezelf werkt, wordt opruimen vanzelf onderdeel van het ondernemerschap. En omdat ik een half jaar uit de running ben geweest – al voelt het voor mij eerder als een jaar, omdat een jaar geleden de dingen in mijn leven al op een grondige manier begonnen te verschuiven – heb ik lange tijd vooral geprobeerd om overeind te blijven. Nieuwe projecten opstarten of oude zaken opruimen zat er nauwelijks in. Nu mijn leven er zoveel opener uitziet, voelt het belangrijk om eerst ruimte te maken voordat ik er iets nieuws in breng.

Dus: koptelefoon op, lekkere werkmuziek aan. Voor mij is dat techno of trance. Misschien omdat het zo mooi aansluit bij een bepaald ritme van mijn hart. Ik kan er in ieder geval ongelooflijk hard op werken. En wat kan een mens dan een boel verzetten.

Ik kom oude ideeën tegen voor cursussen, workshops en projecten. Allemaal ooit bedacht vanuit mijn verlangen om mensen dichter bij zin te brengen. Ik kan ze nu gewoon weggooien.
Oude foto’s, flyers, voorstellen voor samenwerkingen, documenten waar ik allang niets meer mee doe. Prullenbak in.

Terwijl ik dat doe, merk ik hoe bevrijdend het is om te vertrouwen dat wat werkelijk belangrijk voor me is, niet zomaar verdwijnt omdat ik het bestand verwijder. Wat werkelijk van waarde is, blijft. Het is bijna een mooie woordspeling: wat werkelijk belangrijk voor je is, beklijft. Het blijft ergens aan je kleven. Het heeft zich in je lijf, je hart en je bewustzijn genesteld.

Ervaringen laten sporen na

Je hoeft niet alles te bewaren om te behouden wat van betekenis is geweest. Sterker nog: misschien is dat ook wel een vorm van vertrouwen. Vertrouwen dat alles wat werkelijk belangrijk voor je is, op de een of andere manier in je is opgenomen. Dat je het hebt meegenomen, ook als je het niet meer letterlijk om je heen hebt. Dat geldt natuurlijk ook voor de dingen die minder prettig zijn geweest. Ook die kunnen in je lijf en je systeem zijn gaan zitten.

Ervaringen laten sporen na. Maar juist daarom vind ik het zo mooi om te beseffen dat ook alles wat goed voor je is geweest, ergens in je is gaan zitten. De lessen, de liefde, de moed, de plezierige momenten, de inzichten. Je hoeft ze niet allemaal vast te houden om ze mee te nemen. Daar mag ik op vertrouwen.

van hoofd naar hart

Niet opnieuw beginnen, maar verdergaan

Ik weet dat vertrouwen niet voor iedereen vanzelfsprekend is. Sommige mensen hebben van jongs af aan eerder geleerd om zichzelf of anderen te wantrouwen dan om erop te vertrouwen dat het leven hen iets kan brengen. Ik geloof inmiddels niet meer zo in de simpele verdeling tussen mensen met basisvertrouwen en mensen zonder. Daarvoor zijn we volgens mij veel te complex. De vader van mijn eerste twee kinderen zei vroeger vaak: je bent geboren met óf basisvertrouwen óf met gebrek aan vertrouwen in de wereld. Hij schaarde mij duidelijk onder de eerste groep. Ik denk daar inmiddels genuanceerder over. Vertrouwen is voor mij vooral iets wat je kunt ontwikkelen. Iets wat kan groeien door ervaringen, door bewustwording, door vallen en weer opstaan. En volgens mij dus ook door steeds opnieuw te ontdekken dat je het leven niet helemaal hoeft te begrijpen om er toch een stap in te kunnen zetten.

Vandaag, achter mijn laptop, kreeg ik daar weer een flinke dosis van. Ik zag in al die mappen hoeveel verbinding er in mijn leven al is ontstaan met zinleving. Ideeën, teksten, foto’s, cursussen, retraites, samenwerkingen. En dat was alleen nog maar wat ik op mijn computer tegenkwam. Dan heb ik het nog niet eens over alles wat ik in het echte leven heb ontmoet, geleerd en beleefd. Het is veel. Een dikke hoeveelheid zelfs.

Juist deze stapeling, die ik zie doordat ik opruim, geeft me vertrouwen. Ik hoef blijkbaar niet opnieuw te beginnen. Ik hoef alleen maar verder te gaan op het pad dat zich al die jaren onder mijn voeten heeft gevormd.

Het Pad van Zinleving ligt voor me open.

Vorm verandert, liefde blijft

En dan vind ik ineens, totaal onverwacht, in een mapje met ‘privé’ een submapje met de naam bruiloft. Ik open het. En daar zijn ze ineens: de foto’s van mijn bruiloft, acht jaar geleden. Ik zie twee mensen die zich vol overgave in iets hebben gestort wat ze op dat moment nog nauwelijks konden overzien. Ik zie de liefde in mijn ogen. En ook in die van hem. Ik zie hoeveel vertrouwen er was. Hoeveel moed. Hoeveel plezier. En ook hoe weinig we eigenlijk wisten van wat ons te wachten stond. Ik heb me toen volledig overgegeven aan de liefde en aan de relatie. Met aandacht, liefde en plezier hebben we er vorm aan gegeven, samen met onze kinderen en de mensen om ons heen. En als ik nu naar die foto’s kijk, voel ik geen spijt.

Integendeel. Ik voel warmte. De liefde die er toen was, is niet ineens weg omdat de vorm verandert. Misschien slaan we allebei een ander pad in. Misschien trekken we minder vaak samen op en zullen we elkaar minder ontmoeten. Misschien krijgt onze verbinding een vorm die ik nu nog helemaal niet kan bedenken.

Een zinvolle stap maken in je leven?

Een stukje van je leven opruimen

Ik wil het openlaten. Want wat ik toen deed, kwam recht uit mijn hart. En dat verlangen is niet verdwenen. Ik vermoed zelfs dat het alleen maar sterker is geworden: het verlangen om voluit te leven, lief te hebben, te vertrouwen en mezelf trouw te blijven. Ik vertel mezelf vandaag: ik heb goed gehandeld. Diep vanbinnen weet ik dat deze woorden 100% kloppen.

Zonder tranen, maar met warmte in mijn hart, kijk ik naar de mensen die we toen waren. Twee mensen die elkaar liefhadden, die het goede probeerden te doen, die het leven aangingen met de kennis en mogelijkheden die ze op dat moment hadden. En we wisten het niet beter. Maar we durfden wel. Dat vind ik misschien wel het mooiste. Het bijzondere is: we hebben allebei nul procent spijt van die stap. Nu mag het verder. Lichter misschien. Vrijer. In een vorm die past bij wie we inmiddels zijn geworden.

Ik bewaar een aantal foto’s. Niet alles hoeft mee. Een heleboel mag gewoon de prullenbak in. Want ik wil niet dat er zoveel om me heen blijft hangen. Ik wil met een frisse, vrije blik, zonder ballast, mijn Pad van Zinleving vervolgen. Na drie uur klap ik mijn laptop dicht. Drie gigabyte aan data verwijderd. Dat scheelt ook. En dat is misschien het mooie van ondernemerschap: het persoonlijke en het zakelijke lopen voortdurend door elkaar. Uiteindelijk is opruimen soms gewoon een heel praktische beslissing. Maar ondertussen ruim je zomaar een stukje van je leven op.

Heb je zin om een keer kennis te maken?

Of mee te mediteren met mijn fijne meditatiegroep op maandag 20:00 en woensdag 19:30 (dat kan ook online)?

Of lijkt het je wat om mee te gaan op een retraite vakantie?

Wil je het pad van zinleving leren kennen? De methode leren kennen of gaan uitdragen?

Verlang je meer te doen waar je hart voor klopt?

Stuur me gerust een mail infoatzijnvolzin.nl of neus rond op de site.

Ruis: dag 8

22 sep 2026 | dagelijks meer zin in je leven

In je eigen hoofd kunnen kijken

Het is midden in de nacht. Eens in de zoveel tijd gebeurt dat en nu wijt ik het aan mijn griep, aan de afgelopen dagen waarin ik weinig heb gedaan en misschien ook aan een hormonale schommeling. Als ik ertegen ga vechten, is dat hoe dan ook een onhaalbare zaak. Ik lig nu eenmaal wakker. En eigenlijk is het wonderlijk om dan eens zo bewust in je eigen hoofd te kunnen kijken en de gedachten voorbij te laten komen. “Hoe dan?” Dat is steeds weer de vraag. Hoe kan ik hier nou in hemelsnaam mee bezig zijn? Wat is hier eigenlijk zo interessant aan? Wat is hier nou zo boeiend aan?

wekelijks je hoofd rust geven

Ruis-zijn in het hoofd

Misschien is het het nachtelijke uur dat ervoor zorgt dat je dingen kunt zien die overdag gewoon aan je voorbijgaan. Misschien komt er ’s nachts ruimte om te ontdekken hoeveel totale onzin een hoofd kan produceren en reproduceren. Toen ik jong was, hadden we nog televisies met een beeldbuis. Ik weet dat heel bewust, omdat mijn vader een tijdlang werkte in een fabriek waar die beeldbuizen werden gemaakt. Hij was daar verantwoordelijk voor de samenstelling van het glas waar zo’n beeldbuis van werd gemaakt. Als een televisie geen ontvangst had, als je hem niet kon afstemmen op een zender, kreeg je ruis.

Een van de fascinerendste dingen waar ik als kind naar kon kijken was deze ruis op het televisiescherm. Random stipjes, of eigenlijk waren het niet eens echt stipjes. Een soort combinatie van stipjes en vlekjes, voortdurend in beweging. Geen moment hetzelfde. Het had iets hypnotiserends. Je kon erdoor gegrepen worden, omdat er steeds iets veranderde terwijl je tegelijkertijd helemaal niets zag. Het bleef ruis.

Ineens denk ik: misschien is dat precies wat er op zo’n nacht als nu in mijn hoofd gebeurt.

Iets dat niets is

Gedachten die opkomen, verdwijnen, elkaar opvolgen en elkaar soms ook tegenspreken. Zorgen over dingen die nergens over gaan, associaties die nergens naartoe hoeven, vragen waar helemaal geen antwoord op hoeft te komen. Mijn hoofd kan zich werkelijk bezighouden met “iets dat niets is”. Met ruis. Is dat erg? Nee, helemaal niet. Want het is nogal verleidelijk om iedere gedachte die zich aandient serieus te nemen. Alsof alles wat je denkt iets betekent, alsof je iedere vraag moet beantwoorden, ieder probleem moet oplossen en iedere gedachte moet onderzoeken.

van hoofd naar hart

Mediteren om je hoofd stil te krijgen?

Ik had laatst iets gehoord over een verklaring voor het waarom van dromen die ik heel plausibel vond klinken. Het idee was dat dromen als een soort reproductie van de werkelijkheid zijn, waardoor het brein tijdens de slaap actief blijft. En de beelden die we in dromen zien, worden door het brein geprojecteerd om de ogen actief te houden. Want mocht er gevaar zijn, dan hoeven de ogen niet eerst van nul af aan op te starten, maar kunnen ze gelijk oriënteren waar het gevaar vandaan komt. Het idee dat mijn brein s’ nachts op de achtergrond een paar programma’s laat draaien om te voorkomen dat er uitval ontstaat door te lang inactief gebruik, vond ik een mooie gedachte. Misschien hoeft de activiteit van mijn brein helemaal niet altijd ergens “naartoe”. Misschien produceert het gewoon. Net als die oude beeldbuis: ruis.

Het doet me denken aan wat mijn jarenlange meditatie-beoefening me in de loop van de jaren heeft geleerd. Mediteren doe ik niet om mijn hoofd stil te krijgen, want dat lukt me eerlijk gezegd nog steeds niet. Er is zeker een onuitsprekelijke stilte in mij, maar er blijven altijd nog gedachten waarneembaar.

Mediteren doe ik wel om te kunnen kijken naar wat er gebeurt in mij zonder dat ik er meteen in mee hoef te gaan. Tijdens het mediteren merk je een gedachte op en voor je het weet zit je er middenin. Je bent een boodschappenlijstje aan het maken, een gesprek opnieuw aan het voeren of je maakt je zorgen over iets wat morgen misschien helemaal niet belangrijk blijkt te zijn. En dan merk je ineens: “o ja, ik was aan het mediteren”. Je komt terug. Niet omdat de gedachte fout was en ook niet omdat je hem moet wegduwen, maar simpelweg omdat je hem hebt opgemerkt.

Dat oefenen, steeds opnieuw, verandert volgens mij iets wezenlijks.

Je leert dat een gedachte niet automatisch de waarheid is en dat je ook niet iedere gedachte hoeft te volgen. Je kunt iets denken zonder er meteen iets mee te hoeven doen. Je kunt iets voelen zonder er onmiddellijk naar te handelen. Je kunt zelfs midden in de nacht wakker liggen terwijl je hoofd allerlei programma’s afspeelt, zonder dat je ieder programma hoeft te bekijken.

Ruimte ervaren tijdens de ruis

Meditatie helpt me om die ruimte te ervaren tussen wat er in mijn hoofd gebeurt en hoe ik daarop reageer. En juist daardoor raak ik er minder door van streek.

Het is dat ik nu mijn telefoon heb gepakt en ben gaan inspreken, waardoor ik mezelf ineens iets laat zien. Ik grijp bewust in in de ruis die mijn hoofd tot nu toe heeft geproduceerd. Niet door de ruis te stoppen, maar door ernaar te kijken. Door woorden te geven aan wat er gebeurt. En terwijl ik dat doe, ontstaat er vanzelf iets van ruimte.

Een zinvolle stap maken in je leven?

De ruis zien zonder zelf ruis te zijn

Ik prijs me vannacht eigenlijk gelukkig. Het gebeurt me echt maar af en toe dat ik wakker lig, dus ik kan het dragen. Ik moet er niet aan denken dat ik, zoals zoveel mensen, regelmatig ’s nachts wakker lig of alleen maar kleine stukjes slaap. Ik heb werkelijk met hen te doen. Nooit echt kunnen uitrusten van een dag leven en vervolgens ook de nacht nog bewust moeten meemaken, lijkt me een hele zware dobber.

Dus vannacht luister ik maar even naar de ruis. Ik hoef hem niet weg te krijgen en ik hoef er ook niets van te maken. Misschien is dat wel een van de mooiste dingen die meditatie me heeft gebracht: niet dat ik minder gedachten heb gekregen, maar dat ik er véééél minder snel door word meegenomen. Ik kan de ruis zien zonder te denken dat ik hem ben. Dat voelt als innerlijke ruimte: niet de afwezigheid van gedachten, maar de vrijheid om er niet door meegenomen te worden.

Heb je zin om een keer kennis te maken?

Of mee te mediteren met mijn fijne meditatiegroep op maandag 20:00 en woensdag 19:30 (dat kan ook online)?

Of lijkt het je wat om mee te gaan op een retraite vakantie?

Wil je het pad van zinleving leren kennen? De methode leren kennen of gaan uitdragen?

Verlang je meer te doen waar je hart voor klopt?

Stuur me gerust een mail infoatzijnvolzin.nl of neus rond op de site. Ik heb mijn mail adres bewust zo geschreven om spammers te ontlopen. De link is wel met een @ erin!

trouw blijven aan mezelf: dag 6

14 sep 2026 | dagelijks meer zin in je leven

Trouw blijven aan mezelf

Trouw blijven aan jezelf. Het is me nogal een opdracht. Want wie ben je zelf? En wie was je vroeger? Wie ben je nu en wie zal je nog worden in de toekomst? Kun je trouw blijven aan iemand die nog niet is ontwikkeld, die nog niet is doorgekomen of misschien zelfs nog niet geboren is? Want delen van ons zijn er nu misschien nog niet, maar over vijf jaar misschien wel.

persoonlijke retraite om jezelf trouw te blijven

Geen vastomlijnd gegeven zijn

Het is een uitspraak die we makkelijk doen: trouw blijven aan mezelf. Maar bij mij blijft steeds de vraag: wat is jezelf dan?

Ik voel mezelf niet als een vastomlijnd gegeven. Ik kijk naar de zon die door de blaadjes danst van de blauwe regen. De plant omcirkelt het dakterras met zijn vakkenstrengen. Ontelbare stralen zijn zichtbaar. Het schittert in een stralenkrans om de zon heen. Ik voel me net zo’n schittering, als het licht van de zon dat in alle kleuren uiteenvalt op mijn netvlies. Hoe kan ik trouw blijven aan iets wat zo divers is?

Ik bedenk me hoeveel veranderingen er al in mijn leven zijn geweest. Veranderingen die ik zelf heb geïnitieerd en veranderingen die door anderen of door omstandigheden zijn ontstaan. Grote veranderingen, maar natuurlijk ook ontelbare kleine veranderingen. Ze hebben me allemaal gevormd. Ze hebben me gemaakt tot wie ik nu ben en aan wie ik nu trouw kan zijn.

Maar wellicht is dat wel precies de vraag: is trouw blijven aan jezelf niet veel meer dat je trouw blijft aan het feit dát je kunt veranderen? Dat je mee kunt bewegen met wat het leven van je vraagt en met wat er in jou wil ontstaan?

Want veranderen lijkt hoe langer ik hier op aarde rondloop wel het énige vaste gegeven in het leven. En juist zodra je meent ergens weer houvast in gevonden te hebben, kan er opnieuw iets in je ontstaan. Een verlangen. Een inzicht. Een behoefte. Een beweging waarvan je voelt: hier wil ik naartoe.

Kunnen meebewgen met wie je aan het worden bent

Misschien gaat trouw blijven aan jezelf daarom niet zozeer over vasthouden aan wie je bent, maar over kunnen meebewegen met wie je aan het worden bent.

Natuurlijk zijn er ook situaties waarin je heel duidelijk niet trouw bent aan jezelf. Bijvoorbeeld wanneer je consequent de signalen van jezelf negeert. Wanneer je ja zegt terwijl je lijf eigenlijk nee voelt. Wanneer je ergens blijft omdat de andere mogelijkheid ongemakkelijk of onzeker voelt, terwijl je diep vanbinnen weet dat die andere weg veel beter bij je past.

van hoofd naar hart

Trouw blijven aan jouw eigen opdracht

Ik herken dat ook. Het afgelopen jaar is zwaar geweest. Heel zwaar. En toch ben ik trouw gebleven aan een soort innerlijke opdracht die ik mezelf had gegeven. Aan een weten vanbinnen dat ik iets te doen had, ook toen ik helemaal niet wist hoe ik het moest doen en het soms ontzettend moeilijk was.

Juist doordat ik trouw ben gebleven aan dat innerlijke weten, ben ik er nu, ondanks alles, relatief goed uitgekomen.

Ik vraag me daarom af of opoffering voor deze inspanning eigenlijk wel het juiste woord is. Trouw blijven aan jezelf kan namelijk soms voelen als een enorme inspanning, maar misschien is het geen opoffering. Misschien vraagt het simpelweg iets van je. Een inspanning die zin heeft voor jou. Zodat je op je pad kunt blijven.

Er zijn namelijk genoeg verleidingen en patronen die ervoor zorgen dat je niet meegaat in verandering. Angst voor het onbekende. De behoefte aan zekerheid. De neiging om vast te houden aan wat je kent, ook als je voelt dat het niet meer klopt.

Kan ik dan beter zeggen trouw blijven aan jezelf is in ieder geval niet: ik blijf precies wie ik ben.

Het lijkt meer hierop:

Ik blijf luisteren naar wat in mij leeft.
Ik blijf bereid om te veranderen.
Ik blijf bewegen wanneer het leven mij beweegt.
En ik verlaat mezelf niet onderweg.

Misschien is dat wel de enige vorm van trouw die werkelijk mogelijk is aan iemand die voortdurend in beweging is: jezelf.

Als jezelf geen vaststaand iets is, dan kun je jezelf ook niet één keer vinden en vervolgens voor altijd trouw blijven. Trouw blijven aan jezelf vraagt wat mij betreft juist dat je jezelf steeds opnieuw durft te ontmoeten. Dat is wat ik iedere dag weer doe: zittend op het meditatiekussen, lopend door de uiterwaarden, schrijvend achter m’n laptop.

Jezelf steeds opnieuw durven ontmoeten

En als je dát zinzicht ter harte neemt, zul je jezelf minder gaan verlaten, juist wanneer er verandering optreedt. We verlaten onszelf wanneer we tegen beter weten in niet meer luisteren naar wat er in ons verandert.

De zon is inmiddels voor een moment achter een wolk verdwenen. Maar ik voel ze nog, die stralen. Wat me duidelijk is geworden: Ik hoef niet één zonnestraal te kiezen en alleen daar trouw aan te blijven. Ik blijf meebewegen met het licht, met alle facetten in mezelf — en sta mezelf volop toe om te stralen. En terwijl ik dit typ valt het warme herfstlicht als een stille koestering op mijn gezicht.

pijn en stress vrij leven

Heb je zin om een keer kennis te maken?

Of mee te mediteren met mijn fijne meditatiegroep op maandag 20:00 en woensdag 19:30 (dat kan ook online)?

Of lijkt het je wat om mee te gaan op een retraite vakantie?

Wil je het pad van zinleving leren kennen? De methode leren kennen of gaan uitdragen?

Verlang je meer te doen waar je hart voor klopt?

Stuur me gerust een mail infoatzijnvolzin.nl of neus rond op de site.

Losse draden en flarden in je hoofd: dag 7

8 sep 2026 | dagelijks meer zin in je leven

Gevloerd door een griep

Hoppa, daar begint het al.

Is mijn leven wel interessant genoeg om over te schrijven? Maak ik wel dingen mee die anderen kunnen zinspireren?

Natuurlijk schrijf ik deze stukjes ook voor mezelf. Dat is altijd het geval als je een dagboek schrijft. Maar ik schrijf ze ook voor jou. Omdat ik weet dat jij bestaat. Omdat jij, net als ik, soms zoekt. Soms worstelt. Soms opnieuw uitvindt hoe het voor jou werkt, om vervolgens een paar dagen, weken of maanden later weer te denken: maar wat is nu weer mijn volgende stap? Hoe werkt dit eigenlijk, hier op aarde?

Momenteel lig ik in bed, gevloerd door een nazomergriep.

wekelijks je hoofd rust geven

In goed-ziek zijn zit een wijsheid

Een winderige fietstocht naar een mogelijke nieuwe plek voor Zintre. Een nachtelijke technoparty met mijn drie oudste zonen op een sportterrein naast het spoor in Ede, waar ik uren achter elkaar heb gedanst. Twee keer zwemmen terwijl de wind om me heen gierde en me daarna naakt afgedroogd in diezelfde wind. En gisteren nog de verhuizing van mijn oudste zoon, die eindelijk in de vakantie een kamer heeft gevonden en nu zijn eigen leven gaat opbouwen.

Perfecte bouwstenen voor een nazomergriep, zou je kunnen zeggen.

Dus ik geef me eraan over.

Niet omdat ik ziek zijn zo leuk vind, maar omdat ik ergens ook wel weet dat mijn lichaam nu iets anders vraagt. In goed ziek-zijn zit een wijsheid waar ik me opnieuw naartoe kan keren.

Ik heb daarom besloten om vanochtend mijn ochtendritueel van schrijven gewoon in bed te doen. Mijn lijf en mijn hoofd hebben behoefte aan ruimte. Aan even niets hoeven. Aan ongebreideld heen en weer bewegen, als een seismograaf die mijn diepere gedachten en gevoelens aftast.

Losliggende draden in mijn hoofd

Ken je dat?

Dat je ligt en je hoofd ineens langs allerlei levensdraden begint te lopen?

Losliggende draden die ergens met iets belangrijks in je leven verbonden zijn.

Een gebeurtenis van lang geleden. Een gesprek van vorige week. Een toevallige ontmoeting van gisteren. Iets wat misschien in de toekomst gaat gebeuren. Een idee voor mijn werk. Een droom die al jaren sluimert maar nog niet is geactiveerd. Een vraag waar ik nog geen antwoord op heb.

Mijn brein loopt op deze ochtend langs allerlei van die draden. Het onderzoekt wat daar te vinden is, maakt ergens een knoopje, trekt aan een andere draad en gaat vervolgens weer verder.Soms komt het terug bij waar het begon. Soms ontstaat er ineens een nieuwe verbinding. En soms loopt een draad voor mijn gevoel dood. Dan is er ineens een soort leegte. Een onmogelijkheid om verder te gaan.

van hoofd naar hart

Terugkomen bij de essentie

Ik heb mijn hoofd niet nodig om altijd maar één kant op te gaan. Ik hoef het ook niet telkens te leiden, als een moeder die haar kind bij de hand neemt en zegt waar het naartoe moet.

Sterker nog: als ik té veel kaders om mijn gedachten heen zet, gaat mijn denken én mijn dromen juist op slot. Dan wordt het te vol in een te afgebakende ruimte. Alsof ik een stukje van mijn waardevolle souplesse verlies. De souplesse om te bewegen, te reageren, van richting te veranderen wanneer dat nodig is.

Ik vind het dan ook niet erg dat mijn hoofd alle kanten op kan gaan. Dat het soms kop noch staart heeft. Ik vind het niet erg dat ik daar niet altijd een duidelijke verklaring voor heb. Dat ik misschien wat flarderig overkom.

Ik heb weleens op een punt gestaan waarop ik dacht dat ik iets nodig had.

Een diagnose. Een verklaring. Een professional die kon zeggen: dit is wat er met jou aan de hand is.

Een hokje waar ik in zou passen.
Een naam voor wat ik doe.Een duidelijke omschrijving van wie ik ben.

Maar als ik zo in bed lig, kom ik weer terug bij de essentie.
Ik ben een mens.
Ik leef.

En net als iedereen probeer ik iedere dag opnieuw uit te vinden hoe het is om mens te zijn.

De kunst van mens-zijn

Welke verantwoordelijkheden horen daarbij? Welke uitdagingen? Welke verlangens? Welke pijn? Welke vreugde?

En vooral: wat betekent het voor míj om mens te zijn?

Als ik eerlijk ben, helpt geen enkel hokje me daar uiteindelijk echt mee.

Wat mij wel helpt, zijn woorden.

Losse draden van woorden die ik aan elkaar rijg tot zinnen. Zinnen die misschien samen een verhaaltje worden. Een verhaaltje voor vandaag. Misschien is dat genoeg.

Een zinvolle stap maken in je leven?

Niet alles meteen in beton gieten

Mag het zo klein zijn? Mag het ook zo teer zijn?

Dat niet alles meteen in beton gegoten hoeft te worden. Dat iets wat ik vandaag uitspreek niet meteen een waarheid voor de rest van mijn leven hoeft te worden.

Want eerlijk gezegd is dat ook gewoon niet haalbaar.

Er zijn maar weinig dingen die voor de rest van ons leven vaststaan.

Als je kinderen hebt, blijven ze je kinderen. Misschien, als je echte liefde hebt gevonden, blijft die liefde ergens altijd met je verbonden, ook als de vorm verandert. En als je eenmaal van je lichaam bent gaan houden, is het moeilijk om daar nog helemaal van weg te bewegen. Dan zul je linksom of rechtsom steeds weer ergens proberen goed voor dat lichaam te zorgen.

Er zijn dus wel degelijk vastigheden in het leven. Maar ik zie steeds meer ook de losse draden. De beweeglijkheid. De mogelijkheid om van gedachte te veranderen. Om een andere richting in te slaan. Om opnieuw te beginnen. Om iets wat gisteren waar voelde vandaag opnieuw te onderzoeken.

Paradox

En daar komt mijn eigen paradox om de hoek kijken.

Want breinwetenschappers vertellen ons ook iets anders. Dat veel van wat we doen juist wordt bepaald door patronen die diep in ons zijn ingesleten. Dat ons brein voortdurend voorspelt, automatiseert en herhaalt. Dat we niet iedere dag helemaal opnieuw beginnen.

Ook daar zit waarheid in.

Misschien is het wel allebei.

Zoals in het yin-yang-symbool, waarin het zwarte het witte in zich draagt en het witte het zwarte.

pijn en stress vrij leven

Zijn wij net als het yin-yang symbool?

Er is in ons iets dat zich herhaalt. En er is iets dat kan bewegen.

Er zijn patronen én mogelijkheden.

Er zijn draden die al heel lang lopen én draden die vandaag ineens zichtbaar worden.

Misschien is vrijheid niet dat je alle draden kunt doorknippen.
Misschien is vrijheid dat je ze leert zien.

Dat je kunt voelen: oh, daar loopt er weer eentje. En dat je dan niet automatisch hoeft te volgen. Je kunt zo’n gedachtenflard oppakken. Even bekijken. Een stukje meelopen. Voelen wat er gebeurt.

Of hem weer neerleggen. Zonder dat je meteen hoeft te weten waarom. Vandaag lig ik dus in bed. Mijn lichaam doet even niet mee met al mijn plannen. Mijn hoofd loopt ondertussen alle kanten op.

En ik laat het maar.

Sterker nog: misschien is dit precies wat vandaag van mij vraagt.
Niet verder komen, maar ruimte maken.
Niet alles begrijpen, maar luisteren.

Ook: niet meteen een antwoord vinden, maar aanwezig zijn bij de vraag. En ergens tussen die losse draden wacht misschien wel iets. Een gedachte die nog geen vorm heeft. Een verlangen dat nog geen naam heeft.

Een volgende stap die zichzelf nog niet laat zien. Ik hoef hem vandaag niet te vinden.

Ik kies voor nu: Het genoeg om te weten dat er draden zijn.

En dat ik ze, stukje voor stukje, mag volgen.

Heb je zin om een keer kennis te maken?

Of mee te mediteren met mijn fijne meditatiegroep op maandag 20:00 en woensdag 19:30 (dat kan ook online)?

Of lijkt het je wat om mee te gaan op een retraite vakantie?

Wil je het pad van zinleving leren kennen? De methode leren kennen of gaan uitdragen?

Verlang je meer te doen waar je hart voor klopt?

Stuur me gerust een mail infoatzijnvolzin.nl of neus rond op de site.