Dit moment is belangrijk
Het was een doodgewone doordeweekse dag. Een donderdag, of misschien een dinsdag. Bijna 13 jaar geleden alweer. Maar wat er op die doodgewone dag gebeurde, heeft mijn leven zo’n wending gegeven dat ik nu kan zeggen: dit moment is belangrijk. En ook dit moment is belangrijk. Dit moment waarop ik dit schrijf, terwijl ik in bed lig op een onopvallende zaterdagochtend.
Vastlopen in je eigen onvermogen
Die ochtend, ergens door de week, was ik niet gelukkig. Er knaagde voortdurend iets. Ik was bezig iets recht te zetten wat eigenlijk helemaal niet krom was, maar waarvan mijn hoofd mij steeds vertelde dat het krom was. Ik bestempelde mezelf als nog niet goed genoeg. Dat ging niet voortdurend bewust, maar ergens op de achtergrond was ik mezelf steeds aan het beoordelen. En daarmee beoordeelde ik ook het moment waarin ik me bevond: blijkbaar was “het” nog niet goed genoeg.
Het zorgde voor een enorme onrust. Ik bleef maar bezig. Het moest toch anders kunnen? Ik moest het toch beter voor elkaar kunnen krijgen?
Op die bewuste ochtend liep ik vast in mijn eigen onvermogen. Ik kon niet meer. Ik was op. En het enige wat ik nog verlangde, was contact met mezelf. Op een veel dieper niveau dan ik op dat moment bewust kon begrijpen, wist ik blijkbaar dat er in dat contact met mezelf iets kon ontstaan waardoor ik me weer fijn zou voelen in het moment.
Ik verlangde naar tijd op mezelf. Naar even zitten. Ik verlangde ernaar dat mijn hoofd zou ophouden me telkens weer voort te stuwen, door, naar het volgende…
Toen ik me op die lukrake morgen aan dat verlangen overgaf, kwamen de diepe tranen. Want ineens zag ik wat ik al die tijd aan het doen was. Ik plaatste mezelf voortdurend buiten de tijd. In de toekomst.
Mijn hoofd zei steeds: Dit moment is niet goed genoeg, maar…
Maar als je je zo gedraagt, dan zul je je beter voelen.
Als je je werk op die manier doet, zal het beter gaan.
Als je dat niet meer tegen mensen zegt, zul je je minder ongemakkelijk voelen.
Als je jezelf nog wat verder ontwikkelt, nog wat beter begrijpt, nog wat meer aan jezelf werkt…bla bla blaaaaaaa…
Dán komt het goed.
Er zijn…
Steeds schoof ik mezelf door naar een toekomstige situatie waarin ik me eindelijk beter zou voelen.
Mijn brein hield me een prachtige oase voor. Een denkbeeldige plek waar alles klopte. En omdat die plek zo aantrekkelijk leek, bleef ik onderweg. Steeds mezelf verbeteren. Steeds aan mezelf werken.
Tot ik ineens voelde:
Het enige wat ik eigenlijk verlang, is er zijn.
Er zijn als mezelf.
Gewoon kunnen zeggen: ik ben.
Dat die twee woorden voldoende zijn. Helemaal voldoende.
De tranen liepen over mijn wangen toen ik ineens zag hoe ik uit iedere situatie een lijntje trok naar de volgende. Naar straks. Naar later. Naar wanneer het beter zou zijn. Terwijl ik ondertussen helemaal niet aanwezig was in het moment waarin mijn leven zich daadwerkelijk afspeelde.
En toen viel het kwartje.
Of eigenlijk was het zoveel meer dan een kwartje. Het was meer een epifanie.
Dit moment.
Dit moment is hét moment
Als ik dit moment niet kan zien als het moment dat het precies is zoals het is, en daarmee precies goed zoals het is, dan zal ik dat met geen enkel toekomstig moment bereiken.In één keer leek de hemel in mijn hoofd open te breken.
Ik begreep:
Dit moment is het moment.
En dat was een belangrijk moment.
Want toen hoorde ik voor het eerst heel duidelijk mijn eigen innerlijke stem. Een stem die me vertelt wat voor mij klopt. Wie ik ben. Hoe ik wil zijn. En wat ik werkelijk wil beleven in dit leven.
Bijna 13 jaar later lig ik op een onopvallende zaterdagochtend in bed.
Na een spontaan feestje dat ik gaf omdat ik zin had in samen-zijn en togetherness. Simpel, gezelligheid, fijne mensen. Het werd laat. Na enen ging ik slapen. Om zes uur werd ik wakker en heb ik twee uur gemediteerd.
Daarna kroop ik weer mijn bed in en ben ik af en aan in slaap gevallen. Er gebeurde van alles in die uren tussen waken en slapen. Alsof er op een diep niveau ontzettend veel werd verwerkt. Ik zweefde ergens tussen bewustzijn en een diep, onbewust weten van hoe de dingen zijn. Van hoe het leven is.
Toen ik uiteindelijk wakker werd, bleek het 10.30 uur te zijn – ik dacht dat ik niet meer kon uitslapen – en ineens voelde ik weer dat moment van 13 jaar terug.
De drive die toen ontstond om mezelf, en iedereen die zich daardoor wil laten zinspireren, mee te nemen op het Pad van Zinleving, klopt nog altijd rustig en gestaag in mijn hart.
Mega springlevend.
Ik ben vol zin.
Het leven is vol zin.
Jouw leven is vol zin.
Daar wil ik je heel graag vandaag aan herinneren:
Dit moment is belangrijk.
Dit moment is belangrijk.
Ben jij aanwezig in jezelf, in dit leven?
Kun je voelen hoe bijzonder dit simpele, onopvallende moment is waarop jij deze mail opent en leest?
Want misschien nodigt juist dit moment je uit om er helemaal voor te gaan.
Voor wat er nu in jou leeft of springlevend wil worden.
Voor wie jij bent.
Volledig hier te ZIJN.
Aanwezig.
In jouw leven.
Vol zin.
Heb je zin om een keer kennis te maken?
Of mee te mediteren met mijn fijne meditatiegroep op maandag 20:00 en woensdag 19:30 (dat kan ook online)?
Of lijkt het je wat om mee te gaan op een retraite vakantie?
Wil je het pad van zinleving leren kennen? De methode leren kennen of gaan uitdragen?
Verlang je meer te doen waar je hart voor klopt?
Stuur me gerust een mail infoatzijnvolzin.nl of neus rond op de site.