De zin van in de put zitten

De zin van in de put zitten

“Ik zit in een gat”. Zijn woorden vielen als een granieten blok voor me neer. Ik zag een zwarte diepte voor me, met gladde wanden en allerlei herinneringen kwamen boven. Aan mensen die al eens bij me waren geweest en die ook in een gat hadden gezeten. Of aan de rand hadden gestaan van een innerlijke afgrond. Een diep medemenselijk gevoel kwam op. Want hoewel ik me inmiddels met vertrouwenwekkende regelmaat uit de donkere dieptes van mijn ziel weet te houden, zijn er genoeg momenten geweest dat deze dieptes er wel waren. Dat ik in mijn eigen waanzin verbleef en tijdelijk niet meer wist wat ik kon doen, of kon laten om weer wat licht te voelen. 

“Tijdelijk in de put zitten helpt je weer verbinding te maken met nieuwe mogelijkheid in je leven.” Foto door Dmitry Schemelev

In de put zitten, er geen gat meer in zien. Voelen dat het leven een wending neemt waarin jij je kunt verliezen. Of dat je niet meer weet wie je bent, waar je voor staat of dat je jezelf afvraagt wat je hier op aarde eigenlijk wilt doen. Het zijn dit soort existentiële openingen in je leven die je de mogelijkheid geven om ergens doorheen te kruipen en net als een rups uit haar cocon te kruipen. Waarom? Omdat we ons altijd ruimer, vrijer, lichter gaan voelen als we eenmaal door de donkere gangen van ons innerlijk durven te bewegen, op weg naar een uitgang. 

Hoe vaak ik me niet heb ‘opgesloten’ op mijn kamer om weer verbinding te kunnen krijgen met dat wat voor mij zo wezenlijk was. Hoe vaak ik niet (uit wanhoop) de natuur invluchtte om weer het diepe respect te kunnen voelen, voor mijn eigen leven en voor al het leven om mij heen. Want dankzij mijn aangeboren gevoeligheid en enthousiasme kon ik deze verbinding in contact met de buitenwereld makkelijk verliezen. En als dat gebeurde, voelde ik me na een tijdje zo ‘verloren’. Wat weer als gevolg had dat er een spervuur van vragen en innerlijk conflict op me af kwam. 

“Hoe vaak ik niet (uit wanhoop) de natuur invluchtte om weer het diepe respect te kunnen voelen, voor mijn eigen leven en voor al het leven om mij heen.” Foto door Dustin Scarpitti

Het is altijd goed om naar jezelf te blijven luisteren, je angsten, irritaties, je hoop en wanhoop serieus te nemen. Door respect te houden voor wie je bent en wat jou beweegt, kun je uiteindelijk afscheid nemen van je eigen waanzin. En kun je beginnen met werkelijk voor jezelf te zorgen. Ik bleef, ook als ik in een put terecht gekomen was, oprecht luisteren wat mijn geest aan hersenspinsels voorschotelde. Dat was niet altijd makkelijk, want juist in een put hoor je jezelf de vreselijkste dingen denken en voelen. Toch was het essentieel dat ik respect bleef houden voor mijn innerlijke verlangens om zin te geven aan mijn eigen bestaan en dat van anderen. Want wat ik ervoer ‘in de put’ was de wanhoop, het verdriet en onvermogen over deze zielsverlangens. In de put ervoer ik de pijn en het gemis van m’n ziel die iets probeerde te realiseren (wat nog niet lukte).

Door open te staan voor je eigen zielenpijn krijg je weer toegang tot een stroom energie die je wereld kan veranderen! En die heb je nodig als je uit de put wil komen. Je hebt je eigen oerenergie nodig als je stappen wilt zetten om uit een voor jou beperkende situatie te komen. Het is zeker niet de bedoeling dat je alleen maar in je eigen cocon blijft zitten. In de cocon, of de put kun je contact leggen met je ZIN, dat wat je het liefst als onderstroom in je dagelijkse leven hebt. En het fijne is natuurlijk als je dan op een gegeven moment weer uit je cocon komt en je zin gaat leven! Of zoals een vlinder door je eigen leven gaat fladderen. 

“Ben je klaar om uit je cocon te kruipen en de wereld tegemoet te treden vol zin?” Foto door Ray Hennessy.

Ben jij toe aan het werkelijk contact maken van wat er in jou leeft en wil je daarmee ook meer in de wereld zijn? Verlang jij ook om een leven te leven waarin plek is voor plezier en betekenis? Waarin je VOL ZIN kunt ZIJN?! 

Denk er dan eens serieus over na om mee te doen met ofwel de halfjaartraining of met een persoonlijk traject. Ik heb na zeven jaar voltijds ZIJN VOL ZIN een flinke bagage om jou op weg te helpen naar meer ZIN in je LEVEN.

Meer info over ZIJN VOL ZIN en onze ZINVOLLE en LIEFDEVOLLE ZELFZORG ? Die vind je hier!!!

Bij ZIJN VOL ZIN vindt je in **meditatie cursussen **natuurretraites **zelfzorg ontwikkeltrajecten praktische antwoorden op vragen als Hoe kom ik uit de put
Hoe kan ik ontspannen
Hoe vind in innerlijke rust
Hoe volg ik mijn innerlijke kompas
Hoe vind ik zin in mijn leven
Hoe geef ik meer zin aan mijn leven
Hoe kan ik kwetsbaar zijn
Hoe kom ik weer tot mezelf
Hoe kan ik mezelf motiveren?
Hoe blijf ik meer in contact met mezelf?
Hoe kan ik liefdevol met mezelf omgaan?
Hoe kan ik mezelf accepteren
Hoe kan ik liefdevol met mezelf omgaan
Hoe vind ik meer rust en ruimte
Hoe ben ik minder gestresst
Hoe kan ik tevreden zijn met mezelf
Hoe kan ik tot rust komen
Hoe kan ik beter luisteren naar mijn gevoel
Hoe kan ik beter luisteren naar mijn lichaam
Hoe kom ik uit mijn hoofd
Hoe vind ik meer innerlijke rust
Hoe blijf ik meer in contact met mijzelf
Hoe laat ik me minder afleiden
Hoe houd ik focus
Hoe kan ik beter luisteren naar mezelf?
Hoe kan ik iets bijdragen aan de wereld?
Hoe waardeer ik mezelf?
Hoe kan ik positief denken?
Kan kwetsbaarheid een kracht zijn?
Hoe weet ik wat ik wil?
Hoe kan ik mijn emoties transformeren?
Ik wil beter weten wat ik wil
Hoe helpt niksen me
Hoe kan ik het leven vieren
Hoe kan ik meer gronden

Hoe je een ervaring uit het verleden herschrijft

Hoe je een ervaring uit het verleden herschrijft

Jitske (36) doet een sessie om het verdriet over haar overleden moeder beter te hanteren en daarmee een hernieuwde verbinding te maken met haar vader.

Op 30 jarige leeftijd overleed Jitskes moeder. “Het voelde alsof de grond onder mijn voeten wegviel. Ik was erg verbonden met mijn moeder, zij bepaalde op een goede manier veel in mijn leven. Toen zij wegviel, wist ik niet meer wat ik moest doen. Hoewel het contact met mijn vader goed is, kon ik voor mijn gevoel niet met mijn vragen en verdriet bij hem terecht. We hadden nooit over zaken gepraat. En als ik eens een vraag stelde, kreeg ik een kort antwoord. Ik hield dan vrij snel op met verder vragen. Een gesprek over het leven hadden we eigenlijk nog nooit gehad.”

Overmensd door verdriet

Hoewel ze nu haar leven weer op de rit heeft, loopt Jitske er na zes jaar nog steeds tegen aan dat het verdriet om haar moeder ineens totaal de overhand kan nemen. Laatst nog had ze een cursus leiderschap in het kader van haar werk“Al meteen de eerste dag knapte er tijdens een oefening iets in mij en ik ging helemaal op slot. Ik voelde zoveel verdriet en gemis, ik schoot helemaal vol, maar ik ging niet huilen, want ik wilde het niet daar op dat moment en met die groep delen, dus ik onderdrukte het en ging wandelen in de pauze met het idee dat ik het dan wel kwijt zou raken. Toen ik terugkwam gebeurde er iets heel kleins en het was meteen weer helemaal aanwezig. Het verdriet zit op zulke momenten ‘in de weg’. Ik wil eigenlijk niet meer dat het zo mijn leven kan beheersen.”

Verbinding maken met een ander

Ik vertel haar dat je nog zo hard in je eentje, op jezelf, kunt huilen of gefrustreerd zijn, in je eigen kamer, veilig, waar je jezelf helemaal kunt laten gaan, maar  het werkt altijd tijdelijk. De werkelijk opluchting komt pas als je het daarna in verbinding brengt met een ander. Het maakt ons tot mens, dat we gevoelens kennen van lijden, en vanuit daar verbinding maken met een ander mens/levend wezen. Ik vraag haar wat ze al heeft gedaan aan rouw, aangezien ze o,a. bij me is gekomen, om een opening te bieden voor haar verdriet en gevoelens. Na haar antwoord begrijp ik dat het nodig is om haar weer in contact te brengen met de puber in haar en dat ze diep verlangt naar contact met haar vader. Ieder van ons heeft nog steeds de puber in ons, het niet meer jonge kind dat de wereld ontdekt en van alles wil weten. De puber wil begrijpen wat er waar is en hoe zaken werken, wat de wereld kan betekenen voor het kind en andersom. De eigenschappen van de puber kunnen ons bijstaan om te begrijpen en vooral te veranderen waarom we nu vastlopen. Dat doen we zo.

Herschrijven van verleden

Ik vraag haar een situatie uit haar onderbewuste te laten opkomen, waarin ze puber was en alleen met haar vader.

Ze ziet verschillende scènes achter elkaar, maar naar de eerste scène keren we terug. Daarin dobbert ze met haar vader in een bootje, op een meer, ergens in een vakantieland. Ze roeien en haar vader vertelt over de gebeurtenissen van het gezin van de vorige dag. Er was iets voorgevallen en “Hij lijkt steun te zoeken bij mij, voor bevestiging en ook wil hij gezien worden. Ik ben twaalf, ik zie mezelf als klein, ik zoek wel zelfvertrouwen geloof ik, maar weet niet hoe ik het kan vragen aan mijn ouders, dat hebben ze me nooit geleerd, om vragen te formuleren, dus val ik vaak stil.” Kun je beginnen met je vader zien, een verbinding maken en hem bevestiging geven, als de volwassen vrouw die je nu bent. [even voor de goede orde, dit gebeurt allemaal in het levendige droombeeld van Jitske]  “Ja dat kan ik.” Fijn, dan kan Jitske beginnen met het proeven en proberen van dat wat ze heel graag wil doen, maar nog nooit heeft gedurfd door te zetten: een echt gesprek beginnen met haar vader.

Wat zou je je vader willen vragen, vraag ik haar.

“Hoe kan ik voor mezelf opkomen.”

En hoe reageert hij?

“Niet. Hij zegt niets.”

Probeer maar een volgende vraag. Proef de woorden, maak maar een zin.

“Ik wil graag een echt gesprek voeren met jou, maar ik weet niet hoe, kun je me helpen hoe dat te doen?”

En?

“Mijn vader kijkt verwonderd, niet negatief, juist eerder positief. Hij zegt: Hoe dat zo?”

“Ik wil graag weten wat je voelt, wat er in je omgaat, waar je mee zit en hoe ik jou daarmee kan helpen?”

“Dat zijn te veel vragen, hij valt stil.”

Misschien kun je focussen, opper ik.

“Papa, ben je gelukkig?”

“Ik krijg niet echt een duidelijk antwoord.”

“Papa, zou je iets willen veranderen zodat je gelukkiger bent dan je nu bent?”

“Hij kijkt me begripvol aan en haalt zijn schouders op.”

“Ik zie nu wat er gebeurt. Ik vul zijn antwoorden vanuit mijn hoofd in, maar als ik werkelijk naar mijn gevoel luister, heb ik geen idee wat zijn antwoorden zouden zijn. Omdat ik nooit de echte vragen stel. Maar ik zie nu dat als ik die vragen wél stel, er best ruimte is. Hij vindt het niet vervelend. Hij lijkt het te waarderen dat er echte vragen aan hem gesteld worden, die er toe doen en de kern raken.”

Je zou hem bijv. kunnen vragen, “Papa wat wil je dat ik ga ontdekken?”, of “Wat heb je zelf ontdekt in jouw pubertijd?”.

Zelf in actie komen

Waar Jitske achterkomt is dat ze zelf in actie kan komen, wanneer er een vraag leeft in haar. Dat haar vader stiller is, en minder spraakzaam maakt hem nog niet onwillend voor een gesprek. Als zij meer contact wil met haar vader, zal ze toch echt zelf meer openingen mogen maken voor haar en haar vader, nu haar moeder er niet meer is om het gesprek te voeren. Met het bewustzijn van een volwassene en het verlangen naar  verbinding van de 12-jarige, hoeft ze zich niet bij de eerste afwezige reactie neer te leggen. Ze heeft gezien, dat ze dichtbij haar eigen ervaringen kan blijven en doorvragen. Wie ziet is aan zet. We sluiten de oefening af met verbinding maken met zichzelf als 12 jarig meisje, zodat Jitske vanaf nu weer bewust de waarheidszoekende kracht van zichzelf ter hand neemt. Een grote glimlach verschijnt op haar gezicht. “Ik ga het gesprek gewoon aan.”

Openhartig zijn vergt moed

Openhartig zijn vergt moed

Een verhaal uit mijn hart. Als je hart niet compleet voelt, of in stukjes, of ingesloten, hoe kun je dan openhartig zijn? Waar haal je de moed vandaan om te luisteren naar je hart, wanneer het aanvoelt als een open wond of verstopt zit onder een dikke deken? Is het mogelijk om de deur naar je hart open te houden en te zijn met dat wat is?

In mijn praktijk zie ik telkens weer voorbeelden van mensen die door het leven (flink) geraakt zijn. Dan gaat vaak genoeg een deurtje dicht. En ja, dat deurtje kan weer open! 

Ja. Dat kan. Uit eigen ervaring ken ik de diepe krochten van het hart. Van haat, tot afgunst, van rouw, van schuld, van negativiteit. Toen mijn enige zus zelf besloot uit haar leven te stappen, was ik een meisje van 22. Tot over mijn oren vrolijk en bleu naïef met een diepe hunkering naar verbinding.  

Het plotseling afgesneden zijn van deze zo belangrijke verbinding scheurde mijn hart in tweeën. In de kloof die daardoor ontstond, konden onvermoed heftige gevoelens als een hete lavastroom mijn dagelijkse activiteiten en interacties verschroeien. Na een afspraak met een vriendin kon ik ineens overvallen worden door diep besef van schuld jegens mijn zus of haat jegens de vriendin. Na een bezoek bij mijn ouders, lag ik soms urenlang als verdoofd op bed, waar gedachten als een storm door mijn hoofd raasden, had het anders gekund, had ik anders gekund? Of ik ging juist veel te hard uit de bocht om toch maar te bewijzen dat ik een normaal jong iemand was. De keren dat ik koppig mijn hoofd in het zand stak om maar mee te kunnen doen met mijn gebroken hart, zorgden ervoor dat ik daarna altijd alsnog met de billen bloot moest, lange huilbuien onder de douche. 

Dus ja, ik weet uit eigen ervaring hoe diep een mensenhart zich verscheurd kan voelen, schijnbaar onreparabel, of te onbekend met heling. Waar begin je met jezelf kunnen omarmen, de pijn een plek geven? Openhartig durven zijn? Het antwoord lijkt te simpel om waar te zijn. 

Hier. Precies op de plek waar je nu bent. Op geen enkele andere plek als daar, waar je dit leest. 

Niet de theorie, of de techniek die je gebruikt is van belang. Niet de persoon die je een oplossing aanreikt, de vorm waarin dat gegoten is. Het is de verbinding met je verlangen naar heling dat telt. Het is de ademhaling die ervoor zorgt dat er ruimte komt tussen de pijn in je hart en de beleving ervan. Het is de aanraking van je eigen lichaam waardoor de moed wakker wordt. Het is het besef dat ieder moment het moment is om wakker te worden en opnieuw te beginnen. Het is de tijd van het NU waardoor ieder beleefd moment een ander moment kan zijn als het vorige. Het is de hopeloosheid die verscholen ligt in de onmogelijkheid dat het ooit beter wordt, waardoor een sprankje zin of hoop gaat gloeien. Het is dankzij de kracht van de hartepijn dat je verlichting ervaart. 

Wil je de barrière doorbreken en openhartig zijn? Pak dan nu een pen en een leeg A4-tje. Zet je pen op het papier, neem tien minuten de tijd, haal een keer diep adem en schrijf dan zonder kijken, repareren of aanpassen je antwoord op deze vraag: Ik heb zin om …

Kan ik pijn accepteren en toch blij en tevreden zijn?

Wij hebben het in ons om blij en tevreden te zijn met ons leven. Het leven maakt geen onderscheid, hoewel we zelfs soms denken van wel. We vinden dat anderen meer ongeluk hebben dan wij, mooiere karaktereigenschappen of harder moeten werken dan wij. We bezien de wereld vanuit wat de ander zegt, denkt of doet. Maakt het leven dat onderscheid tussen mensen, of maken wij dat zelf? Door onze blik, door hoe we gebeurtenissen in ons leven interpreteren, hoe we geleerd hebben om te gaan met verlies en tegenslagen?

Ja, zeg jij misschien, maar het leven gaat niet over rozen, door wat ik heb meegemaakt kan ik niet meer blij zijn. Inderdaad, het leven schrikt ons op met onaangename gebeurtenissen. Wanneer je vader op jonge leeftijd plotseling overlijdt, je ouders gaan scheiden, je ontslagen wordt, je slachtoffer wordt van geweld, je overgevoelig bent voor stress en in een burn-out terecht komt, vallen zekerheden zomaar weg. Niemand verwacht van jou dat je in zo’n moment blij en tevreden bent. Want iedereen weet dat deze gebeurtenissen diep ingrijpen.

Wat deze gebeurtenissen doen, ze schudden ons wakker, maken ons attent op het feit dat we LEVEN. Nu. En in dat leven ligt de blijheid en tevredenheid verscholen, waar ik over spreek. Het leven is goed, daar hoeven we ons niet om te bekommeren. Als we te veel met de vraag bezig zijn of het leven wel goed is voor ons, verzanden we in een onoplosbaar vraagstuk. De vraag is eerder, kunnen we deze goedheid toelaten? Kunnen we toestaan dat we onze laagjes afpellen en het zonlicht onze huid laten verwarmen? Kunnen we ons verzoenen met angst, ons hart verzachten voor frustratie, ons verdriet een plek geven zodat we niet meer opgesloten hoeven te zijn in onze zelfgebouwde veilige cocon? Kunnen we als een zelfbewuste vlinder onze cocon verlaten en kleur gaan geven aan ons eigen bestaan?

Op die vragen zeg ik in middels volop JA! Tuurlijk ik heb ook mijn weg afgelegd. Maar juist daardoor kan ik met de opgedane wijsheid, invoelend vermogen, vrolijke sprankeling en kracht mogelijk maken dat jij vertrouwen voelt in jouw leven. Dat de mentale muurtjes vallen, die je gevangen houden in een kleinerende gedachte, een beperkende overtuiging, een oud sentiment. Dat je lichaam een fijne plek is om te vertoeven. Dat je geen remmingen meer ervaart om simpelweg JEZELF te ZIJN. Als ik je op een of andere manier hierbij zou kunnen ondersteunen, maakt dat mij weer blij, dus schroom niet om contact op te nemen, als je daar zin in hebt!

X
X