Er was eens… een eigenwijs verhaal

Er was eens… een eigenwijs verhaal

Er was eens een mens die het beste voorhad met zichzelf en haar medemensen. Vol goede moed trok deze mens er dag in dag uit op uit om het leven in haar omgeving een stukje mooier te maken. Dat hoefde niet groots of meeslepend te zijn. De ene keer plantte zij hier een plant, de andere keer deelde zij daar een bosje bloemen uit. Door kleine gebaren zaaide zij meer zin in het leven. Ze deed haar best om zich bezig te houden met die dingen die goed voelden en die goed deden. Eigenlijk was haar leven in het klein best zinvol zoals het was.

 

Totdat op één van haar dagelijkse ommetjes een ander mens voor haar neus bleef staan. Deze mens zag er angstig en gehaast uit. Deze mens leek op zoek te zijn naar iets wat hij, aan zijn uitgeputte en ietwat opgezwollen gezicht te zien, al heel lang niet gevonden had.

 

‘Kan ik u helpen?’ vroeg de zinvolle mens. ‘Nee, jij kunt me niet helpen. Wat ik zoek ligt achter de horizon, voorbij de bergen van afgunst en de zee van misvattingen. Door de woestenij van verwachtingen en het woud van torenhoge eisen moet ik trekken alvorens ik haar vind.’

 

‘Naar wie bent u op zoek dan?’ vroeg de zinvolle mens. De man keek haar met ongeloof aan, was deze mens werkelijk geïnteresseerd in hem of maakte ze contact omdat ze iets van hem wilde? Hij besloot toch te antwoorden. ‘Ik zoek mijn ideale partner, de vrede van voldoening.’

 

‘De vrede van voldoening?’ herhaalde de zinvolle mens? ‘Maar daarvoor hoeft u toch niet zo ver weg te gaan en uzelf bloot te stellen aan al die onzinnige illusies?’

 

De angstige man keek haar met een blik vol argwaan aan. ‘Dus jij denkt dat de vrede van voldoening voor het oprapen ligt? Nou dan heb je het mooi mis, meisje.’ En toen bijna geïrriteerd: ‘Zeg wat ben jij naïef!’

 

De zinvolle mens blikte of bloosde niet op de sneer van de angstige man, want naïef was ze en dat was juist haar kracht. Als een kind keek ze open de wereld in, haar bewustzijn vullend met de goede intenties uit haar hart.

 

‘Ik ken uw levensloop natuurlijk niet, meneer’, zei ze vriendelijk, ‘daarover kan ik dus niet oordelen, maar ik heb de vrede van voldoening toch heus gevonden. Ik vond haar gewoon bij mij in de buurtsuper, toen ik aardappeltjes kocht voor een frisse salade. Ze lonkte naar me vanuit het schap en fluisterde me hoe fijn het was dat ik te eten had.’

 

De man keek de ietwat naïeve doch zinvolle mens aan met ongeloof. ‘Dus jij hoort haar praten vanuit een supermarkt schap?’ ‘Oh ja’ zei ze, ‘ze vertelt me geregeld dat ik dankbaar mag zijn voor wat het leven me schenkt.’ Een besmuikt glimlachje ging over zijn lippen. ‘Tssss. Kinderlijk gedoe hoor.’

 

Onverstoord ging de zinvolle mens verder. ‘Ik zag haar laatst op het dorpsplein van verbinding, toen ik toevallig met een buurvrouw in gesprek raakte. De dag ervoor was ik haar ook tegengekomen in het bos van verlangen, toen ik tussen de bomen liep te mijmeren over waar mijn leven nog naar toe zou gaan. En ik denk dat ik haar ook binnenkort weer tegenkom in het park van ontspanning, waar ik weleens tegen een muurtje uitrust van al mijn werkzaamheden.’

 

‘Werkzaamheden, werkzaamheden.’ riep de man opgedoft uit. ‘En ik moet geloven dat jij werkt? Je ziet er meer uit als een prinsesje dat in leven wordt gehouden door anderen. Je hebt vast een uitkering of een of andere aandoening waardoor jij niet hoeft te werken. Terwijl ik me uitsloof.’ Hij klonk nu werkelijk moe.

 

‘Meneer, ik respecteer natuurlijk uw zoektocht en al uw geploeter, maar ik geloof er niet meer in dat we ons moeten afmatten om onze liefste metgezel in het leven tegen te komen. Zij bevindt zich altijd al onder ons, zo bent u haar voor mij op dit moment!’ Haar ogen straalden terwijl ze de vermoeidheid en angst van het gezicht van de man afkeek. ‘En misschien ben ik haar wel voor u? Ze gaf hem een mysterieuze blik en vervolgde, ‘dank u wel dat u me opnieuw hebt laten zien hoe waardevol mijn leven is.’

 

Zonder aanwijzing draaide de zinvolle mens zich om en vervolgde lichtvoetig haar levenspad. Ze liet de man simpelweg staan. Op het kruispunt van de keuze. Een glimlach borrelde omhoog uit haar eigenwijze hart, ze was vol vertrouwen dat deze man, mocht hij nu niet kiezen, later opnieuw een kans kreeg. Ze wist dat een ont-moeting vol waarheid zich altijd opnieuw aandiende en dat ieder mens altijd opnieuw een keuze kon maken.

 

Ze stak haar neus in een bloemenstruik langs de weg en dacht, ‘mmm lekker, en waar heb ik nu zin in?’

 

Laura Jonker

Waarom ik dit deel? Ik ben hier op aarde om mensen bij hun zin te brengen. Simpel en eenvoudig leven. Van moeten naar zin.

3 juni start een nieuwe cursus, mail gerust info@zijnvolzin.nl of pb me.

 

Hoe breng ik mijn binnenwereld naar buiten?

Hoe breng ik mijn binnenwereld naar buiten?

“Hoe kan ik mijn binnenwereld meer in verbinding brengen met de buitenwereld”, vroeg Madhu (31). Het was de leidende vraag voor een interessante sessie. Aanleiding was de ervaring die ze 7 maanden ervoor had, tijdens onze tweede ontmoeting. In die sessie zag zij zichzelf als klein meisje in een soort glazen bal zitten, in haar eigen kinderkamer, veilig weliswaar, maar ook onbereikbaar voor het gezin en anderen. “Het voelde en zag eruit als zo’n sneeuwbal, met water erin, met van die vlokjes op de bodem, hermetisch afgesloten.” Het was een intense ervaring op dat moment, reden genoeg om aan de slag te gaan. Dat hebben we gedaan, in een periode van zeven maanden kwam ze geregeld langs. Madhu zit sinds die eerste sessie veel beter in haar vel, het is tijd om de proef op de som te nemen. Ik opper dus om nog eens terug te keren tot het gevoel van in een bal zitten, veilig en afgesloten. Dat spreekt haar aan. 

“Ik wil graag een deur in mijn bal bouwen, zodat ik mijn binnenwereld meer manifesteer in de buitenwereld en me tegelijkertijd kan terugtrekken in mijn eigen wereld wanneer ik dat wil.”

Leuke uitdaging voor een Helderheid sessie. Dan leg je een tiental vloerplaten neer met ieder een eigen betekenis. Wanneer je erop staat, verschaf je jezelf informatie uit je onderbewustzijn over hoe je NU met de situatie om kunt gaan. Hoewel het zweverig kan klinken is er niets zweverigs aan.  Je krijgt zeer doelgerichte informatie, waar je in eerste instantie niet zelf op zou komen, maar die wel cruciaal kan zijn om je situatie op een heel andere manier te gaan beleven.

Madhu legt de vloerplaten in een eigen gekozen volgorde (ik weet dat zij houdt van zelfstandigheid en eigen inbreng:-). En begint bij het eerste veld. Daarop staat geschreven BRON, oftewel, de basis van je vraag helder krijgen. Wat is er nu eigenlijk aan de hand?

Ik vraag naar wat zij ervaart. “Ik zie mezelf weer in die bol en ik ben aan het klussen. Ik ben ongeveer 7 à 8 jaar oud, maar ik weet dat ik ouder ben. Ik ben aan het opruimen, schoonmaken. Ik ben aan het opknappen, alsof ik wel weet dat het wel goed geweest is nu. Ik ben ergens klaar voor.” ‘Mooi’ zeg ik. ‘Wat heeft dat meisje in die bal nodig, wat kun jij voor haar betekenen?’ Het is even stil en dan zegt ze stellig: “Ik krijg de boodschap door dat ik aan de slag moet, want zij is eigenlijk al begonnen met die deur. Zij heeft niets nodig behalve dat ik ga doen wat ik zelf wel weet. Actie.” Haar gezicht laat precies zien wat er nodig is. “Aan de slag”.

Ze stapt naar een volgende vloerplaat. “Ik lig in het gras. Ik zie groen gras, ik zie klaprozen, de lucht is blauw.” Het is even stil, dan vervolgt ze. “Ik lig niet alleen, ik ben er met vrienden, ze lachen, ik hoor vogels, we hebben plezier. Zij schaterlachen en we picknicken. Ik ben niet alleen vrolijk, ik ben ook een beetje droevig.” Ik vraag door naar waar ze de droevigheid in haar lichaam kan voelen. “Het verdriet wat ik voel zit in mijn keel, het voelt als een beklemming, een nachtblauw gevoel van spanning.” ‘Waar gaat het over?’ vraag ik haar. “Ik weet het wel. Ik mis het gevoel van kunnen schaterlachen, onbezorgdheid, gevoel van verbonden zijn. Het lijkt sinds een aantal jaar of al mijn gevoelens wat afgematter zijn, dan voorheen. Zowel in de hoogte als in de diepte. Alsof ik altijd maar ergens op de achtergrond bezig ben met werk en niet echt kan voelen.” ‘Kom je weleens buiten?’ vraag ik. “Ik? Nee, niet echt, nou ja om te fietsen van de ene plek naar de andere.” Het is even stil en ze laat de ervaring een laagje dieper binnen. Dan veel vrolijker zegt ze:”Oooh, ik moet gewoon mijn naaimachine weer oppakken, gewoon meer gaan leven!” Er lijkt een kwartje gevallen. 

“Er is zoveel meer dan geluk halen uit mijn werk, er is zoveel meer dan wat ik nu doe. Ik ga gewoon meer wandelen in het bos, gewoon om de wandeling, of in het park liggen, gewoon wandelen om het wandelen en niet omdat ik er iets mee moet. Met vrienden zijn.”

Een stuk opgeluchter beweegt ze na deze ervaring naar een volgende vloerplaat. Het blijft lang stil. Dan begint ze te vertellen: “Hier ben ik ineens ouder, ik ben in het bos en ik zie alles gefocused, alsof ik inzoom op alle kleine details. Oh en ik zie kinderen. Ik ben met een aantal kinderen en ik leg hen iets uit over de natuur. Ik voel me hier rustig, ontspannen, alsof ik mezelf wil vertellen dat ik een keuze kan maken, dat ik alles wat niet bijdraagt aan dit gevoel, dat ik dat achter me kan laten. Alsof ik mezelf laat zien dat als ik het achter me kan laten, het kan loslaten en ook kan afsluiten.” Ik vraag haar welke keuze zij in deze situatie dan heeft gemaakt, waardoor ze in dit fijne, rustige gevoel terecht is gekomen. “Het gaat om vertrouwen, ik vertel mezelf hier dat het goed komt, dat ik vertrouw heb en niet te veel moet nadenken. Ze [mijn oudere zelf] zegt letterlijk tegen me: heb vertrouwen, het komt wel goed.”

Dan is het tijd voor de laatste vloerplaat waar REALISATIE opstaat. We herhalen de vraag: “Ik wil graag een deur in mijn bal bouwen, zodat ik mijn binnenwereld meer manifesteer in de buitenwereld en me tegelijkertijd kan terugtrekken in mijn eigen wereld wanneer ik dat wil.” Madhu staat op de vloerplaat en krijgt vrijwel meteen een helder beeld. “Ik zie weer die bal, maar het gevoel is anders. Ik heb niet echt een bal of een eigen wereld nodig om mezelf in terug te trekken. Het hoeft er niet meer zo fysiek uit te zien. Er gebeuren nu verschillende dingen tegelijkertijd. Ik zie mezelf in die bol én ik zie allemaal vrouwen om mij en mijn bal heen staan. Als ik inzoom zie ik dat ik al bijna de bal van binnenuit kapot heb gemaakt, ik heb net als bij een klein vogeltje in een ei al bijna een barst in de schaal gemaakt. De vrouwen die erom heen staan, dat gaat eindeloos door. Alsof ik omringd wordt door oneindig veel vrouwen, moeders van moeders, oma’s van oma’s. Ze lijken klaar te staan voor het moment dat ik uit mijn bal kom. Nu snap ik het. Als ik uit die bol stap ben ik geen meisje meer, maar een vrouw! Ik voel de betekenis. Door uit de bol te stappen maak ik verbinding wat is, wat was en wat gaat komen, en dáárin ligt een diep vertrouwen. Dat vertrouwen wat ik nodig heb om te kunnen manifesteren wat ik graag wil manifesteren.”

Madhu is moe èn helder als we stoppen om de sessie met een kopje thee af te sluiten. “Pfff, zo. Hier kan ik weer even verder mee.” Dat geldt voor ons beiden, hoe de ervaring van een beeld uit het eigen bewustzijn meer kan zeggen dan alle woorden bij elkaar, verbaast me keer op keer opnieuw. Wat een prachtwerk heb ik toch.

Als je de lat minder hoog wil leggen

Als je de lat minder hoog wil leggen

Wanneer je iets in je mars hebt of iets wilt bereiken, is het verleidelijk om de lat hoog te leggen. Ik zie het genoeg gebeuren in de gesprekken in ZINTRE. Sommigen krijgen er te veel stress door, anderen slaan dicht en weten niet meer hoe ze in beweging komen.

Hoe zorg je dat je niet een te grote tik van de prestratiegedreven molen krijgt? En wel op een zinvolle manier je doelen haalt?

bestraffend vingertje

We wijzen nog weleens met een bestraffend vingertje naar onszelf als we de opgelegde lat niet halen, of als we niet in actie komen, voor iets wat we eigenlijk willen doen. Ik heb sinds een aantal jaar een riedeltje nuchtermakende en zinlevende vragen in mijn binnenzak. Ik stel ze mezelf (of via een ander)* als ik merk dat ik geleefd wordt door mijn eigen lat. Dat het lat-ophogen soms ongemerkt gaat, is begrijpelijk als je om je heen kijkt naar het aantal beelden dat we voorgeschoteld krijgen: van awards, degrees, nummers 1, targets, en heeeeeeel veel cijfers en nummers. En ja dat kan opstressend of verlammend werken.

Onthoud dat de reis, de ontwikkeling, het plezier oplevert, dat de lat overspringen een beloning is voor het proces ernaartoe!!!

Een aantal zelfregulerende vragen

1. Wat wil ik nu echt?

Laat even alles gaan en keer om naar een leeg vel, ga terug naar een blanco pagina in je hoofd en hart. Ook al zit je er midden in. Wat wilde je ook alweer echt, tijdens het moment van ‘beginnen’, tijdens het moment van dromen? Waartoe werd je in beweging gebracht, wat was het idee of gevoel dat je pakte? Dit is de vonk die het zuiverst weergeeft waar jij je mee bezig wilt houden. Hoe dichter je bij die vonk blijft, hoe realistischer je plan wordt.**

Hier helpt creativiteit: schrijf het op, maak er een tekening van, klei een beeld wat [al is het lekker kneuterig] je bij de realistische droomles houdt. Jouw droom heeft kans van slagen als je dichtbij je vonk blijft en weet wat je wilt.

2. Wat gebeurt er werkelijk als ik het niet haal?

In onze hoofden gebeuren de ergste rampen, aangevuurd door allerlei mediabeelden, die door hun schokkendheid, of hun rauwheid, ons meer bij blijven dan de succesverhalen, waarin het ‘gewoon’ goed is. Scheid zin van onzin. Hoe erg kan het zijn, als je de lat wat lager legt? Hoe rampzalig is het als je een onderdeel van je plan even laat varen voor later of overlaat aan een ander? Wie zijn er werkelijk de dupe van als je het naar eigen denken niet goed doet?

3. Wat doen anderen, waar ik me door laat afremmen of juist opstuwen?

Krijg helderheid over de ongemerkte invloed die anderen op je hebben. De stemmetjes in je hoofd, zijn die allemaal van jou, of hoor je je vader nog nagalmen of je moeder waarschuwen. Is dat de juf of meester die je vertelde dat je het veel te moeilijk zou zijn voor je? Behartig je ook je eigen wensen, of voer je alleen maar uit wat je baas wil? Ben je stiekem haar / zijn droom aan het vervullen, terwijl jouw droom een heel andere is? Heb je door welke verwachtingen je ongemerkt invult?

Welke woorden / beelden hebben invloed op je, waardoor je juist in actie komt (terwijl je ook nog even kon genieten) of waardoor je juist niet in actie durft te komen (terwijl je daarmee misschien een leuke ervaring misloopt)?

Beïnvloeding gaat snel en ongemerkt, dwz buiten ons bewustzijn om. Recent onderzoek heeft bevestigd dat de amygdala (het gedeelte in onze hersenen dat gevoelens activeert) al intens reageert als het een beeld ziet van twee bedreigende ogen voor een duur van twee hondersten van een seconde. Oftewel een beeld dat we onmogelijk bewust kunnen oppakken, heeft al wel een effect in onze hersenen en daarmee in ons lichaam***. Dat pleit des te meer voor regelmatige activiteiten als sporten, buiten in de natuur zijn en mediteren, waarin de hersenen de overprikkeling kunnen ontladen.

4. Waar haal ik het meeste plezier uit?

Een lat kan ongemerkt hoger en hoger worden. Om de opwaartse spiraal te stoppen is het zinvol om te beginnen met het meest aardse en tegelijkertijd duurzaamste: waar haal je nu op dit moment het meeste plezier uit? Dat kan ook het afronden van een rottig taakje zijn. Krijg je voeten weer op de grond, je hart in een opgeluchte stemming en ga iets doen waar je plezier van krijgt.

5. En de vraag die altijd geldt: Wat kan er nu?

Een lat kan niet alleen ongemerkt hoger worden, maar ook groter en groter, zodat ons hele blikveld erdoor in beslag genomen wordt.

We kunnen nergens anders meer aan denken dan dat wat we NOG NIET BEREIKT hebben.****

Zorg dat de lat niet het hele speelveld vult, maar dat er ruimte blijft voor spelen tijdens het werken / doelen behalen. Dus wat kan er nu? Sta jezelf toe om in ieder geval één resultaat te bereiken. Dat kan ook zijn, dat je een dag gaat zitten om structuur en prioriteit te krijgen in je taken, wat is het eerste belangrijke en wat daarna.

De beste remedie voor te hoge latten is uiteraad 😉 je eigen om je ZIN te vinden

*Loop je vast in jezelf, vraag dan een ander om je te helpen met spiegelen. We hoeven niet alles ZELF op te lossen!!!

**realistisch betekent hier uitvoerbaar. Want je dromen mogen groot zijn, als ze maar dichtbij jouw hart liggen. Je snapt zelf ook wel dat je het uitvoeren van een droom voor een ander misschien minder haalbaar is dan je zou denken / hopen / wensen.

***Boeiend, krachtig en vol openbaringen: het boek van hoogleraar klinische psychologie Paul Verhaeghe: Intimiteit

****Voor een opgeruimd blikveld kijk ook eens naar de techniek van David Allen: Getting things done

Hoe je een ervaring uit het verleden herschrijft

Hoe je een ervaring uit het verleden herschrijft

Jitske (36) doet een sessie om het verdriet over haar overleden moeder beter te hanteren en daarmee een hernieuwde verbinding te maken met haar vader.

Op 30 jarige leeftijd overleed Jitskes moeder. “Het voelde alsof de grond onder mijn voeten wegviel. Ik was erg verbonden met mijn moeder, zij bepaalde op een goede manier veel in mijn leven. Toen zij wegviel, wist ik niet meer wat ik moest doen. Hoewel het contact met mijn vader goed is, kon ik voor mijn gevoel niet met mijn vragen en verdriet bij hem terecht. We hadden nooit over zaken gepraat. En als ik eens een vraag stelde, kreeg ik een kort antwoord. Ik hield dan vrij snel op met verder vragen. Een gesprek over het leven hadden we eigenlijk nog nooit gehad.”

Overmensd door verdriet

Hoewel ze nu haar leven weer op de rit heeft, loopt Jitske er na zes jaar nog steeds tegen aan dat het verdriet om haar moeder ineens totaal de overhand kan nemen. Laatst nog had ze een cursus leiderschap in het kader van haar werk“Al meteen de eerste dag knapte er tijdens een oefening iets in mij en ik ging helemaal op slot. Ik voelde zoveel verdriet en gemis, ik schoot helemaal vol, maar ik ging niet huilen, want ik wilde het niet daar op dat moment en met die groep delen, dus ik onderdrukte het en ging wandelen in de pauze met het idee dat ik het dan wel kwijt zou raken. Toen ik terugkwam gebeurde er iets heel kleins en het was meteen weer helemaal aanwezig. Het verdriet zit op zulke momenten ‘in de weg’. Ik wil eigenlijk niet meer dat het zo mijn leven kan beheersen.”

Verbinding maken met een ander

Ik vertel haar dat je nog zo hard in je eentje, op jezelf, kunt huilen of gefrustreerd zijn, in je eigen kamer, veilig, waar je jezelf helemaal kunt laten gaan, maar  het werkt altijd tijdelijk. De werkelijk opluchting komt pas als je het daarna in verbinding brengt met een ander. Het maakt ons tot mens, dat we gevoelens kennen van lijden, en vanuit daar verbinding maken met een ander mens/levend wezen. Ik vraag haar wat ze al heeft gedaan aan rouw, aangezien ze o,a. bij me is gekomen, om een opening te bieden voor haar verdriet en gevoelens. Na haar antwoord begrijp ik dat het nodig is om haar weer in contact te brengen met de puber in haar en dat ze diep verlangt naar contact met haar vader. Ieder van ons heeft nog steeds de puber in ons, het niet meer jonge kind dat de wereld ontdekt en van alles wil weten. De puber wil begrijpen wat er waar is en hoe zaken werken, wat de wereld kan betekenen voor het kind en andersom. De eigenschappen van de puber kunnen ons bijstaan om te begrijpen en vooral te veranderen waarom we nu vastlopen. Dat doen we zo.

Herschrijven van verleden

Ik vraag haar een situatie uit haar onderbewuste te laten opkomen, waarin ze puber was en alleen met haar vader.

Ze ziet verschillende scènes achter elkaar, maar naar de eerste scène keren we terug. Daarin dobbert ze met haar vader in een bootje, op een meer, ergens in een vakantieland. Ze roeien en haar vader vertelt over de gebeurtenissen van het gezin van de vorige dag. Er was iets voorgevallen en “Hij lijkt steun te zoeken bij mij, voor bevestiging en ook wil hij gezien worden. Ik ben twaalf, ik zie mezelf als klein, ik zoek wel zelfvertrouwen geloof ik, maar weet niet hoe ik het kan vragen aan mijn ouders, dat hebben ze me nooit geleerd, om vragen te formuleren, dus val ik vaak stil.” Kun je beginnen met je vader zien, een verbinding maken en hem bevestiging geven, als de volwassen vrouw die je nu bent. [even voor de goede orde, dit gebeurt allemaal in het levendige droombeeld van Jitske]  “Ja dat kan ik.” Fijn, dan kan Jitske beginnen met het proeven en proberen van dat wat ze heel graag wil doen, maar nog nooit heeft gedurfd door te zetten: een echt gesprek beginnen met haar vader.

Wat zou je je vader willen vragen, vraag ik haar.

“Hoe kan ik voor mezelf opkomen.”

En hoe reageert hij?

“Niet. Hij zegt niets.”

Probeer maar een volgende vraag. Proef de woorden, maak maar een zin.

“Ik wil graag een echt gesprek voeren met jou, maar ik weet niet hoe, kun je me helpen hoe dat te doen?”

En?

“Mijn vader kijkt verwonderd, niet negatief, juist eerder positief. Hij zegt: Hoe dat zo?”

“Ik wil graag weten wat je voelt, wat er in je omgaat, waar je mee zit en hoe ik jou daarmee kan helpen?”

“Dat zijn te veel vragen, hij valt stil.”

Misschien kun je focussen, opper ik.

“Papa, ben je gelukkig?”

“Ik krijg niet echt een duidelijk antwoord.”

“Papa, zou je iets willen veranderen zodat je gelukkiger bent dan je nu bent?”

“Hij kijkt me begripvol aan en haalt zijn schouders op.”

“Ik zie nu wat er gebeurt. Ik vul zijn antwoorden vanuit mijn hoofd in, maar als ik werkelijk naar mijn gevoel luister, heb ik geen idee wat zijn antwoorden zouden zijn. Omdat ik nooit de echte vragen stel. Maar ik zie nu dat als ik die vragen wél stel, er best ruimte is. Hij vindt het niet vervelend. Hij lijkt het te waarderen dat er echte vragen aan hem gesteld worden, die er toe doen en de kern raken.”

Je zou hem bijv. kunnen vragen, “Papa wat wil je dat ik ga ontdekken?”, of “Wat heb je zelf ontdekt in jouw pubertijd?”.

Zelf in actie komen

Waar Jitske achterkomt is dat ze zelf in actie kan komen, wanneer er een vraag leeft in haar. Dat haar vader stiller is, en minder spraakzaam maakt hem nog niet onwillend voor een gesprek. Als zij meer contact wil met haar vader, zal ze toch echt zelf meer openingen mogen maken voor haar en haar vader, nu haar moeder er niet meer is om het gesprek te voeren. Met het bewustzijn van een volwassene en het verlangen naar  verbinding van de 12-jarige, hoeft ze zich niet bij de eerste afwezige reactie neer te leggen. Ze heeft gezien, dat ze dichtbij haar eigen ervaringen kan blijven en doorvragen. Wie ziet is aan zet. We sluiten de oefening af met verbinding maken met zichzelf als 12 jarig meisje, zodat Jitske vanaf nu weer bewust de waarheidszoekende kracht van zichzelf ter hand neemt. Een grote glimlach verschijnt op haar gezicht. “Ik ga het gesprek gewoon aan.”

Openhartig zijn vergt moed

Openhartig zijn vergt moed

Een verhaal uit mijn hart. Als je hart niet compleet voelt, of in stukjes, of ingesloten, hoe kun je dan openhartig zijn? Waar haal je de moed vandaan om te luisteren naar je hart, wanneer het aanvoelt als een open wond of verstopt zit onder een dikke deken? Is het mogelijk om de deur naar je hart open te houden en te zijn met dat wat is?

In mijn praktijk zie ik telkens weer voorbeelden van mensen die door het leven (flink) geraakt zijn. Dan gaat vaak genoeg een deurtje dicht. En ja, dat deurtje kan weer open! 

Ja. Dat kan. Uit eigen ervaring ken ik de diepe krochten van het hart. Van haat, tot afgunst, van rouw, van schuld, van negativiteit. Toen mijn enige zus zelf besloot uit haar leven te stappen, was ik een meisje van 22. Tot over mijn oren vrolijk en bleu naïef met een diepe hunkering naar verbinding.  

Het plotseling afgesneden zijn van deze zo belangrijke verbinding scheurde mijn hart in tweeën. In de kloof die daardoor ontstond, konden onvermoed heftige gevoelens als een hete lavastroom mijn dagelijkse activiteiten en interacties verschroeien. Na een afspraak met een vriendin kon ik ineens overvallen worden door diep besef van schuld jegens mijn zus of haat jegens de vriendin. Na een bezoek bij mijn ouders, lag ik soms urenlang als verdoofd op bed, waar gedachten als een storm door mijn hoofd raasden, had het anders gekund, had ik anders gekund? Of ik ging juist veel te hard uit de bocht om toch maar te bewijzen dat ik een normaal jong iemand was. De keren dat ik koppig mijn hoofd in het zand stak om maar mee te kunnen doen met mijn gebroken hart, zorgden ervoor dat ik daarna altijd alsnog met de billen bloot moest, lange huilbuien onder de douche. 

Dus ja, ik weet uit eigen ervaring hoe diep een mensenhart zich verscheurd kan voelen, schijnbaar onreparabel, of te onbekend met heling. Waar begin je met jezelf kunnen omarmen, de pijn een plek geven? Openhartig durven zijn? Het antwoord lijkt te simpel om waar te zijn. 

Hier. Precies op de plek waar je nu bent. Op geen enkele andere plek als daar, waar je dit leest. 

Niet de theorie, of de techniek die je gebruikt is van belang. Niet de persoon die je een oplossing aanreikt, de vorm waarin dat gegoten is. Het is de verbinding met je verlangen naar heling dat telt. Het is de ademhaling die ervoor zorgt dat er ruimte komt tussen de pijn in je hart en de beleving ervan. Het is de aanraking van je eigen lichaam waardoor de moed wakker wordt. Het is het besef dat ieder moment het moment is om wakker te worden en opnieuw te beginnen. Het is de tijd van het NU waardoor ieder beleefd moment een ander moment kan zijn als het vorige. Het is de hopeloosheid die verscholen ligt in de onmogelijkheid dat het ooit beter wordt, waardoor een sprankje zin of hoop gaat gloeien. Het is dankzij de kracht van de hartepijn dat je verlichting ervaart. 

Wil je de barrière doorbreken en openhartig zijn? Pak dan nu een pen en een leeg A4-tje. Zet je pen op het papier, neem tien minuten de tijd, haal een keer diep adem en schrijf dan zonder kijken, repareren of aanpassen je antwoord op deze vraag: Ik heb zin om …

Kun je de zin van je leven in één zin vangen?

Kun je de zin van je leven in één zin vangen?

Karlijn (49) loopt vast in haar werk. Ze combineert veel te regelmatig activiteiten van het werk met haar privé-leven, zelfs in het weekend. Ze heeft zo’n ingebouwde drive om haar werk goed te doen, dat het eigenlijk nooit af is, of goed genoeg. Het liefst zou ze dag en nacht dienstverlenend bezig zijn en de hele wereld redden. Ze vertelt zichzelf dat ze reëel moet zijn, maar ja, dat verlangen zit er wel. Ze heeft een modus gevonden om haar diep verankerde wens om goed te zijn voor de wereld, kwijt te kunnen in haar werk. In haar werk heeft ze haar draai gevonden, ze wordt gerespecteerd, verzet bergen met werk en kan er [als ik haar ernaar vraag] beamen dat ze zinvol bezig is. Omdat ze toch wel veel van zichzelf eist, komt ze emotioneel in de knel.

Ze vraagt zichzelf af “Wil ik teveel?” “Stel ik niet de juiste grenzen?” “Waardeer ik mezelf wel genoeg?” Heel accurate vragen. Wat echter nog dieper ligt is de vraag: weet ik eigenlijk wel wat ik hier komt doen? Na de grootste emotionele disbalansen en onzekerheden aangepakt te hebben, komen we na 6 sessies zelfzorg bij de Grote Vraag.

Wat is de ZIN van je leven? Waarom ben jij hier op aarde?

Karlijn tijdens de vind-je-zin-sessie: “Ik kijk er echt naar uit om die vraag beantwoord te krijgen, maar ik denk dat ik te sceptisch ben om het te geloven.” Ze haalt me de woorden uit de mond. Veel mensen zijn sceptisch als het gaat om de ZIN van hun eigen bestaan. Ze zien wel dat anderen zin toevoegen of een zin hebben, voor zichzelf geldt meer “Ik weet echt niet wat ik hier kom doen” of  “Ik doe maar wat.” “Al sla je me dood, daar kan ik toch geen antwoord op geven.”

In mijn coachingspraktijk blijkt echter dat er wel steeds antwoord te vinden is op die vraag.

Door met veel mensen erover te praten heb ik zelfs een tactiek gevonden die werkt, en die blokkades die je ZIN inperken aanpakt. Ja, het kan natuurlijk alleen als je er zin in hebt om je ZIN te vinden. Hoe is dat voor jou? Kijk je ernaar uit om te weten wat de dieperliggende drive is onder je bestaan? Lijkt het je wel fijn om woorden te geven aan die belangrijke boodschap in je leven? Voel je er wat voor om met een eigen geschreven mantra richting en focus te geven aan je leven?

Ik vertel je graag over de vind-je-zin-sessie met Karlijn.

We lopen het bos is en ik laat haar zichzelf een eerste idee geven van wat ze hier komt doen op aarde. De eerste twijfels komen er uit, maar ook de eerste vurige pleidooien voor wat ze werkelijk belangrijk vindt. We lopen net zolang totdat er een beeld ontstaat. Ik ondersteun met verhelderen, omdenken, stimuleren om woorden te vinden voor de diepere verlangens die ieder mens in zich heeft.  Dan wordt het tijd om te proeven hoe het is om het beeld te gieten in een mal, een zin die alles wat ze verteld heeft in zich draagt. Bij Karlijn merk ik dat een aantal fases nodig zijn. We zoeken een bankje uit, en ze trekt een zelfreflectie-kaart wat er nu nodig is. Vertrouwen. In de roos voor haar sceptische geest.

Ik bevestig, “probeer het nu maar gewoon. We maken samen een zin en dan ga jij daar een minuut of wat mee zitten en je laat hem rollen over je tong, proeven hoe het klinkt en wat het met je doet.”

De eerste proef: Ik ben hier om mensen te ondersteunen om van waarde te zijn. “Te weinig samen en te saai”, conludeert ze.

De tweede proef: Ik ben hier om mensen te helpen zich van waarde te voelen. “Te veel bedacht vanuit mijn hoofd en er zit geen flow in.”

De derde proef: Ik ben hier om mensen tot bloei te laten komen”. “Ik mis nog wat inspiratie, maar hier word ik wel heel blij van.”

De vierde proef: Ik ben hier om mensen tot bloei te laten komen en te bouwen aan een duurzame en rechtvaardige samenleving. “Wat als ik het eens omdraai?”

De vijfde proef: Ik ben hier om te bouwen aan een duurzame en rechtvaardige wereld en laat mensen tot bloei komen. “Zijn het twee aparte zaken?”

De zesde proef: Ik ben hier om te bouwen aan een duurzame en rechtvaardige wereld zodat mensen tot bloei komen. “Ja dat is hem!”

Ze heeft iets wat past. Het klopt. Ze voelt het gewoon dat het klopt. Het sceptische maakt plaats voor een besef dat ze zichzelf wel degelijk kan terugvinden in deze woorden. We staan op en wandelen terug. Al teruglopend bespreken we hoe het werkt in de praktijk, hoe je je ZIN kan toepassen in je dagelijkse leven. En dan valt het allerlaatste kwartje en de zevende uiteindelijke ZIN vormt zich:

“Ik ben hier om te bouwen aan een duurzame en rechtvaardige wereld zodat ik en de mensen met wie ik leef en werk tot bloei komen.”

Iedere keer weer ben ik trots, blij, verbaasd, dankbaar en ontroerd dat mensen woorden vinden voor hun diepe zielsmissie. Het is zo’n geschenk waarmee je je leven verrijkt. En daarmee dat van anderen en de wereld als geheel. Het mooie is, iedere ZIN is goed. Zie deze andere voorbeelden uit vind-je-zin-sessies.

“Ik ben hier om mezelf te ontwikkelen.”

“Ik ben hier om anderen vertrouwen te schenken.”

“Ik ben hier om het wonder speels en liefdevol te beleven en vertalen.”

“Ik ben hier om te stralen en anderen te inspireren.”

“Ik ben hier om mijn hart en dat van anderen te helen.”

Wil je meer weten of zelf ervaren? Boek gerust een proefsessie of ga mee wandelen!

X
X