Ruis: dag 8

Ruis: dag 8

In je eigen hoofd kunnen kijken

Het is midden in de nacht. Eens in de zoveel tijd gebeurt dat en nu wijt ik het aan mijn griep, aan de afgelopen dagen waarin ik weinig heb gedaan en misschien ook aan een hormonale schommeling. Als ik ertegen ga vechten, is dat hoe dan ook een onhaalbare zaak. Ik lig nu eenmaal wakker. En eigenlijk is het wonderlijk om dan eens zo bewust in je eigen hoofd te kunnen kijken en de gedachten voorbij te laten komen. โ€œHoe dan?โ€ Dat is steeds weer de vraag. Hoe kan ik hier nou in hemelsnaam mee bezig zijn? Wat is hier eigenlijk zo interessant aan? Wat is hier nou zo boeiend aan?

Ruis-zijn in het hoofd

Misschien is het het nachtelijke uur dat ervoor zorgt dat je dingen kunt zien die overdag gewoon aan je voorbijgaan. Misschien komt er ’s nachts ruimte om te ontdekken hoeveel totale onzin een hoofd kan produceren en reproduceren. Toen ik jong was, hadden we nog televisies met een beeldbuis. Ik weet dat heel bewust, omdat mijn vader een tijdlang werkte in een fabriek waar die beeldbuizen werden gemaakt. Hij was daar verantwoordelijk voor de samenstelling van het glas waar zo’n beeldbuis van werd gemaakt. Als een televisie geen ontvangst had, als je hem niet kon afstemmen op een zender, kreeg je ruis.

Een van de fascinerendste dingen waar ik als kind naar kon kijken was deze ruis op het televisiescherm. Random stipjes, of eigenlijk waren het niet eens echt stipjes. Een soort combinatie van stipjes en vlekjes, voortdurend in beweging. Geen moment hetzelfde. Het had iets hypnotiserends. Je kon erdoor gegrepen worden, omdat er steeds iets veranderde terwijl je tegelijkertijd helemaal niets zag. Het bleef ruis.

Ineens denk ik: misschien is dat precies wat er op zoโ€™n nacht als nu in mijn hoofd gebeurt.

Iets dat niets is

Gedachten die opkomen, verdwijnen, elkaar opvolgen en elkaar soms ook tegenspreken. Zorgen over dingen die nergens over gaan, associaties die nergens naartoe hoeven, vragen waar helemaal geen antwoord op hoeft te komen. Mijn hoofd kan zich werkelijk bezighouden met โ€œiets dat niets isโ€. Met ruis. Is dat erg? Nee, helemaal niet. Want het is nogal verleidelijk om iedere gedachte die zich aandient serieus te nemen. Alsof alles wat je denkt iets betekent, alsof je iedere vraag moet beantwoorden, ieder probleem moet oplossen en iedere gedachte moet onderzoeken.

Mediteren om je hoofd stil te krijgen?

Ik had laatst iets gehoord over een verklaring voor het waarom van dromen die ik heel plausibel vond klinken. Het idee was dat dromen als een soort reproductie van de werkelijkheid zijn, waardoor het brein tijdens de slaap actief blijft. En de beelden die we in dromen zien, worden door het brein geprojecteerd om de ogen actief te houden. Want mocht er gevaar zijn, dan hoeven de ogen niet eerst van nul af aan op te starten, maar kunnen ze gelijk oriรซnteren waar het gevaar vandaan komt. Het idee dat mijn brein sโ€™ nachts op de achtergrond een paar programma’s laat draaien om te voorkomen dat er uitval ontstaat door te lang inactief gebruik, vond ik een mooie gedachte. Misschien hoeft de activiteit van mijn brein helemaal niet altijd ergens โ€œnaartoeโ€. Misschien produceert het gewoon. Net als die oude beeldbuis: ruis.

Het doet me denken aan wat mijn jarenlange meditatie-beoefening me in de loop van de jaren heeft geleerd. Mediteren doe ik niet om mijn hoofd stil te krijgen, want dat lukt me eerlijk gezegd nog steeds niet. Er is zeker een onuitsprekelijke stilte in mij, maar er blijven altijd nog gedachten waarneembaar.

Mediteren doe ik wel om te kunnen kijken naar wat er gebeurt in mij zonder dat ik er meteen in mee hoef te gaan. Tijdens het mediteren merk je een gedachte op en voor je het weet zit je er middenin. Je bent een boodschappenlijstje aan het maken, een gesprek opnieuw aan het voeren of je maakt je zorgen over iets wat morgen misschien helemaal niet belangrijk blijkt te zijn. En dan merk je ineens: โ€œo ja, ik was aan het mediterenโ€. Je komt terug. Niet omdat de gedachte fout was en ook niet omdat je hem moet wegduwen, maar simpelweg omdat je hem hebt opgemerkt.

Dat oefenen, steeds opnieuw, verandert volgens mij iets wezenlijks.

Je leert dat een gedachte niet automatisch de waarheid is en dat je ook niet iedere gedachte hoeft te volgen. Je kunt iets denken zonder er meteen iets mee te hoeven doen. Je kunt iets voelen zonder er onmiddellijk naar te handelen. Je kunt zelfs midden in de nacht wakker liggen terwijl je hoofd allerlei programma’s afspeelt, zonder dat je ieder programma hoeft te bekijken. 

Ruimte ervaren tijdens de ruis

Meditatie helpt me om die ruimte te ervaren tussen wat er in mijn hoofd gebeurt en hoe ik daarop reageer. En juist daardoor raak ik er minder door van streek.

Het is dat ik nu mijn telefoon heb gepakt en ben gaan inspreken, waardoor ik mezelf ineens iets laat zien. Ik grijp bewust in in de ruis die mijn hoofd tot nu toe heeft geproduceerd. Niet door de ruis te stoppen, maar door ernaar te kijken. Door woorden te geven aan wat er gebeurt. En terwijl ik dat doe, ontstaat er vanzelf iets van ruimte.

De ruis zien zonder zelf ruis te zijn

Ik prijs me vannacht eigenlijk gelukkig. Het gebeurt me echt maar af en toe dat ik wakker lig, dus ik kan het dragen. Ik moet er niet aan denken dat ik, zoals zoveel mensen, regelmatig ’s nachts wakker lig of alleen maar kleine stukjes slaap. Ik heb werkelijk met hen te doen. Nooit echt kunnen uitrusten van een dag leven en vervolgens ook de nacht nog bewust moeten meemaken, lijkt me een hele zware dobber.

Dus vannacht luister ik maar even naar de ruis. Ik hoef hem niet weg te krijgen en ik hoef er ook niets van te maken. Misschien is dat wel een van de mooiste dingen die meditatie me heeft gebracht: niet dat ik minder gedachten heb gekregen, maar dat ik er vรฉรฉรฉรฉl minder snel door word meegenomen. Ik kan de ruis zien zonder te denken dat ik hem ben. Dat voelt als innerlijke ruimte: niet de afwezigheid van gedachten, maar de vrijheid om er niet door meegenomen te worden.

zijn vol zin Laura Jonker vol zin de zomer in artikel over zinleving wageningen

 

Heb je zin om een keer kennis te maken?

Of mee te mediteren met mijn fijne meditatiegroep op maandag 20:00 en woensdag 19:30 (dat kan ook online)?

Of lijkt het je wat om mee te gaan op een retraite vakantie?

Wil je het pad van zinleving leren kennen? De methode leren kennen of gaan uitdragen?

Verlang je meer te doen waar je hart voor klopt?

Stuur me gerust een mail infoatzijnvolzin.nl of neus rond op de site. Ik heb mijn mail adres bewust zo geschreven om spammers te ontlopen. De link is wel met een @ erin!

een plek waar liefde kan stromen: dag 5

een plek waar liefde kan stromen: dag 5

het centrum in iemands leven zijn

Ik wilde de belangrijkste persoon zijn in iemands leven.

Ik besef het me opnieuw nu mijn voeten het gras raken en ze bijna als vanzelf naar de plek lopen waar ik nu al een aantal weken iedere dag zwem. Een soort ritueel voor mezelf. Ik ben niet meer de belangrijkste persoon in zijn leven. Misschien ben ik dat ooit geweest. Misschien ook niet. Wat het antwoord ook is: het hoeft niet meer.

Natuurlijk verlangen om er voor een ander te zijn

Het is zoโ€™n natuurlijk verlangen โ€“ volgens mij van de meeste mensen โ€“ om in iemands leven belangrijk te willen zijn. En met belangrijk bedoel ik: van betekenis. Voor iemand een soort centrum kunnen zijn. Een plek waar iemand tot rust kan komen, waar iemand kan opbloeien, waar iemand zichzelf kan zijn zonder veroordeling of het gevoel dat hij het verkeerd doet.

Ik wilde dolgraag zo iemand zijn.

Waarom zeg ik eigenlijk wilde? Ik wil dat nog steeds zijn. En het besef dat dat voor deze ene persoon, voor wie ik dat jarenlang heb geprobeerd te zijn, niet meer hoeft, maakt niet dat mijn verlangen verdwijnt.

Integendeel.

De ruimte waarin dat verlangen kan groeien en bloeien, daarvan ben ik inmiddels overtuigd, wordt alleen maar groter.

Dat voel ik helemaal wanneer ik het volgende hekje overstap.

Er staat precies halverwege mijn loopje een hek waar je echt een stap voor moet zetten. Je zet je voet op een plankje op kniehoogte en moet je been goed optillen, anders krijgt een van de drie strengen prikkeldraad je broek te pakken.

Dat hek โ€“ en die verschrikkelijke strengen prikkeldraad, sommige dingen hadden van mij echt niet uitgevonden hoeven worden โ€“ vormen een markering tussen het ene gebied en het andere.

En ineens besef ik dat ik een geschenk krijg.

Want misschien heb ik wel zรณveel te geven. Misschien is mijn droom uiteindelijk helemaal niet om het centrum van รฉรฉn iemand te zijn, maar om voor heel veel mensen een plek te kunnen zijn waar ze tot rust komen, kunnen groeien en tot bloei kunnen komen.

En kan het zijn dat juist doordat die ene persoon nu losser van mij komt, mijn verlangen om zoโ€™n plek voor een ander te zijn zich op een andere manier manifesteren.

Ik zeg bewust niet: omdat hij uit mijn leven is. Hij is niet uit mijn leven.
Hij staat misschien zelfs dichter bij me dan ooit. Alleen op een andere manier. Doordat er meer fysieke afstand is gekomen, ontstaat er ruimte. Ruimte waarin iets wat altijd al diep in mij heeft gezeten zich op een andere manier kan ontvouwen.

Ik weet nog niet precies welke vorm dat krijgt.

Deze droom niet opgeven

Maar dat betekent niet dat ik mijn droom om er voor een ander te zijn hoef op te geven.

Ik erken mijn verdriet โ€“ want dat is er natuurlijk ook โ€“ en misschien juist daardoor ervaar ik veel vaker dan daarvoor een enorme blijheid.

Want hoe mooi is het dat iets wat zo diep tot mijn kern behoort, iets wat zo essentieel onderdeel van mij is โ€“ er voor een ander willen zijn en mogelijk maken dat iemand tot bloei komt โ€“ juist nu een groeispurt mag krijgen?

Ontvangen wat er aan mogelijkheden wordt aangereikt

Ik ben op mijn plek aangekomen en de wind giert om me heen.

Het is indrukwekkend. Bijna angstaanjagend hoeveel kracht er om me heen jaagt. De wind trekt en duwt. En ineens voel ik weer hoe kwetsbaar wij als mensen eigenlijk zijn, vergeleken met de oerkrachten van de elementen.

Ik wil er zijn voor kwetsbare mensen. Dat is altijd al zo geweest. Ik ben dat namelijk zelf ook.

Regelmatig heeft het leven me op mijn knieรซn gebracht. Mijn antwoord daarop was altijd: luisteren, verstillen en in verbinding blijven.

Daaruit is stap voor stap het vertrouwen ontstaan dat het leven beter weet dan ik wat goed voor mij is.

Daar vertrouw ik op.

Dus vertrouw ik ook op deze nieuwe stap.

Kan ik ontvangen wat er aan nieuwe mogelijkheden wordt aangereikt? Want als ik dat doe, wijst zich telkens weer vanzelf uit wat er nodig is. Wat er praktisch gedaan kan worden. Welke volgende stap zich aandient.

De contouren daarvan beginnen af en toe zichtbaar te worden. Maar het is ook goed dat ik mezelf de tijd geef om aan deze nieuwe situatie te wennen. Om eraan te wennen dat ik mijn eigen energie weer helemaal kan voelen.

Als je had geweten wat je allemaal te wachten staat in dit leven toen je geboren werd, hadden velen van ons waarschijnlijk heel hard nee! gezegd.

Ik heb aan den lijve twee keer van heel dichtbij mogen meemaken dat iemand een nee niet kon omvormen naar een ja. Dat heeft me er nog bewuster van gemaakt hoe belangrijk het is dat je tijdens je leven wรฉl volop ja gaat zeggen.

Ook als de omstandigheden je zo geknakt en gevormd hebben dat het heel lastig voor je is.

Ja zeggen is het begin

Ja zeggen is het begin van het leven kunnen omarmen, in welke vorm het zich ook aandient.

Ik heb op mijn 22e heel bewust ja gezegd.

En sindsdien voel ik dat ik kan drijven op de levensstroom. Dat ik kan meebewegen met de golven. De ene keer wat makkelijker dan de andere keer, maar het heeft me ook roeispanen gegeven om te kunnen roeien wanneer dat nodig is.

Zoveel liefde in deze woorden

En ik weet eigenlijk niet precies waarom ik dit allemaal zeg en schrijf.

Het zit gewoon in me.

En het mag er eindelijk uitkomen.

Regelmatig.

Zelfs iedere dag.

Omdat er zoveel liefde ligt in de woorden die ik uitspreek. Mijn stem trilt ervan.

Het is maar een telefoon tegen wie ik ze uitspreek.

Maar het voelt alsof de trilling van die liefde wordt meegenomen door de wind en vast wel ergens terechtkomt bij iemand die hem op dat moment kan gebruiken.

En als jij het vandaag bent die dit leest, wil ik je รฉรฉn ding meegeven:

Weet dat je geliefd bent.
Weet dat je gewenst bent.
En dat het leven jou hier wilde.
Anders was je er niet.

En als het je vandaag lukt om ja te zeggen tegen iets dat het leven in je aanraakt of je aanreikt, dan hoop ik dat er vanbinnen iets gebeurt.

Alsof er een deur in je hart opengaat.

Alsof iets van die liefde begint te stromen.

Van jou naar een ander.

Want juist in de verbinding van jou naar een ander kun je gaan voelen dat je het gaat redden in dit leven.

Dat je het aankunt.

Dat je sterker bent dan je ooit gedacht had.

zijn vol zin Laura Jonker vol zin de zomer in artikel over zinleving wageningen

 

Heb je zin om een keer kennis te maken?

Of mee te mediteren met mijn fijne meditatiegroep op maandag 20:00 en woensdag 19:30 (dat kan ook online)?

Of lijkt het je wat om mee te gaan op een retraite vakantie?

Wil je het pad van zinleving leren kennen? De methode leren kennen of gaan uitdragen?

Verlang je meer te doen waar je hart voor klopt?

Stuur me gerust een mail infoatzijnvolzin.nl of neus rond op de site.

Verankerd en vrij: dag 3

Verankerd en vrij: dag 3

Verankerd en vrij

Op weg naar mijn vaste plekje om te zwemmen.

Eerst stap ik over het prikkeldraad heen en daarna krijg ik plots een volle windvlaag in mijn gezicht. Waar komt die ineens vandaan? Ik draai mijn hoofd, maar dat blijkt de verkeerde kant. Mijn haar wordt zowat mijn mond ingeblazen.

Wat is eigenlijk de verkeerde kant? Ik lach om mijn eigen gedachte en woordkeuze. Laura toch. Er is toch geen verkeerde kant voor de wind?

Alle overtollige gedachten wegwaaien

Door mijn strengen haar heen zie ik de golven op de rivier. Wit schuimend komen ze aangespoeld, zoeken hun weg naar het strandje en worden telkens weer teruggenomen. Als het water zich terugtrekt, zie ik een bierdopje liggen. Ik raap het op. Het is van hetzelfde merk als de vijftien of twintig dopjes die ik hier twee dagen geleden al heb verzameld. Ik moet er een beetje om lachen. Blijkbaar is deze plek niet alleen mijn vaste zwemplek, maar ook een vaste plek voor anderen om bier te drinken.

Ik loop verder en het doet me goed. Ik ben blij. Mijn hoofd wil nog leger worden, dus kom maar op, wind. Waai maar alle overtollige gedachten weg. Alle gejammer, alle vragen, al dat zoeken naar begrip. Alles waarvan ik niet meer hoef te begrijpen waarom het is zoals het is, mag wat mij betreft uit mijn hoofd waaien.

Dan loop ik onder een enorme verzameling wilgen door. Tien stammen die vanuit รฉรฉn plek alle kanten opwaaieren en samen een breed geheel vormen. Hier sta ik even uit de verrassend felle wind. De stammen houden me vrij van de trekkracht die overal om me heen voelbaar is en die ik hier ook letterlijk kan zien.

De takken van de wilgen, met hun tengere blaadjes, zwiepen heen en weer. Daaronder staan de brandnetels die de droogte hebben overleefd, opnieuw zijn uitgelopen en nu staan te dansen op hun stevige stengels.

Zo ben ik ook

Boven mij reiken de frรชle bladeren van de wilgen alle kanten op. Het is alsof ze zich verwonderen over de ruimte waarin ze mogen spelen. Vrij bewegen, alle kanten op kunnen waaien en toch stevig verankerd blijven. De tak is verankerd aan de stam en de stam aan de grond.

En ineens voel ik: zo ben ik ook.

Stevig verankerd

Ik voel me stevig verankerd in mijn eigen leven en tegelijkertijd voelt iets in mij zich onvoorwaardelijk vrij. Die vrijheid is nergens afhankelijk van. Ze hoeft nergens naartoe. Ze hoeft zich niet aan te passen aan wat er van buitenaf gebeurt. Ze beweegt gewoon in mij.

Ik hoef nergens naartoe te waaien. Ik hoef niet mee te waaien met de volgende wind. Want net als de wilgen waar ik onder sta, ben ik stevig verankerd in de plek waar ik woon, in het gezin dat zich om mij heen gevormd heeft, in het werk dat ik doe en in de vriendschappen die zijn ontstaan doordat we interesses delen en liefde voor elkaar voelen.

Wat voelt het goed om die verankering te voelen terwijl de wind om me heen jaagt.

Nog even en dan trek ik mijn kleren uit en ga ik het water in. Dat is wat ik doe. Ik hoef geen zwempak meer aan om mijn naaktheid te verhullen. Ik voel me eigenlijk altijd al naakt in deze wereld. Kleren zijn er voor mij om me te verwarmen, niet om te verhullen wie ik diep vanbinnen ben. Er is niets wat ik hoef te verhullen.

 

Volledig vrij

Bovendien vind ik het superfijn om het water op mijn blote lijf te voelen. Ik duik de wind niet uit de weg. Ik verwelkom hem. Hij mag mijn hoofd leegwaaien en mijn lijf frisheid bezorgen.

Is dat mijn zinzicht van vandaag? Dat je stevig verankerd kunt zijn en tegelijkertijd volledig vrij?

Ik wens jou ook een frisse dag vandaag, met wellicht een nieuw zinzicht dat nog een tijdje met je meewaait op jouw eigen pad van zinleving.

zijn vol zin Laura Jonker vol zin de zomer in artikel over zinleving wageningen

 

Heb je zin om een keer kennis te maken?

Of mee te mediteren met mijn fijne meditatiegroep op maandag 20:00 en woensdag 19:30 (dat kan ook online)?

Of lijkt het je wat om mee te gaan op een retraite vakantie?

Wil je het pad van zinleving leren kennen? De methode leren kennen of gaan uitdragen?

Verlang je meer te doen waar je hart voor klopt?

Stuur me gerust een mail infoatzijnvolzin.nl of neus rond op de site.

Wat er al die tijd al zat: dag 2

Wat er al die tijd al zat: dag 2

Wat er al die tijd al zat

Nu ik besloten heb om iedere dag minimaal vijf minuten te nemen om in te spreken wat ik zie, wat ik hoor, wat ik proef en wat er als gedachten door me heen gaat, voel ik een enorme stroom van energie.

Alsof ik mezelf heb toegestaan een kanaal open te zetten waar iets al jarenlang op heeft liggen wachten. Ik zie allerlei momenten voor me waarop ik eigenlijk al bezig was met wat ik nu aan het doen ben.

Vrijer spreken, vrijer bewegen

Ik zie ook de blokkades die er toen voor zorgden dat het niet kon. Dat ik nog niet durfde. Maar ook dat de mensen om me heen op dat moment meer van mijn energie nodig hadden dan ikzelf.

En dat is goed. Het is goed om er voor anderen te zijn en je tegelijkertijd te realiseren dat jouw tijd altijd komt.

Er komt een moment waarop sluiers vallen en je helderder gaat zien. Een moment waarop blokkades doorbroken worden en je vrijer kunt bewegen. Een moment waarop innerlijke remmingen verdwijnen. En soms weet je niet eens precies waardoor. Of hoe.

Je merkt alleen ineens: ik spreek vrijer. Ik beweeg vrijer. Ik laat meer van mezelf zien.

De laatste dagen zie ik steeds die indrukwekkende beelden voor me van de rivier in Nepal die in รฉรฉn enorme stortvloed zoveel levens wegvaagde. De schrik en de plotsheid. De enorme hoeveelheid water die zich in korte tijd een weg naar beneden baande.

Het beeld laat me niet los.

Want soms kan zoiets op gevoelsmatig vlak ook in ons leven gebeuren. Er kan ergens zo lang druk zijn opgebouwd dat het moment komt dat het niet langer gaat. Dat er iets breekt. En juist daarna komt er iets anders vrij. Iets wat eerder nog onbekend was.

Een lichter hart

Ik voel me gelukkig niet als een wild razende rivier die alles om zich heen meesleurt. Maar ik voel wel de essentie van wat er gebeurt als je een ingehouden kracht eindelijk weer laat stromen.

Mijn hart voelt lichter. Mijn blik is weer gevuld met blijheid, in plaats van alleen met de blokkade die er daarvoor zat.

En ondertussen gebeurt er nog iets anders.

Doordat ik mijn huis aan het opruimen ben, kom ik ineens oude filmpjes tegen van mijn kinderen en van de jongere jaren van mijn toenmalige gezin. Mijn huidige gezin heeft opnieuw een nieuwe vorm aangenomen. De man die jarenlang naast me stond in het gezin is vertrokken.

 

Ruimte maken

En hoe pijnlijk dat eerst was, nu voel ik ook weer het wonder. Het is wonderlijk hoe het leven โ€” mij in ieder geval โ€” telkens weer uitnodigt om flexibel te zijn in relaties. Om niet te veel vast te willen houden aan het oude, maar er wel op een gezonde en liefdevolle manier op voort te bouwen.

Mijn heden betekent op dit moment regelmatig: ruimte maken. Een frisse wind door het huis. Een frisse wind door spullen. Zelfs een frisse wind door herinneringen.

En wat een cadeau om die oude filmpjes juist nu terug te zien.

Ik zie mezelf als moeder. Met zoveel enthousiasme, creativiteit en plezier. Ik zie hoeveel energie ik had in het contact met mijn kinderen. Hoeveel ik genoot van hun kinderlijke aanwezigheid. Van hun ontdekkingen en hun manier van kijken. Van hun spontane manier van spelen.

Ik heb consequent geprobeerd daar ruimte aan te blijven geven. Maar soms is er simpelweg te veel op je bordje. En gaat het niet.

Maar nu.

Nu beleef ik het opnieuw.

De vrijkomende kracht laat me ervaren: ik ben nog steeds diezelfde moeder. Vol enthousiasme en creativiteit. Vol leuke plannen en gekke ideeรซn. Alleen een paar jaartjes ouder.

En heel bewust zeg ik tegen mezelf en het universum:

Ik beleef het opnieuw. Het is er nog. Ik ben er nog.

Mijn kinderen zijn inmiddels groter. En ineens voelt het alsof er drie ontzettend leuke mensen op me staan te wachten. Alsof er zoveel mensen zijn met wie ik contact kan maken. Met wie ik fijne, bijzondere, levendige momenten kan beleven.

Wat een heerlijk vooruitzicht.

Misschien is dat ook wel een vorm van zinleving: niet alleen terugkijken naar wie je was, maar ontdekken welke delen van jezelf opnieuw tot leven willen komen.

En misschien is dat vandaag wel een vraag voor jou:

Waar zit jouw energie die weer wil gaan stromen?

En met wie zou je vandaag contact kunnen maken als je jezelf toestaat die energie ook werkelijk te laten stromen?

zijn vol zin Laura Jonker vol zin de zomer in artikel over zinleving wageningen

 

Heb je zin om een keer kennis te maken?

Of mee te mediteren met mijn fijne meditatiegroep op maandag 20:00 en woensdag 19:30 (dat kan ook online)?

Of lijkt het je wat om mee te gaan op een retraite vakantie?

Wil je het pad van zinleving leren kennen? De methode leren kennen of gaan uitdragen?

Verlang je meer te doen waar je hart voor klopt?

Stuur me gerust een mail infoatzijnvolzin.nl of neus rond op de site.

In contact staan met je gevoelens

In contact staan met je gevoelens

Ze zei dat ze er geen zin meer in had om zo haar best te doen om aardig gevonden te worden. Om telkens weer haar gezicht glad te strijken, alsof ze de plooien uit een doorleefd leven probeerde te halen. Het lukte haar niet meer. Het durven toelaten van gevoelens lijkt zoveel moeilijker dan het is, wist ik uit ervaring.

Tranen prikten achter haar ogen. De wanden van het stuwmeer dat haar innerlijk verdriet was geworden, braken echter niet. Ze had ze te zorgvuldig gemetseld. Ze had erg haar best gedaan om niets prijs te geven van het koele meer dat ze met zich meedroeg. Het leverde een intern conflict op, want zelf was ze allesbehalve koud en kil. Ze was juist warmhartig, liefdevol, zorgzaam en bovengemiddeld gevoelig. Dat laatste toonde ze echter aan bijna niemand, amper aan zichzelf.ย 

Ze zag er als een berg tegenop om haar gevoel vrij te laten. Hoewel ze diep van binnen wel wist, dat als eindelijk vleugels zou geven aan haar verdriet, onmacht, angst en dieper verlangen naar eerlijkheid, dat ze zelf een vrijer mens zou worden. Het kostte haar nu zoveel moeite om iedere keer hetzelfde verhaal op te hangen: โ€œJa het gaat goed hoorโ€. Haar stem klonk iets hoger om geen argwaan te wekken. Liever vroeg ze eerst zelf aan de ander hoe het ging, zodat wanneer de wedervraag aan haar gesteld werd, een kort antwoord van haar volstond. โ€œPrima.โ€œ Technisch gezien klopte het antwoord ook. Ze had toch ook niets te klagen? Ze had werk, een dak boven haar hoofd, haar lichaam functioneerde redelijk, ze kon zich prima uit de voeten maken in een winkel, ze had sinds een half jaar zelfs een eigen auto.ย 

Het financiรซle en materiรซle welbevinden kon niet wegnemen dat er iets grondig miste in haar leven: ze voelde zich leeg. Bij vlagen was het zo sterk dat het voelde alsof er een gat in het midden van haar romp zat. Een holte. Ze zou erin verdwijnen als ze er naartoe zou bewegen. Het maakte haar bang. Net zoals ze bang was voor het stuwmeer van verdriet achter de zorgvuldig opgebouwde faรงade. Daarin zou ze nog verdrinken, dacht ze. Het toelaten van haar gevoelens was in de loop van de jaren echt ‘een ding’ geworden.

Ik wist dat ze niet zou verdrinken. Ik luisterde naar haar verhaal, zag de lijnen in haar gezicht, zag de vluchtige afwijzing van zichzelf als een flits door haar iris en pupil trekken. Ik hoorde in haar stem de verlegenheid om uit te komen voor wat haar zo dierbaar was. Zichzelf. En de ander.ย 

En ik voelde troost opkomen, kracht, tedere en onbreekbare durf. Ik wist dat wanneer ze de sluisdeuren eindelijk op een kier zou zetten er zoveel veel meer ruimte zou komen; voor andere gevoelens. Er zou wel degelijk tijdelijk veel water vloeien, haar lichaam zou een moment schokkende bewegingen kunnen gaan maken, ze zou even niet meer weten hoe adem te halen. Maar dat alles zou na een paar minuten, hoogstens een kwartier wegebben. En daarna zou ze zoveel meer lucht ervaren, ze zou zich zoveel lichter voelen. Opgelucht, begrepen door zichzelf, ontvangen door een kracht die ze niet achter zichzelf gezocht had, maar die al die jaren lag te wachten om ontdekt te worden. De kracht om vol zin te zijn.ย 

Ik wist wat me te doen stond. Als ze ja zei tegen mijn aanpak, kon ze het slot openmaken waardoor haar gevoelens die misschien al sinds haar kindertijd waren opgesloten, eindelijk weer het daglicht konden zien. Ze zou er zoveel meer zichzelf door worden. En ik wist; er waren weinig woorden voor nodig. Het zou niet zoveel tijd in beslag nemen. Het was eerder een kwestie van bereidheid om zichzelf weer te ont-moeten. En open te staan voor wat er werkelijk toe doet in jou en jouw leven.ย 

Ze zei gelukkig ja. En dat maakt mijn werk zo bijzonder, dat zij de diepste gevoelens van haar prachtige wezen (want ieder mens heeft zulke mooie kwaliteiten) gaat bevrijden. Om met nog meer ZIN te ZIJN.ย 

Om jou goed te kunnen helpen zonder je een rib uit je lijf te draaien (wat te veel gebeurt in de zorg momenteel) heb ikย 

โ€œZIN in je levenโ€ sessies en een ZIN in je leven- abonnement gemaakt.ย 
Je kunt een vast aantal sessies komen met een vooropgesteld doel รณf je kiest er juist voor om bijvoorbeeld 1 keer in de maand te komen om jezelf vrij te maken van oude patronen, onnodige mentale en emotionele ballast.ย 

Ik zal je 1 ding verklappen. Zowat 100% van de mensen die bij me komen om een traject te doen, denkt van te voren dat het lang en zwaar gaat worden of dat ze heel veel te verwerken hebben. Het durven toelaten van gevoelens lijkt moeilijker dan het is.
Zo werkt het niet bij. Ja, soms is het even zwaar, maar omdat we zinleving als uitgangspunt hebben (en niet bijv geluk, dat vluchtig is) kom je telkens terug bij een zinvolle invulling van jouw leven en dat geeft diepgaande veranderingen die draaglijk zijn en bijdragen aan een gevoel van ertoe doen. De vrijgekomen energie uit je emoties, kan ergens naartoe stromen. Je voelt je onmiddellijk lichter, vrijer en meer geaard.

Wil je meer weten, neem gerust contact op infoatzijnvolzin.nl