In contact staan met je gevoelens

In contact staan met je gevoelens

Ze zei dat ze er geen zin meer in had om zo haar best te doen om aardig gevonden te worden. Om telkens weer haar gezicht glad te strijken, alsof ze de plooien uit een doorleefd leven probeerde te halen. Het lukte haar niet meer. Het durven toelaten van gevoelens lijkt zoveel moeilijker dan het is, wist ik uit ervaring.

Tranen prikten achter haar ogen. De wanden van het stuwmeer dat haar innerlijk verdriet was geworden, braken echter niet. Ze had ze te zorgvuldig gemetseld. Ze had erg haar best gedaan om niets prijs te geven van het koele meer dat ze met zich meedroeg. Het leverde een intern conflict op, want zelf was ze allesbehalve koud en kil. Ze was juist warmhartig, liefdevol, zorgzaam en bovengemiddeld gevoelig. Dat laatste toonde ze echter aan bijna niemand, amper aan zichzelf. 

Ze zag er als een berg tegenop om haar gevoel vrij te laten. Hoewel ze diep van binnen wel wist, dat als eindelijk vleugels zou geven aan haar verdriet, onmacht, angst en dieper verlangen naar eerlijkheid, dat ze zelf een vrijer mens zou worden. Het kostte haar nu zoveel moeite om iedere keer hetzelfde verhaal op te hangen: “Ja het gaat goed hoor”. Haar stem klonk iets hoger om geen argwaan te wekken. Liever vroeg ze eerst zelf aan de ander hoe het ging, zodat wanneer de wedervraag aan haar gesteld werd, een kort antwoord van haar volstond. “Prima.“ Technisch gezien klopte het antwoord ook. Ze had toch ook niets te klagen? Ze had werk, een dak boven haar hoofd, haar lichaam functioneerde redelijk, ze kon zich prima uit de voeten maken in een winkel, ze had sinds een half jaar zelfs een eigen auto. 

Het financiële en materiële welbevinden kon niet wegnemen dat er iets grondig miste in haar leven: ze voelde zich leeg. Bij vlagen was het zo sterk dat het voelde alsof er een gat in het midden van haar romp zat. Een holte. Ze zou erin verdwijnen als ze er naartoe zou bewegen. Het maakte haar bang. Net zoals ze bang was voor het stuwmeer van verdriet achter de zorgvuldig opgebouwde façade. Daarin zou ze nog verdrinken, dacht ze. Het toelaten van haar gevoelens was in de loop van de jaren echt ‘een ding’ geworden.

Ik wist dat ze niet zou verdrinken. Ik luisterde naar haar verhaal, zag de lijnen in haar gezicht, zag de vluchtige afwijzing van zichzelf als een flits door haar iris en pupil trekken. Ik hoorde in haar stem de verlegenheid om uit te komen voor wat haar zo dierbaar was. Zichzelf. En de ander. 

En ik voelde troost opkomen, kracht, tedere en onbreekbare durf. Ik wist dat wanneer ze de sluisdeuren eindelijk op een kier zou zetten er zoveel veel meer ruimte zou komen; voor andere gevoelens. Er zou wel degelijk tijdelijk veel water vloeien, haar lichaam zou een moment schokkende bewegingen kunnen gaan maken, ze zou even niet meer weten hoe adem te halen. Maar dat alles zou na een paar minuten, hoogstens een kwartier wegebben. En daarna zou ze zoveel meer lucht ervaren, ze zou zich zoveel lichter voelen. Opgelucht, begrepen door zichzelf, ontvangen door een kracht die ze niet achter zichzelf gezocht had, maar die al die jaren lag te wachten om ontdekt te worden. De kracht om vol zin te zijn. 

Ik wist wat me te doen stond. Als ze ja zei tegen mijn aanpak, kon ze het slot openmaken waardoor haar gevoelens die misschien al sinds haar kindertijd waren opgesloten, eindelijk weer het daglicht konden zien. Ze zou er zoveel meer zichzelf door worden. En ik wist; er waren weinig woorden voor nodig. Het zou niet zoveel tijd in beslag nemen. Het was eerder een kwestie van bereidheid om zichzelf weer te ont-moeten. En open te staan voor wat er werkelijk toe doet in jou en jouw leven. 

Ze zei gelukkig ja. En dat maakt mijn werk zo bijzonder, dat zij de diepste gevoelens van haar prachtige wezen (want ieder mens heeft zulke mooie kwaliteiten) gaat bevrijden. Om met nog meer ZIN te ZIJN. 

Om jou goed te kunnen helpen zonder je een rib uit je lijf te draaien (wat te veel gebeurt in de zorg momenteel) heb ik 

“ZIN in je leven” sessies en een ZIN in je leven- abonnement gemaakt. 
Je kunt een vast aantal sessies komen met een vooropgesteld doel óf je kiest er juist voor om bijvoorbeeld 1 keer in de maand te komen om jezelf vrij te maken van oude patronen, onnodige mentale en emotionele ballast. 

Ik zal je 1 ding verklappen. Zowat 100% van de mensen die bij me komen om een traject te doen, denkt van te voren dat het lang en zwaar gaat worden of dat ze heel veel te verwerken hebben. Het durven toelaten van gevoelens lijkt moeilijker dan het is.
Zo werkt het niet bij. Ja, soms is het even zwaar, maar omdat we zinleving als uitgangspunt hebben (en niet bijv geluk, dat vluchtig is) kom je telkens terug bij een zinvolle invulling van jouw leven en dat geeft diepgaande veranderingen die draaglijk zijn en bijdragen aan een gevoel van ertoe doen. De vrijgekomen energie uit je emoties, kan ergens naartoe stromen. Je voelt je onmiddellijk lichter, vrijer en meer geaard.

Wil je meer weten, neem gerust contact op infoatzijnvolzin.nl

De 7 oppeppers voor meer zin in je leven

De 7 oppeppers voor meer zin in je leven

Hier vind je het grappigste en handigste overzicht van oppeppers voor meer zin in je leven!  Van 1 gouden stelregel, tot 3 basisprincipes, de 5 culturele valkuilen, 6 zinvolle behoeften én de 7 oppeppers voor meer zin in je leven.

 

Handige lijstjes, je struikelt erover op internet en sociale media.

Het werkt, we lezen ze als zoete koek. Als iets overzichtelijk gepresenteerd wordt, jubelt ons brein. Informatie netjes voor ons in hokjes gestopt, we hoeven het alleen nog maar te onthouden, dat vinden we heerlijk. Dat het onthouden vaak helemaal niet lukt, dat het zelfs de ene hersenhelft in en de andere weer uitstroomt, nemen we voor lief omdat de koek zo zoet en lekker overzichtelijk is.

Wat we onthouden van deze lijstjes, is wat er op het moment van lezen ontbreekt in ons bewust-zijn. Deze leemte in wie we zijn en waarom we dingen doen, en de antwoorden die we daarop vinden, blijven alert in ons bewust-zijn en daar kunnen we verder mee.

Dus je hebt er altijd wel iets aan. Daarom presenteer ik hier mijn Grote Kleine lijstje van Meer ZIN in je leven!

het ultieme lijstje voor meer zin in je leven

Het Grote Kleine overzicht van oppeppers voor meer ZIN in je leven

1. Gouden stelregel
* Leef je leven vol ZIN! Oftewel heb plezier en ervaar betekenis in de dingen die je doet.

2. Ogenschijnlijke tegenpolen
* Ik heb ZIN in.
* Ik geef ZIN aan.

3. Basisprincipes van zinleving
* Het leven is veranderlijk
* Er zijn zaken waar je geen ZINvloed op hebt
* De waarheid ligt in het midden (van ieders hart)

4. Bouwstenen voor meer ZIN in je leven
* Zelfliefde en compassie
* Rust
* Vertrouwen
* Zelfkennis en reflectie

5. Culturele valkuilen waar je lang in kunt blijven hangen
* We zijn slaaf van onze primitieve en biologische behoeften.
* Kennis geeft macht. Het recht van de sterkste geldt.
* Ik denk dus ik ben. Ik besta dus ik heb recht op.
* Ik kan het nooit goed doen en/of ik ben niet goed genoeg. Ik moet mijn bestaan verdienen.
* De mens is van nature geneigd te overheersen.

6. Zinvolle behoeften voor jou en de gemeenschap.
* Erbij horen, deel willen uitmaken van een groter geheel. Je aansluiten bij een groep of community.
* Op jezelf zijn, rust vinden bij jezelf, ok zijn met jezelf.
* Verhalen vertellen en luisteren naar elkaar.
* Jezelf uitdrukken in dans, theater, muziek, sport, zingen, iedere vorm van creativiteit die je brengt bij een zinnige (en transcendente) ervaring. Er is meer dan alleen IK.
* Dankbaarheid tonen, aan jezelf, anderen, de Aarde. Geven en ontvangen in harmonie brengen.
* Betekenis geven aan het leven in jezelf, het leven van anderen en het Leven in het algemeen.

7. Oppeppers voor meer ZIN in je leven.
* Gronden in je zielsverlangen(s).
* Zuiveren van je emoties.
* Ontspannen van je lichaam.
* Ruimte geven aan je kracht en kwetsbaarheid.
* Bevrijden van illusies over jezelf en anderen.
* Verbinden vanuit gelijkwaardigheid.
* Samen-zijn vol ZIN!

 

de 7 oppeppers van meer zin in je leven

Wil jij ook meer ZIN in je leven, weten hoe het is, om zowel plezier als betekenis te ervaren in je werk, je gezin, je leven als mens, ouder, collega, huisgenoot of partner? Haast je naar de telefoon en bel me voor een proefafspraak! Of stuur een mailtje naar hier…en ik  neem contact met je op.

Meer ZIN in je leven is het grootste geschenk dat je jezelf en de levende wezens om je hen kunt geven. Je voelt je meer MENS, meer JIJ, meer LEVEND, meer THUIS op AARDE, en met meer VROLIJKE BETEKENIS en PURPOSE in de dingen die je doet.

Doe mee aan de meditatiecursus

 Ga mee naar buiten en binnen tijdens een retraite

Ontdek je kracht en omarm je kwetsbaarheid in een zelfzorg traject

Een liefdevolle groet,

Laura Jonker

Uitzonderlijk aanpassingsvermogen: enkele inzichten

Uitzonderlijk aanpassingsvermogen: enkele inzichten

Hoe uitzonderlijk is jouw aanpassingsvermogen? Iedereen zal het beamen, dit is een uitzonderlijke tijd. Deze tijd vraagt, nee schreeuwt bijna om uitzonderlijk aanpassingsvermogen. En dat vraagt weer om uitzonderlijke keuzes, zoals dat we met zijn allen binnen blijven en thuiswerken. Uitzonderlijke tijden zijn maar al te vaak niet makkelijk. Juist omdat ze uitzonderlijk zijn, omdat we er nog geen verhouding toe hebben, omdat we nog niet weten hoe ermee om te gaan. Omdat het pad dat we met zijn allen bewandelen (over de hele wereld een lockdown?!) nog nooit begaan is. Door niemand niet. 

Nieuwe gewoontevorming en aanpassing vergt tijd. Bovenal vergt het het vermogen om kalm, accuraat en in verbinding te blijven. Een nieuwe weg inslaan doen we om antwoorden te vinden op totaal nieuwe zaken: Hoe zorgen we dat ons zorgsysteem niet instort? Hoe zorgen we dat ouders thuis hun kinderen bij schoolzaken begeleiden? Hoe zorgen we dat al die mensen die nu hun werk kwijtraken voldoende inkomen houden om in leven te blijven? Hoe zorgen we dat ouderen en jongeren niet massaal depressief thuis op de bank komen te hangen? Er zijn ineens zoveel vragen. En zo weinig antwoorden. We doen het met zijn allen, we proberen deze nieuwe weg in te slaan en hopen maar dat aan het eind van dit nieuwe pad iets moois op ons wacht. 

Aanpassen aan een uitzonderlijke tijd vergt dat we wijsheid koesteren. Wijsheid om ook te accepteren dat we roeien met de riemen die we hebben en dat sommige zaken een mysterie blijven. Wijsheid hebben we ook nodig om te vertrouwen dat er altijd een nieuwe tijd aanbreekt. Dat de ene tijd de andere opvolgt. En hoe deze tijd eruit komt te zien, dat dat altijd, altijd, altijd een kwestie blijft van mensenwerk in samenhang met de natuur. 

Mensenwerk is het resultaat van keuzes maken. In deze tijd zelfs uitzonderlijke keuzes. Welke keuzes heb jij gemaakt? Waar richt jij je aandacht op? Er is vast iets dat je vroeger nooit gedacht had van jezelf, wat je nu ineens wel doet. Er is vast iets dat je heel erg graag wilt en waar je vroeger de tijd niet voor nam. Uitzonderlijke tijd geeft de kans om die ene uitzonderlijke keuze te maken waar je blij van wordt.

Ik heb net vandaag een keuze gemaakt die ik graag deel en waar ik jullie ook op een positieve manier van hoop deelgenoot te maken. 

Eind december heb ik toch een uitkering aangevraagd als overbrugging voor de lockdown. Het voelde als een hobbel die ik moest nemen. Maar het voelt nu als een besluit waar ik met hart en ziel ja tegen zeg. Ik krijg gemeenschapsgeld. Dit geld is van ons allemaal geweest en ik wil het ook graag zo besteden. Aan ons allemaal. Met kinderen thuis ook alles online gaan doen, ligt me gewoonweg niet. En daarom gooi ik op mijn eigen manier het roer om. Ik ga voor het nieuwe Project Positieve Aandacht (dat ik in vorige nieuwsbrief nog Silent Revolution noemde) .

Het uitzonderlijke doel van deze uitzonderlijke keuze?

21 maart 99.999 mensen mee laten doen met een positieve aandachtsoefening.
Wat gebeurt er als we met veel, heel veel mensen onze positieve intenties richten op #dewereldnacorona.

Het voelt bijzonder om dit te mogen doen. Om mijn handen uit te vouwen, te ontvangen om dat hopelijk in veelvoud weer terug te laten stromen naar mensen die wat ZIN in een ogenschijnlijk ZINloze tijd nodig hebben. 

Meer weten? mail me gerust.

Wil je aansluiten bij meer #positieveaandacht? Join de community ZINSTITUTE

Hoe je een ervaring uit het verleden herschrijft

Hoe je een ervaring uit het verleden herschrijft

Jitske (36) doet een sessie om het verdriet over haar overleden moeder beter te hanteren en daarmee een hernieuwde verbinding te maken met haar vader.

Op 30 jarige leeftijd overleed Jitskes moeder. “Het voelde alsof de grond onder mijn voeten wegviel. Ik was erg verbonden met mijn moeder, zij bepaalde op een goede manier veel in mijn leven. Toen zij wegviel, wist ik niet meer wat ik moest doen. Hoewel het contact met mijn vader goed is, kon ik voor mijn gevoel niet met mijn vragen en verdriet bij hem terecht. We hadden nooit over zaken gepraat. En als ik eens een vraag stelde, kreeg ik een kort antwoord. Ik hield dan vrij snel op met verder vragen. Een gesprek over het leven hadden we eigenlijk nog nooit gehad.”

Overmensd door verdriet

Hoewel ze nu haar leven weer op de rit heeft, loopt Jitske er na zes jaar nog steeds tegen aan dat het verdriet om haar moeder ineens totaal de overhand kan nemen. Laatst nog had ze een cursus leiderschap in het kader van haar werk“Al meteen de eerste dag knapte er tijdens een oefening iets in mij en ik ging helemaal op slot. Ik voelde zoveel verdriet en gemis, ik schoot helemaal vol, maar ik ging niet huilen, want ik wilde het niet daar op dat moment en met die groep delen, dus ik onderdrukte het en ging wandelen in de pauze met het idee dat ik het dan wel kwijt zou raken. Toen ik terugkwam gebeurde er iets heel kleins en het was meteen weer helemaal aanwezig. Het verdriet zit op zulke momenten ‘in de weg’. Ik wil eigenlijk niet meer dat het zo mijn leven kan beheersen.”

Verbinding maken met een ander

Ik vertel haar dat je nog zo hard in je eentje, op jezelf, kunt huilen of gefrustreerd zijn, in je eigen kamer, veilig, waar je jezelf helemaal kunt laten gaan, maar  het werkt altijd tijdelijk. De werkelijk opluchting komt pas als je het daarna in verbinding brengt met een ander. Het maakt ons tot mens, dat we gevoelens kennen van lijden, en vanuit daar verbinding maken met een ander mens/levend wezen. Ik vraag haar wat ze al heeft gedaan aan rouw, aangezien ze o,a. bij me is gekomen, om een opening te bieden voor haar verdriet en gevoelens. Na haar antwoord begrijp ik dat het nodig is om haar weer in contact te brengen met de puber in haar en dat ze diep verlangt naar contact met haar vader. Ieder van ons heeft nog steeds de puber in ons, het niet meer jonge kind dat de wereld ontdekt en van alles wil weten. De puber wil begrijpen wat er waar is en hoe zaken werken, wat de wereld kan betekenen voor het kind en andersom. De eigenschappen van de puber kunnen ons bijstaan om te begrijpen en vooral te veranderen waarom we nu vastlopen. Dat doen we zo.

Herschrijven van verleden

Ik vraag haar een situatie uit haar onderbewuste te laten opkomen, waarin ze puber was en alleen met haar vader.

Ze ziet verschillende scènes achter elkaar, maar naar de eerste scène keren we terug. Daarin dobbert ze met haar vader in een bootje, op een meer, ergens in een vakantieland. Ze roeien en haar vader vertelt over de gebeurtenissen van het gezin van de vorige dag. Er was iets voorgevallen en “Hij lijkt steun te zoeken bij mij, voor bevestiging en ook wil hij gezien worden. Ik ben twaalf, ik zie mezelf als klein, ik zoek wel zelfvertrouwen geloof ik, maar weet niet hoe ik het kan vragen aan mijn ouders, dat hebben ze me nooit geleerd, om vragen te formuleren, dus val ik vaak stil.” Kun je beginnen met je vader zien, een verbinding maken en hem bevestiging geven, als de volwassen vrouw die je nu bent. [even voor de goede orde, dit gebeurt allemaal in het levendige droombeeld van Jitske]  “Ja dat kan ik.” Fijn, dan kan Jitske beginnen met het proeven en proberen van dat wat ze heel graag wil doen, maar nog nooit heeft gedurfd door te zetten: een echt gesprek beginnen met haar vader.

Wat zou je je vader willen vragen, vraag ik haar.

“Hoe kan ik voor mezelf opkomen.”

En hoe reageert hij?

“Niet. Hij zegt niets.”

Probeer maar een volgende vraag. Proef de woorden, maak maar een zin.

“Ik wil graag een echt gesprek voeren met jou, maar ik weet niet hoe, kun je me helpen hoe dat te doen?”

En?

“Mijn vader kijkt verwonderd, niet negatief, juist eerder positief. Hij zegt: Hoe dat zo?”

“Ik wil graag weten wat je voelt, wat er in je omgaat, waar je mee zit en hoe ik jou daarmee kan helpen?”

“Dat zijn te veel vragen, hij valt stil.”

Misschien kun je focussen, opper ik.

“Papa, ben je gelukkig?”

“Ik krijg niet echt een duidelijk antwoord.”

“Papa, zou je iets willen veranderen zodat je gelukkiger bent dan je nu bent?”

“Hij kijkt me begripvol aan en haalt zijn schouders op.”

“Ik zie nu wat er gebeurt. Ik vul zijn antwoorden vanuit mijn hoofd in, maar als ik werkelijk naar mijn gevoel luister, heb ik geen idee wat zijn antwoorden zouden zijn. Omdat ik nooit de echte vragen stel. Maar ik zie nu dat als ik die vragen wél stel, er best ruimte is. Hij vindt het niet vervelend. Hij lijkt het te waarderen dat er echte vragen aan hem gesteld worden, die er toe doen en de kern raken.”

Je zou hem bijv. kunnen vragen, “Papa wat wil je dat ik ga ontdekken?”, of “Wat heb je zelf ontdekt in jouw pubertijd?”.

Zelf in actie komen

Waar Jitske achterkomt is dat ze zelf in actie kan komen, wanneer er een vraag leeft in haar. Dat haar vader stiller is, en minder spraakzaam maakt hem nog niet onwillend voor een gesprek. Als zij meer contact wil met haar vader, zal ze toch echt zelf meer openingen mogen maken voor haar en haar vader, nu haar moeder er niet meer is om het gesprek te voeren. Met het bewustzijn van een volwassene en het verlangen naar  verbinding van de 12-jarige, hoeft ze zich niet bij de eerste afwezige reactie neer te leggen. Ze heeft gezien, dat ze dichtbij haar eigen ervaringen kan blijven en doorvragen. Wie ziet is aan zet. We sluiten de oefening af met verbinding maken met zichzelf als 12 jarig meisje, zodat Jitske vanaf nu weer bewust de waarheidszoekende kracht van zichzelf ter hand neemt. Een grote glimlach verschijnt op haar gezicht. “Ik ga het gesprek gewoon aan.”

Kun je de zin van je leven in één zin vangen?

Kun je de zin van je leven in één zin vangen?

Karlijn (49) loopt vast in haar werk. Ze combineert veel te regelmatig activiteiten van het werk met haar privé-leven, zelfs in het weekend. Ze heeft zo’n ingebouwde drive om haar werk goed te doen, dat het eigenlijk nooit af is, of goed genoeg. Het liefst zou ze dag en nacht dienstverlenend bezig zijn en de hele wereld redden. Ze vertelt zichzelf dat ze reëel moet zijn, maar ja, dat verlangen zit er wel. Ze heeft een modus gevonden om haar diep verankerde wens om goed te zijn voor de wereld, kwijt te kunnen in haar werk. In haar werk heeft ze haar draai gevonden, ze wordt gerespecteerd, verzet bergen met werk en kan er [als ik haar ernaar vraag] beamen dat ze zinvol bezig is. Omdat ze toch wel veel van zichzelf eist, komt ze emotioneel in de knel.

Ze vraagt zichzelf af “Wil ik teveel?” “Stel ik niet de juiste grenzen?” “Waardeer ik mezelf wel genoeg?” Heel accurate vragen. Wat echter nog dieper ligt is de vraag: weet ik eigenlijk wel wat ik hier komt doen? Na de grootste emotionele disbalansen en onzekerheden aangepakt te hebben, komen we na 6 sessies zelfzorg bij de Grote Vraag.

Wat is de ZIN van je leven? Waarom ben jij hier op aarde?

Karlijn tijdens de vind-je-zin-sessie: “Ik kijk er echt naar uit om die vraag beantwoord te krijgen, maar ik denk dat ik te sceptisch ben om het te geloven.” Ze haalt me de woorden uit de mond. Veel mensen zijn sceptisch als het gaat om de ZIN van hun eigen bestaan. Ze zien wel dat anderen zin toevoegen of een zin hebben, voor zichzelf geldt meer “Ik weet echt niet wat ik hier kom doen” of  “Ik doe maar wat.” “Al sla je me dood, daar kan ik toch geen antwoord op geven.”

In mijn coachingspraktijk blijkt echter dat er wel steeds antwoord te vinden is op die vraag.

Door met veel mensen erover te praten heb ik zelfs een tactiek gevonden die werkt, en die blokkades die je ZIN inperken aanpakt. Ja, het kan natuurlijk alleen als je er zin in hebt om je ZIN te vinden. Hoe is dat voor jou? Kijk je ernaar uit om te weten wat de dieperliggende drive is onder je bestaan? Lijkt het je wel fijn om woorden te geven aan die belangrijke boodschap in je leven? Voel je er wat voor om met een eigen geschreven mantra richting en focus te geven aan je leven?

Ik vertel je graag over de vind-je-zin-sessie met Karlijn.

We lopen het bos is en ik laat haar zichzelf een eerste idee geven van wat ze hier komt doen op aarde. De eerste twijfels komen er uit, maar ook de eerste vurige pleidooien voor wat ze werkelijk belangrijk vindt. We lopen net zolang totdat er een beeld ontstaat. Ik ondersteun met verhelderen, omdenken, stimuleren om woorden te vinden voor de diepere verlangens die ieder mens in zich heeft.  Dan wordt het tijd om te proeven hoe het is om het beeld te gieten in een mal, een zin die alles wat ze verteld heeft in zich draagt. Bij Karlijn merk ik dat een aantal fases nodig zijn. We zoeken een bankje uit, en ze trekt een zelfreflectie-kaart wat er nu nodig is. Vertrouwen. In de roos voor haar sceptische geest.

Ik bevestig, “probeer het nu maar gewoon. We maken samen een zin en dan ga jij daar een minuut of wat mee zitten en je laat hem rollen over je tong, proeven hoe het klinkt en wat het met je doet.”

De eerste proef: Ik ben hier om mensen te ondersteunen om van waarde te zijn. “Te weinig samen en te saai”, conludeert ze.

De tweede proef: Ik ben hier om mensen te helpen zich van waarde te voelen. “Te veel bedacht vanuit mijn hoofd en er zit geen flow in.”

De derde proef: Ik ben hier om mensen tot bloei te laten komen”. “Ik mis nog wat inspiratie, maar hier word ik wel heel blij van.”

De vierde proef: Ik ben hier om mensen tot bloei te laten komen en te bouwen aan een duurzame en rechtvaardige samenleving. “Wat als ik het eens omdraai?”

De vijfde proef: Ik ben hier om te bouwen aan een duurzame en rechtvaardige wereld en laat mensen tot bloei komen. “Zijn het twee aparte zaken?”

De zesde proef: Ik ben hier om te bouwen aan een duurzame en rechtvaardige wereld zodat mensen tot bloei komen. “Ja dat is hem!”

Ze heeft iets wat past. Het klopt. Ze voelt het gewoon dat het klopt. Het sceptische maakt plaats voor een besef dat ze zichzelf wel degelijk kan terugvinden in deze woorden. We staan op en wandelen terug. Al teruglopend bespreken we hoe het werkt in de praktijk, hoe je je ZIN kan toepassen in je dagelijkse leven. En dan valt het allerlaatste kwartje en de zevende uiteindelijke ZIN vormt zich:

“Ik ben hier om te bouwen aan een duurzame en rechtvaardige wereld zodat ik en de mensen met wie ik leef en werk tot bloei komen.”

Iedere keer weer ben ik trots, blij, verbaasd, dankbaar en ontroerd dat mensen woorden vinden voor hun diepe zielsmissie. Het is zo’n geschenk waarmee je je leven verrijkt. En daarmee dat van anderen en de wereld als geheel. Het mooie is, iedere ZIN is goed. Zie deze andere voorbeelden uit vind-je-zin-sessies.

“Ik ben hier om mezelf te ontwikkelen.”

“Ik ben hier om anderen vertrouwen te schenken.”

“Ik ben hier om het wonder speels en liefdevol te beleven en vertalen.”

“Ik ben hier om te stralen en anderen te inspireren.”

“Ik ben hier om mijn hart en dat van anderen te helen.”

Wil je meer weten of zelf ervaren? Boek gerust een proefsessie of ga mee wandelen!

X
X