trouw blijven aan mezelf: dag 6
Trouw blijven aan mezelf
Trouw blijven aan jezelf. Het is me nogal een opdracht. Want wie ben je zelf? En wie was je vroeger? Wie ben je nu en wie zal je nog worden in de toekomst? Kun je trouw blijven aan iemand die nog niet is ontwikkeld, die nog niet is doorgekomen of misschien zelfs nog niet geboren is? Want delen van ons zijn er nu misschien nog niet, maar over vijf jaar misschien wel.
Geen vastomlijnd gegeven zijn
Het is een uitspraak die we makkelijk doen: trouw blijven aan mezelf. Maar bij mij blijft steeds de vraag: wat is jezelf dan?
Ik voel mezelf niet als een vastomlijnd gegeven. Ik kijk naar de zon die door de blaadjes danst van de blauwe regen. De plant omcirkelt het dakterras met zijn vakkenstrengen. Ontelbare stralen zijn zichtbaar. Het schittert in een stralenkrans om de zon heen. Ik voel me net zo’n schittering, als het licht van de zon dat in alle kleuren uiteenvalt op mijn netvlies. Hoe kan ik trouw blijven aan iets wat zo divers is?
Ik bedenk me hoeveel veranderingen er al in mijn leven zijn geweest. Veranderingen die ik zelf heb geïnitieerd en veranderingen die door anderen of door omstandigheden zijn ontstaan. Grote veranderingen, maar natuurlijk ook ontelbare kleine veranderingen. Ze hebben me allemaal gevormd. Ze hebben me gemaakt tot wie ik nu ben en aan wie ik nu trouw kan zijn.
Maar wellicht is dat wel precies de vraag: is trouw blijven aan jezelf niet veel meer dat je trouw blijft aan het feit dát je kunt veranderen? Dat je mee kunt bewegen met wat het leven van je vraagt en met wat er in jou wil ontstaan?
Want veranderen lijkt hoe langer ik hier op aarde rondloop wel het énige vaste gegeven in het leven. En juist zodra je meent ergens weer houvast in gevonden te hebben, kan er opnieuw iets in je ontstaan. Een verlangen. Een inzicht. Een behoefte. Een beweging waarvan je voelt: hier wil ik naartoe.
Kunnen meebewgen met wie je aan het worden bent
Misschien gaat trouw blijven aan jezelf daarom niet zozeer over vasthouden aan wie je bent, maar over kunnen meebewegen met wie je aan het worden bent.
Natuurlijk zijn er ook situaties waarin je heel duidelijk niet trouw bent aan jezelf. Bijvoorbeeld wanneer je consequent de signalen van jezelf negeert. Wanneer je ja zegt terwijl je lijf eigenlijk nee voelt. Wanneer je ergens blijft omdat de andere mogelijkheid ongemakkelijk of onzeker voelt, terwijl je diep vanbinnen weet dat die andere weg veel beter bij je past.
Trouw blijven aan jouw eigen opdracht
Ik herken dat ook. Het afgelopen jaar is zwaar geweest. Heel zwaar. En toch ben ik trouw gebleven aan een soort innerlijke opdracht die ik mezelf had gegeven. Aan een weten vanbinnen dat ik iets te doen had, ook toen ik helemaal niet wist hoe ik het moest doen en het soms ontzettend moeilijk was.
Juist doordat ik trouw ben gebleven aan dat innerlijke weten, ben ik er nu, ondanks alles, relatief goed uitgekomen.
Ik vraag me daarom af of opoffering voor deze inspanning eigenlijk wel het juiste woord is. Trouw blijven aan jezelf kan namelijk soms voelen als een enorme inspanning, maar misschien is het geen opoffering. Misschien vraagt het simpelweg iets van je. Een inspanning die zin heeft voor jou. Zodat je op je pad kunt blijven.
Er zijn namelijk genoeg verleidingen en patronen die ervoor zorgen dat je niet meegaat in verandering. Angst voor het onbekende. De behoefte aan zekerheid. De neiging om vast te houden aan wat je kent, ook als je voelt dat het niet meer klopt.
Kan ik dan beter zeggen trouw blijven aan jezelf is in ieder geval niet: ik blijf precies wie ik ben.
Het lijkt meer hierop:
Ik blijf luisteren naar wat in mij leeft.
Ik blijf bereid om te veranderen.
Ik blijf bewegen wanneer het leven mij beweegt.
En ik verlaat mezelf niet onderweg.
Misschien is dat wel de enige vorm van trouw die werkelijk mogelijk is aan iemand die voortdurend in beweging is: jezelf.
Als jezelf geen vaststaand iets is, dan kun je jezelf ook niet één keer vinden en vervolgens voor altijd trouw blijven. Trouw blijven aan jezelf vraagt wat mij betreft juist dat je jezelf steeds opnieuw durft te ontmoeten. Dat is wat ik iedere dag weer doe: zittend op het meditatiekussen, lopend door de uiterwaarden, schrijvend achter m’n laptop.
Jezelf steeds opnieuw durven ontmoeten
En als je dát zinzicht ter harte neemt, zul je jezelf minder gaan verlaten, juist wanneer er verandering optreedt. We verlaten onszelf wanneer we tegen beter weten in niet meer luisteren naar wat er in ons verandert.
De zon is inmiddels voor een moment achter een wolk verdwenen. Maar ik voel ze nog, die stralen. Wat me duidelijk is geworden: Ik hoef niet één zonnestraal te kiezen en alleen daar trouw aan te blijven. Ik blijf meebewegen met het licht, met alle facetten in mezelf — en sta mezelf volop toe om te stralen. En terwijl ik dit typ valt het warme herfstlicht als een stille koestering op mijn gezicht.
Heb je zin om een keer kennis te maken?
Of mee te mediteren met mijn fijne meditatiegroep op maandag 20:00 en woensdag 19:30 (dat kan ook online)?
Of lijkt het je wat om mee te gaan op een retraite vakantie?
Wil je het pad van zinleving leren kennen? De methode leren kennen of gaan uitdragen?
Verlang je meer te doen waar je hart voor klopt?
Stuur me gerust een mail infoatzijnvolzin.nl of neus rond op de site.
