coach in wageningen Archieven

In beweging blijven: dag 4

5 sep 2026 | dagelijks meer zin in je leven

Geen routine, in beweging blijven

Het voelt vandaag alsof ik iets mag afsluiten.

Ik loop uit het water en voel me verfrist en goed afgekoeld. Het water is bijna even koud als de temperatuur buiten. Het is een gekke gewaarwording: de droge kleren die ik over mijn nog vochtige huid aantrek, geven me ineens een soort ingepakt gevoel. En toch loop ik terug op mijn open sandalen. Dat wil ik deze herfst eigenlijk zo lang mogelijk volhouden.

Breng je energie in beweging

Een mooie les, twee keer zelfs

Ik kreeg vandaag een mooie les. Eigenlijk kreeg ik hem twee keer.

Terwijl ik terugloop, ben ik me ineens heel bewust van wat ik aan het doen ben. Vier dagen geleden nam ik het woord routine vol verlangen in mijn mond. Ik wilde een routine creëren. Iets wat me een nieuw houvast zou geven. Maar vandaag realiseer ik me dat routine misschien helemaal niet het woord is dat ik zoek.

Sterker nog: ik krijg er inmiddels bijna jeuk van. Ik zal je vertellen waarom.

Ik kwam aanrijden en zag een reiger op een paal staan. De dag ervoor had ik daar een aalscholver gezien en op de allereerste dag had ik meeuwen gefilmd op precies diezelfde paal. Zonder na te denken pakte ik mijn telefoon en maakte een foto van de reiger.

Maar deze keer maakte ik niet eens contact met het dier.

De andere dagen had ik dat wel gedaan. Ik had gekeken, contact gemaakt, gefilmd, nog meer gekeken. Nu was het alsof ik vooral bezig was met het herhalen van wat ik de dagen ervoor had gedaan. Alsof ik een beeld wilde vastleggen omdat het herkenbaarheid gaf. Een herhaling. Een vorm van vastigheid.

En precies op dat moment vloog de reiger weg. En stond dus niet op de foto.

Alsof hij me even kwam vertellen: nee hoor, zo werkt het niet.

Ik zette mijn fiets neer en liep verder over het pad dat ik inmiddels een aantal weken regelmatig volg. Het pad waarvan ik dacht: dit wordt mijn routine.

Maar ineens voelde ik onrust in mijn hart.

De avond ervoor hadden twee mensen gezegd dat ze zouden stoppen met mijn meditatiegroep. En dat raakte me. Ik ben voor mijn gevoel een jaar uit de running geweest. Een jaar waarin mijn leven behoorlijk op zijn kop heeft gestaan en waarin ik vaak niet kon zijn zoals ik graag wilde zijn.

Nu voelt het alsof ik terug ben. Vernieuwd. Klaar om vervolgstappen te zetten. Zonder de zwaarte en de soms bijna blinde paniek die ik het afgelopen jaar heb gevoeld.

En toch was die onrust er.

Routine is niet blind herhalen

Ik had mezelf afgesproken dat ik een routine zou hebben, dus ik wilde gaan inspreken. Ik pakte mijn telefoon, drukte op de opnameknop en begon te praten.

Niks. Nog een keer.

Weer niks.

Potverdorie. Net nu ik had bedacht hoe dit moest werken, functioneert de techniek niet meer

van hoofd naar hart

Tijd om aanwezig te zijn

Bij de derde keer dat ik op de knop wil drukken, kijk ik op.

En daar staat een gigantische roofvogel boven me te bidden.

Een visarend.

Als je ooit een visarend hebt zien bidden, weet je misschien wat ik bedoel. Het is alsof er een lange balletdanseres boven je staat te dartelen in de lucht. Ik kan het bijna niet anders omschrijven.

Ik liet mijn telefoon zakken.

Want ineens wist ik: ik hoef helemaal niet in te spreken. Het was nog helemaal geen tijd om iets vast te leggen. Het was tijd om aanwezig te zijn. Om het gras onder mijn voeten te voelen. En eerst eens die onrust te laten wegstromen in de rivier die me zo dierbaar is.

Ik heb minutenlang naar de visarend gekeken. Naar zijn dans boven de golvende Rijn. Het was een wonder om zo’n groot dier zo behendig en soepel door verschillende luchtlagen en windvlagen te zien bewegen. Af en toe liet hij zich vallen, richting een vis.

En terwijl ik keek, gebeurde er iets in mij.

De onrust zakte. Bij het water gekomen, maakte de rivier het verder af. Het koude water om mijn lijf. Mijn vingers die zich spreidden en als voelsprieten de waterige ruimte verkenden. Vrijheid.

Je levensstroom op gang houden

En toen dacht ik aan iets wat Marleen, iemand uit mijn allereerste Pijn- en stressvrij-groep, gisteren tegen me zei.

Ze zei:

“Ik krijg een enorm opgesloten gevoel van het woord routine. Alsof je zonder routine niet kunt leven ofzo. Als ik jou hoor vertellen wat je doet, vind ik het woord routine niet passen. Wat jij doet is je leven op stroom houden.”

En ja. Dat is het precies.

Ik zoek geen routine.

Ik zoek manieren om mijn leven in beweging te houden.

Zoals die visarend. Hij herhaalt niet steeds hetzelfde rondje. Hij beweegt mee met de lucht. Hij voelt de wind. Hij kijkt. Hij wacht. En als het moment daar is, duikt hij.

Misschien is dat wel veel meer wat ik bedoel met houvast.

Niet iets wat mij in een herhaling vastzet, maar juist iets wat mij helpt om in beweging te blijven. Op mentaal vlak, op gevoelsniveau én fysiek. Dan kan ik vandaaruit ook de spirituele beweging volgen.

En dan te duiken

En ineens voelt het heel logisch wat er nu in mijn werk gebeurt.

Ik mag weer nieuwe deelnemers vinden voor de prachtige dingen die ik doe. Dat voelt soms spannend. Soms bekruipt me de angst: heeft wat ik heb opgebouwd nog wel een plek? Zijn er nog mensen die hierop zitten te wachten?

Maar als ik eerlijk ben, weet ik het antwoord allang.

Ik heb de afgelopen jaren iets ongelofelijk moois neergezet. Iets waar ik steeds opnieuw zulke positieve reacties op krijg. Ik hoef niet bang te zijn dat het geen plek heeft.

Ik hoef alleen maar in beweging te blijven.

Te kijken.

Te luisteren.

Te voelen.

En soms, als het moment daar is, te duiken.

Pijn en stress VRIJ✨

Laat dát mijn nieuwe houvast zijn op het pad van zinleven.

Geen routine. Maar een manier om mijn levensstroom op gang te houden.

En precies die beweging voelt voor mij op dit moment ook verbonden met Pijn en stress VRIJ✨. Wat daarin voor mij het allerbelangrijkste is geweest, is niet alleen dat ik iets heb ontwikkeld voor anderen. Het is dat ik zelf opnieuw die energie en kracht heb teruggevonden.
En die wil ik graag doorgeven.

In de week van 22 september geef ik daarom twee proefsessies voor Pijn en stress VRIJ✨.

pijn en stress vrij leven

Pijn en stress VRIJ✨ leven!

Omdat ik voel: dit is wat er nu door mij heen wil stromen.

Dus als je nieuwsgierig bent en wilt ervaren wat dit voor jou kan betekenen, neem dan contact met me op.

Misschien hoef je helemaal geen nieuwe routine te creëren.

Misschien is het tijd om jouw leven weer op stroom te brengen.

zijn vol zin Laura Jonker vol zin de zomer in artikel over zinleving wageningen

Heb je zin om een keer kennis te maken?

Of mee te mediteren met mijn fijne meditatiegroep op maandag 20:00 en woensdag 19:30 (dat kan ook online)?

Of lijkt het je wat om mee te gaan op een retraite vakantie?

Wil je het pad van zinleving leren kennen? De methode leren kennen of gaan uitdragen?

Verlang je meer te doen waar je hart voor klopt?

Stuur me gerust een mail infoatzijnvolzin.nl of neus rond op de site.

Verankerd en vrij: dag 3

4 sep 2026 | dagelijks meer zin in je leven

Verankerd en vrij

Op weg naar mijn vaste plekje om te zwemmen.

Eerst stap ik over het prikkeldraad heen en daarna krijg ik plots een volle windvlaag in mijn gezicht. Waar komt die ineens vandaan? Ik draai mijn hoofd, maar dat blijkt de verkeerde kant. Mijn haar wordt zowat mijn mond ingeblazen.

Wat is eigenlijk de verkeerde kant? Ik lach om mijn eigen gedachte en woordkeuze. Laura toch. Er is toch geen verkeerde kant voor de wind?

Breng je energie in beweging

Alle overtollige gedachten wegwaaien

Door mijn strengen haar heen zie ik de golven op de rivier. Wit schuimend komen ze aangespoeld, zoeken hun weg naar het strandje en worden telkens weer teruggenomen. Als het water zich terugtrekt, zie ik een bierdopje liggen. Ik raap het op. Het is van hetzelfde merk als de vijftien of twintig dopjes die ik hier twee dagen geleden al heb verzameld. Ik moet er een beetje om lachen. Blijkbaar is deze plek niet alleen mijn vaste zwemplek, maar ook een vaste plek voor anderen om bier te drinken.

Ik loop verder en het doet me goed. Ik ben blij. Mijn hoofd wil nog leger worden, dus kom maar op, wind. Waai maar alle overtollige gedachten weg. Alle gejammer, alle vragen, al dat zoeken naar begrip. Alles waarvan ik niet meer hoef te begrijpen waarom het is zoals het is, mag wat mij betreft uit mijn hoofd waaien.

Dan loop ik onder een enorme verzameling wilgen door. Tien stammen die vanuit één plek alle kanten opwaaieren en samen een breed geheel vormen. Hier sta ik even uit de verrassend felle wind. De stammen houden me vrij van de trekkracht die overal om me heen voelbaar is en die ik hier ook letterlijk kan zien.

De takken van de wilgen, met hun tengere blaadjes, zwiepen heen en weer. Daaronder staan de brandnetels die de droogte hebben overleefd, opnieuw zijn uitgelopen en nu staan te dansen op hun stevige stengels.

Zo ben ik ook

Boven mij reiken de frêle bladeren van de wilgen alle kanten op. Het is alsof ze zich verwonderen over de ruimte waarin ze mogen spelen. Vrij bewegen, alle kanten op kunnen waaien en toch stevig verankerd blijven. De tak is verankerd aan de stam en de stam aan de grond.

En ineens voel ik: zo ben ik ook.

van hoofd naar hart

Stevig verankerd

Ik voel me stevig verankerd in mijn eigen leven en tegelijkertijd voelt iets in mij zich onvoorwaardelijk vrij. Die vrijheid is nergens afhankelijk van. Ze hoeft nergens naartoe. Ze hoeft zich niet aan te passen aan wat er van buitenaf gebeurt. Ze beweegt gewoon in mij.

Ik hoef nergens naartoe te waaien. Ik hoef niet mee te waaien met de volgende wind. Want net als de wilgen waar ik onder sta, ben ik stevig verankerd in de plek waar ik woon, in het gezin dat zich om mij heen gevormd heeft, in het werk dat ik doe en in de vriendschappen die zijn ontstaan doordat we interesses delen en liefde voor elkaar voelen.

Wat voelt het goed om die verankering te voelen terwijl de wind om me heen jaagt.

Nog even en dan trek ik mijn kleren uit en ga ik het water in. Dat is wat ik doe. Ik hoef geen zwempak meer aan om mijn naaktheid te verhullen. Ik voel me eigenlijk altijd al naakt in deze wereld. Kleren zijn er voor mij om me te verwarmen, niet om te verhullen wie ik diep vanbinnen ben. Er is niets wat ik hoef te verhullen.

Volledig vrij

Bovendien vind ik het superfijn om het water op mijn blote lijf te voelen. Ik duik de wind niet uit de weg. Ik verwelkom hem. Hij mag mijn hoofd leegwaaien en mijn lijf frisheid bezorgen.

Is dat mijn zinzicht van vandaag? Dat je stevig verankerd kunt zijn en tegelijkertijd volledig vrij?

Ik wens jou ook een frisse dag vandaag, met wellicht een nieuw zinzicht dat nog een tijdje met je meewaait op jouw eigen pad van zinleving.

met elkaar mediteren

Heb je zin om een keer kennis te maken?

Of mee te mediteren met mijn fijne meditatiegroep op maandag 20:00 en woensdag 19:30 (dat kan ook online)?

Of lijkt het je wat om mee te gaan op een retraite vakantie?

Wil je het pad van zinleving leren kennen? De methode leren kennen of gaan uitdragen?

Verlang je meer te doen waar je hart voor klopt?

Stuur me gerust een mail infoatzijnvolzin.nl of neus rond op de site.

Een nieuwe routine: dag 1

29 aug 2026 | dagelijks meer zin in je leven

Ik heb besloten een nieuwe routine te creëren.

Dat klinkt misschien niet zo spannend, maar voor mij is het nogal een ding. Zelfs belangrijk op dit moment. Ik ben namelijk nooit zo goed geweest in routines. Ik waai nogal eens van het ene naar het andere, beweeg mee met wat zich aandient en volg mijn nieuwsgierigheid, mijn verlangen, mijn levenslust.

Boek een retraite

Ik heb ze nooit echt begrepen, mensen die het heerlijk vinden om iedere ochtend op dezelfde manier te beginnen. Mensen die houvast ervaren aan een vaste structuur en vaste gewoontes.

En misschien is het opvallend dat juist nu, nu de man die jarenlang naast me was en die van zichzelf veel structuur (nodig) had, er niet meer dagelijks is, ik zelf begin te voelen waar mijn eigen verlangen naar structuur ligt.

Alsof er iets is weggevallen wat eerst buiten mij lag, en ik nu kan ontdekken wat ik het misschien zelf wil dragen.
Aan routine, aan structuur.

En zeker niet omdat een goed leven nu eenmaal een ochtendroutine hoort te hebben. Maar omdat ik merk: hier ligt momenteel iets waar ik zelf zin in heb

Dus dit is dag één. De eerste vijf minuten van een nieuwe routine.

Zo simpel kan het zijn

En terwijl ik hier loop, realiseer ik me iets anders. Mijn leven is vaak van hot naar her gegaan. Deze teksten gaan dat vast ook wel. Van koeien naar routines, naar mijn nek, naar bramen, naar de zin van het leven.

van hoofd naar hart

Maar misschien is dat niet iets wat ik hoef te veranderen. Misschien hoef ik mezelf helemaal niet anders te maken. Ik hoef sowieso niemand anders te zijn. Ik hoef überhaupt niet anders te zijn.

Dit lijf is fantastisch. Mijn hersenen zijn fantastisch. Ik houd van mijn gevoeligheid. Jep. Ik ben blij met mezelf.

Dat is een van de belangrijkste dingen die ik de afgelopen tijd opnieuw aan het leren ben: niet voortdurend proberen mezelf te verbeteren, maar iedere dag opnieuw ervaren dat ik er al ben. Dat alles wat ik nodig heb, er in wezen al is. Dat ik mijn plek niet hoef te verdienen. Dat ik mijn plek mag innemen. Op mijn manier.

Wonderlijk leven

Ik kom net uit het water. De wind is nog warm op mijn huid. Ik zwem inmiddels voor de zoveelste keer in de rivier. Twee maanden terug had ik nog helse pijn bij iedere beweging. Maar op vakantie heb ik zwemmen verkozen om mijn lijf verder te ondersteunen in het loslaten van spanning. Kilometers heb ik gezwommen. In meren. In plassen. Op de mooiste plekken. Nu weer thuis…zet ik door. Zwemmen blijkt een fantastische beweging voor mijn nek. Ik dank de rivier. Ik dank het water.

Ik loop langs een paar koeien. Bruin met wit, zwiepende staarten. Een kop die verwoed richting flank wordt geworpen, ik gok een paar irritante vliegen. Bijna automatisch zetten de dames telkens weer een stap. Grassprieten te over. De natuur laat zien dat regen sowieso het verschil maakt.

Ik kijk ernaar en denk: wat is het leven toch wonderlijk.

Ook zonder input van buiten (een ziekte, een scheiding, of welk andere uitdaging ook), kan ik dat gewoon zien. Nu. Hier op deze plek.

Ik passeer de bramen. Mijn hand gaat al richting een zwarte vrucht voordat ik er goed en wel over heb nagedacht. Ik zie de rijpheid en mijn mond trekt er spontaan een beetje van samen. Straks eet ik hem op. Mijn ogen vermoeden een licht zure nasmaak.

Ruimte waarin leven kan stromen

Er is de afgelopen maanden ontzettend veel openheid ontstaan in mijn leven. Eerst deed die openheid pijn. Er welde zoveel verdriet in mij op, dat het regelmatig voelde alsof ik leegliep.
Nu voelt ze steeds meer als ruimte. Ruimte waarin leven kan stromen. Waarin ideeën ontstaan. Waarin verhalen willen worden verteld.

met elkaar mediteren

Daar zie ik het hek. Daarachter staat mijn fiets. Ik heb het opnieuw gedaan, ik ben gewoon begonnen. En dat zijn twee van de weinige constante dingen in mijn nogal veranderlijke leven: ik begin telkens weer opnieuw met frisse zin én ik wil delen. Mijn ervaringen, mijn vragen, mijn ontdekkingen, mijn leven. Mijn verhalen.

Ik heb mezelf nooit echt toegestaan om dat consequent te doen. Het lampje ging aan. Ik deelde iets. Het lampje ging weer uit.

Maar nu voelt het anders. Alsof ik niet langer aan en uit hoef te gaan. Maar gewoon blijf met beginnen en doorgaan.

Dus: dag één. Vijf minuten. Geen idee waar dit naartoe gaat. En dat is eigenlijk precies goed.

Terwijl ik dit in mijn telefoon inspreek, breekt de zon waterig door het gelaagde wolkendek. De lucht die vijf minuten geleden egaal grijs leek, blijkt ineens vol licht te zitten. Het was er al. Ik zag het alleen niet.

Misschien is dat wel wat zinleving voor mij steeds meer betekent: niet wachten tot het leven vol zin is, maar ervaren dát het vol zin zit. In alles wat er nú al is.

Neem jouw ruimte in

Misschien is dat ook wel jouw uitnodiging voor vandaag. Neem jouw plek in. Niet morgen. Niet als je alles op orde hebt. Niet als je eindelijk begrijpt hoe het moet. Maar nu. Precies zoals je bent.

Want er is een plek voor jou. Anders was je er niet.

En ja, deze dagelijkse updates schrijf ik samen met een AI-app. Ik spreek mijn woorden, gedachten en gevoeligheden al wandelend in zoals ik ze op dat moment beleef en daarna stuur ik ze naar de app. Dan kijken “we” samen wat eruit komt. Ik herschrijf en dan plaats ik het hier.

Ook dat is onderdeel van mijn nieuwe routine. 😉

Want ik ben een mens vol toekomst. En AI is zeker onderdeel van die toekomst waar ik zelf ook deel van uitmaak.

Heb je zin om een keer kennis te maken?

Of mee te mediteren met mijn fijne meditatiegroep op maandag 20:00 en woensdag 19:30 (dat kan ook online)?

Of lijkt het je wat om mee te gaan op een retraite vakantie?

Wil je het pad van zinleving leren kennen? De methode leren kennen of gaan uitdragen?

Verlang je meer te doen waar je hart voor klopt?

Stuur me gerust een mail infoatzijnvolzin.nl of neus rond op de site.

Kun je de zin van je leven in één zin vangen?

13 feb 2020 | zinleving

Karlijn (49) loopt vast in haar werk. Ze combineert veel te regelmatig activiteiten van het werk met haar privé-leven, zelfs in het weekend. Ze heeft zo’n ingebouwde drive om haar werk goed te doen, dat het eigenlijk nooit af is, of goed genoeg. Het liefst zou ze dag en nacht dienstverlenend bezig zijn en de hele wereld redden. Ze vertelt zichzelf dat ze reëel moet zijn, maar ja, dat verlangen zit er wel. Ze heeft een modus gevonden om haar diep verankerde wens om goed te zijn voor de wereld, kwijt te kunnen in haar werk. In haar werk heeft ze haar draai gevonden, ze wordt gerespecteerd, verzet bergen met werk en kan er [als ik haar ernaar vraag] beamen dat ze zinvol bezig is. Omdat ze toch wel veel van zichzelf eist, komt ze emotioneel in de knel.

Ze vraagt zichzelf af “Wil ik teveel?” “Stel ik niet de juiste grenzen?” “Waardeer ik mezelf wel genoeg?” Heel accurate vragen. Wat echter nog dieper ligt is de vraag: weet ik eigenlijk wel wat ik hier komt doen? Na de grootste emotionele disbalansen en onzekerheden aangepakt te hebben, komen we na 6 sessies zelfzorg bij de Grote Vraag.

Wat is de ZIN van je leven? Waarom ben jij hier op aarde?

Karlijn tijdens de vind-je-zin-sessie: “Ik kijk er echt naar uit om die vraag beantwoord te krijgen, maar ik denk dat ik te sceptisch ben om het te geloven.” Ze haalt me de woorden uit de mond. Veel mensen zijn sceptisch als het gaat om de ZIN van hun eigen bestaan. Ze zien wel dat anderen zin toevoegen of een zin hebben, voor zichzelf geldt meer “Ik weet echt niet wat ik hier kom doen” of “Ik doe maar wat.” “Al sla je me dood, daar kan ik toch geen antwoord op geven.”

In mijn coachingspraktijk blijkt echter dat er wel steeds antwoord te vinden is op die vraag.

Door met veel mensen erover te praten heb ik zelfs een tactiek gevonden die werkt, en die blokkades die je ZIN inperken aanpakt. Ja, het kan natuurlijk alleen als je er zin in hebt om je ZIN te vinden. Hoe is dat voor jou? Kijk je ernaar uit om te weten wat de dieperliggende drive is onder je bestaan? Lijkt het je wel fijn om woorden te geven aan die belangrijke boodschap in je leven? Voel je er wat voor om met een eigen geschreven mantra richting en focus te geven aan je leven?

Ik vertel je graag over de vind-je-zin-sessie met Karlijn.

We lopen het bos is en ik laat haar zichzelf een eerste idee geven van wat ze hier komt doen op aarde. De eerste twijfels komen er uit, maar ook de eerste vurige pleidooien voor wat ze werkelijk belangrijk vindt. We lopen net zolang totdat er een beeld ontstaat. Ik ondersteun met verhelderen, omdenken, stimuleren om woorden te vinden voor de diepere verlangens die ieder mens in zich heeft. Dan wordt het tijd om te proeven hoe het is om het beeld te gieten in een mal, een zin die alles wat ze verteld heeft in zich draagt. Bij Karlijn merk ik dat een aantal fases nodig zijn. We zoeken een bankje uit, en ze trekt een zelfreflectie-kaart wat er nu nodig is. Vertrouwen. In de roos voor haar sceptische geest.

Ik bevestig, “probeer het nu maar gewoon. We maken samen een zin en dan ga jij daar een minuut of wat mee zitten en je laat hem rollen over je tong, proeven hoe het klinkt en wat het met je doet.”

De eerste proef: Ik ben hier om mensen te ondersteunen om van waarde te zijn. “Te weinig samen en te saai”, conludeert ze.

De tweede proef: Ik ben hier om mensen te helpen zich van waarde te voelen. “Te veel bedacht vanuit mijn hoofd en er zit geen flow in.”

De derde proef: Ik ben hier om mensen tot bloei te laten komen”. “Ik mis nog wat inspiratie, maar hier word ik wel heel blij van.”

De vierde proef: Ik ben hier om mensen tot bloei te laten komen en te bouwen aan een duurzame en rechtvaardige samenleving. “Wat als ik het eens omdraai?”

De vijfde proef: Ik ben hier om te bouwen aan een duurzame en rechtvaardige wereld en laat mensen tot bloei komen. “Zijn het twee aparte zaken?”

De zesde proef: Ik ben hier om te bouwen aan een duurzame en rechtvaardige wereld zodat mensen tot bloei komen. “Ja dat is hem!”

Ze heeft iets wat past. Het klopt. Ze voelt het gewoon dat het klopt. Het sceptische maakt plaats voor een besef dat ze zichzelf wel degelijk kan terugvinden in deze woorden. We staan op en wandelen terug. Al teruglopend bespreken we hoe het werkt in de praktijk, hoe je je ZIN kan toepassen in je dagelijkse leven. En dan valt het allerlaatste kwartje en de zevende uiteindelijke ZIN vormt zich:

“Ik ben hier om te bouwen aan een duurzame en rechtvaardige wereld zodat ik en de mensen met wie ik leef en werk tot bloei komen.”

Iedere keer weer ben ik trots, blij, verbaasd, dankbaar en ontroerd dat mensen woorden vinden voor hun diepe zielsmissie. Het is zo’n geschenk waarmee je je leven verrijkt. En daarmee dat van anderen en de wereld als geheel. Het mooie is, iedere ZIN is goed. Zie deze andere voorbeelden uit vind-je-zin-sessies.

“Ik ben hier om mezelf te ontwikkelen.”

“Ik ben hier om anderen vertrouwen te schenken.”

“Ik ben hier om het wonder speels en liefdevol te beleven en vertalen.”

“Ik ben hier om te stralen en anderen te inspireren.”

“Ik ben hier om mijn hart en dat van anderen te helen.”

Wil je meer weten of zelf ervaren? Boek gerust een proefsessie of ga mee wandelen!

Wachten met zingeving tot na je pensioen?

31 jan 2020 | zinleving

Een verhaal uit mijn praktijk. Maakt het uit hoe oud je bent, om te groeien, om jezelf te ontdekken, om ervaringen uit je kindertijd in een nieuw daglicht te zien om te kunnen concluderen dat de ingeslagen weg misschien toe is aan een koerswijziging? Nee het maakt niet uit hoe oud je bent, en je hoeft zeker niet te wachten tot na je pensioen, blijkt uit dit verhaal van Harmen.
Harmen (59) was 16 toen vriendjes langskwamen om te vragen of hij mee de stad in ging. Hij zei ja, terwijl zijn hart liever bezig wilde blijven met het bouwen van zijn eerste donkere kamer, een eigen fotostudio. Die hele middag in de stad was hij bij zijn vrienden, en ook weer niet. Hij herhaalde maar in zichzelf dat hij toch liever thuis was gebleven, hij kon zich niet neerleggen bij zijn besluit. Toen Harmen deze week in ZINTRE kwam en deze herinnering kwam bovendrijven uit zijn onderbewuste, werd het kraakhelder: “Dit is wat ik vaker doe. Maar ik zie nu dat het voor geen meter helpt. Als ik ergens voor ga, dan moet ik daar met mijn aandacht zijn. De situatie verlangt mijn aanwezigheid. Waarom zou ik dat dat ook niet doen?”

Waarom Harmen kiest voor zelfzorg en zinleving? “Volgend jaar wordt ik zestig, dus ik heb nog een aantal jaren dat ik werk. De invulling van het werk plus de regelmaat geeft me houvast, daarom denk ik dat het wijs is als ik me nu al voorbereid op wat ik daarna, nadat ik gestopt ben met werken kan betekenen.” Harmen is bij me gekomen, eerlijk gezegd, “omdat ik geen sacherijnige oude brompot wil worden. Ik hoor mijn schoonvader weleens zeuren en klagen, er is niets goed. Dat wil ik dus echt niet.” Aanleg hiervoor; voor ‘geen gat meer zien in het leven’ heeft hij echter wel. Sinds zijn kinderjaren knaagt er iets in hem. “Ik was altijd wel bezig met een vraag als, maar waarom doe ik dit of wat is hier nu de zin van? Ik voel ook zo goed de zinloosheid van alles. Ik wil niet meer dat dat me uitholt.”

We zijn met de zelfzorg bijna drie maanden op weg en het is leuk om te vertellen dat Harmen zeker veranderingen begint op te merken. Zo had hij zijn standaard “nee, daar doe ik niet aan mee” aan de kant durven zetten toen het schoolbestuur, waar hij werkzaam is, hem gevraagd had op het jaarlijkse personeelsfeest een bijdrage te leveren. Zijn eerste en vaak definitieve reactie zou voorheen geweest zijn om te denken dat “niemand daar toch op zit te wachten’? Overtuigd als hij regelmatig lijkt te zijn van de onzin van zijn aanwezigheid. Of “dat kan ik nu wel doen, maar het wordt vast toch niets.” Wat verder niet uitgewerkt wordt in zijn hoofd, wat er dan wel of wat er dan niet een goede uitkomst is. Door de oefeningen die we doen, krijgt hij steeds meer besef dat zijn bijdrages, zijn oneindige stroom grapjes, zijn werkwijzen verschil maken voor zijn leerlingen. Dus toen het schoolbestuur de directe vraag stelde of hij met een band wilde optreden, liet Harmen de vraag rusten om te concluderen dat hij altijd iets zou kunnen proberen. Er werd een band samengesteld, muzieknummers uitgezocht, en een soort quiz opgesteld. Het feest werd knallend ingeleid door zijn bedachte act en een stralende Harmen vertelt dat hij zelfs na zijn act op het feest is gebleven (normaal gesproken vind ik zulke gelegenheden een ramp) en dat er allerlei mensen naar hem toekwamen om te zeggen hoe leuk ze het hadden gevonden en dat het de stemming er goed had ingebracht.

Het maakt niet uit hoe oud je bent, om te groeien, om jezelf te ontdekken, om ervaringen uit je kindertijd in een nieuw daglicht te zien om te kunnen concluderen dat de ingeslagen weg misschien toe is aan een koerswijziging.