Gevloerd door een griep
Hoppa, daar begint het al.
Is mijn leven wel interessant genoeg om over te schrijven? Maak ik wel dingen mee die anderen kunnen zinspireren?
Natuurlijk schrijf ik deze stukjes ook voor mezelf. Dat is altijd het geval als je een dagboek schrijft. Maar ik schrijf ze ook voor jou. Omdat ik weet dat jij bestaat. Omdat jij, net als ik, soms zoekt. Soms worstelt. Soms opnieuw uitvindt hoe het voor jou werkt, om vervolgens een paar dagen, weken of maanden later weer te denken: maar wat is nu weer mijn volgende stap? Hoe werkt dit eigenlijk, hier op aarde?
Momenteel lig ik in bed, gevloerd door een nazomergriep.
In goed-ziek zijn zit een wijsheid
Een winderige fietstocht naar een mogelijke nieuwe plek voor Zintre. Een nachtelijke technoparty met mijn drie oudste zonen op een sportterrein naast het spoor in Ede, waar ik uren achter elkaar heb gedanst. Twee keer zwemmen terwijl de wind om me heen gierde en me daarna naakt afgedroogd in diezelfde wind. En gisteren nog de verhuizing van mijn oudste zoon, die eindelijk in de vakantie een kamer heeft gevonden en nu zijn eigen leven gaat opbouwen.
Perfecte bouwstenen voor een nazomergriep, zou je kunnen zeggen.
Dus ik geef me eraan over.
Niet omdat ik ziek zijn zo leuk vind, maar omdat ik ergens ook wel weet dat mijn lichaam nu iets anders vraagt. In goed ziek-zijn zit een wijsheid waar ik me opnieuw naartoe kan keren.
Ik heb daarom besloten om vanochtend mijn ochtendritueel van schrijven gewoon in bed te doen. Mijn lijf en mijn hoofd hebben behoefte aan ruimte. Aan even niets hoeven. Aan ongebreideld heen en weer bewegen, als een seismograaf die mijn diepere gedachten en gevoelens aftast.
Losliggende draden in mijn hoofd
Ken je dat?
Dat je ligt en je hoofd ineens langs allerlei levensdraden begint te lopen?
Losliggende draden die ergens met iets belangrijks in je leven verbonden zijn.
Een gebeurtenis van lang geleden. Een gesprek van vorige week. Een toevallige ontmoeting van gisteren. Iets wat misschien in de toekomst gaat gebeuren. Een idee voor mijn werk. Een droom die al jaren sluimert maar nog niet is geactiveerd. Een vraag waar ik nog geen antwoord op heb.
Mijn brein loopt op deze ochtend langs allerlei van die draden. Het onderzoekt wat daar te vinden is, maakt ergens een knoopje, trekt aan een andere draad en gaat vervolgens weer verder.Soms komt het terug bij waar het begon. Soms ontstaat er ineens een nieuwe verbinding. En soms loopt een draad voor mijn gevoel dood. Dan is er ineens een soort leegte. Een onmogelijkheid om verder te gaan.
Terugkomen bij de essentie
Ik heb mijn hoofd niet nodig om altijd maar één kant op te gaan. Ik hoef het ook niet telkens te leiden, als een moeder die haar kind bij de hand neemt en zegt waar het naartoe moet.
Sterker nog: als ik té veel kaders om mijn gedachten heen zet, gaat mijn denken én mijn dromen juist op slot. Dan wordt het te vol in een te afgebakende ruimte. Alsof ik een stukje van mijn waardevolle souplesse verlies. De souplesse om te bewegen, te reageren, van richting te veranderen wanneer dat nodig is.
Ik vind het dan ook niet erg dat mijn hoofd alle kanten op kan gaan. Dat het soms kop noch staart heeft. Ik vind het niet erg dat ik daar niet altijd een duidelijke verklaring voor heb. Dat ik misschien wat flarderig overkom.
Ik heb weleens op een punt gestaan waarop ik dacht dat ik iets nodig had.
Een diagnose. Een verklaring. Een professional die kon zeggen: dit is wat er met jou aan de hand is.
Een hokje waar ik in zou passen.
Een naam voor wat ik doe.Een duidelijke omschrijving van wie ik ben.
Maar als ik zo in bed lig, kom ik weer terug bij de essentie.
Ik ben een mens.
Ik leef.
En net als iedereen probeer ik iedere dag opnieuw uit te vinden hoe het is om mens te zijn.
De kunst van mens-zijn
Welke verantwoordelijkheden horen daarbij? Welke uitdagingen? Welke verlangens? Welke pijn? Welke vreugde?
En vooral: wat betekent het voor míj om mens te zijn?
Als ik eerlijk ben, helpt geen enkel hokje me daar uiteindelijk echt mee.
Wat mij wel helpt, zijn woorden.
Losse draden van woorden die ik aan elkaar rijg tot zinnen. Zinnen die misschien samen een verhaaltje worden. Een verhaaltje voor vandaag. Misschien is dat genoeg.
Niet alles meteen in beton gieten
Mag het zo klein zijn? Mag het ook zo teer zijn?
Dat niet alles meteen in beton gegoten hoeft te worden. Dat iets wat ik vandaag uitspreek niet meteen een waarheid voor de rest van mijn leven hoeft te worden.
Want eerlijk gezegd is dat ook gewoon niet haalbaar.
Er zijn maar weinig dingen die voor de rest van ons leven vaststaan.
Als je kinderen hebt, blijven ze je kinderen. Misschien, als je echte liefde hebt gevonden, blijft die liefde ergens altijd met je verbonden, ook als de vorm verandert. En als je eenmaal van je lichaam bent gaan houden, is het moeilijk om daar nog helemaal van weg te bewegen. Dan zul je linksom of rechtsom steeds weer ergens proberen goed voor dat lichaam te zorgen.
Er zijn dus wel degelijk vastigheden in het leven. Maar ik zie steeds meer ook de losse draden. De beweeglijkheid. De mogelijkheid om van gedachte te veranderen. Om een andere richting in te slaan. Om opnieuw te beginnen. Om iets wat gisteren waar voelde vandaag opnieuw te onderzoeken.
Paradox
En daar komt mijn eigen paradox om de hoek kijken.
Want breinwetenschappers vertellen ons ook iets anders. Dat veel van wat we doen juist wordt bepaald door patronen die diep in ons zijn ingesleten. Dat ons brein voortdurend voorspelt, automatiseert en herhaalt. Dat we niet iedere dag helemaal opnieuw beginnen.
Ook daar zit waarheid in.
Misschien is het wel allebei.
Zoals in het yin-yang-symbool, waarin het zwarte het witte in zich draagt en het witte het zwarte.
Zijn wij net als het yin-yang symbool?
Er is in ons iets dat zich herhaalt. En er is iets dat kan bewegen.
Er zijn patronen én mogelijkheden.
Er zijn draden die al heel lang lopen én draden die vandaag ineens zichtbaar worden.
Misschien is vrijheid niet dat je alle draden kunt doorknippen.
Misschien is vrijheid dat je ze leert zien.
Dat je kunt voelen: oh, daar loopt er weer eentje. En dat je dan niet automatisch hoeft te volgen. Je kunt zo’n gedachtenflard oppakken. Even bekijken. Een stukje meelopen. Voelen wat er gebeurt.
Of hem weer neerleggen. Zonder dat je meteen hoeft te weten waarom. Vandaag lig ik dus in bed. Mijn lichaam doet even niet mee met al mijn plannen. Mijn hoofd loopt ondertussen alle kanten op.
En ik laat het maar.
Sterker nog: misschien is dit precies wat vandaag van mij vraagt.
Niet verder komen, maar ruimte maken.
Niet alles begrijpen, maar luisteren.
Ook: niet meteen een antwoord vinden, maar aanwezig zijn bij de vraag. En ergens tussen die losse draden wacht misschien wel iets. Een gedachte die nog geen vorm heeft. Een verlangen dat nog geen naam heeft.
Een volgende stap die zichzelf nog niet laat zien. Ik hoef hem vandaag niet te vinden.
Ik kies voor nu: Het genoeg om te weten dat er draden zijn.
En dat ik ze, stukje voor stukje, mag volgen.
Heb je zin om een keer kennis te maken?
Of mee te mediteren met mijn fijne meditatiegroep op maandag 20:00 en woensdag 19:30 (dat kan ook online)?
Of lijkt het je wat om mee te gaan op een retraite vakantie?
Wil je het pad van zinleving leren kennen? De methode leren kennen of gaan uitdragen?
Verlang je meer te doen waar je hart voor klopt?
Stuur me gerust een mail infoatzijnvolzin.nl of neus rond op de site.