Zintuïtie: Jouw levenszin achter het stuur

Zintuïtie: Jouw levenszin achter het stuur

Kennis is macht. Toch?

Kennis kan je veel leren. Maar ze kan je ook laten vergeten dat jij zelf je kompas bent.

We zeggen het zo gemakkelijk. Kennis is macht. Of macht is kennis. En ergens klopt het natuurlijk ook. Hoe meer je weet, hoe meer je kunt begrijpen, voorspellen, beïnvloeden en misschien zelfs beheersen.

Maar wat als je op het Pad van Zinleving juist een beetje moet oppassen met die kennis?

Ik merk het de laatste tijd regelmatig wanneer ik een nieuwe cliënt ontmoet. Iemand vertelt hoeveel opleidingen die heeft gedaan. Welke cursussen er allemaal gevolgd zijn. Wat hij of zij inmiddels allemaal weet over zichzelf, het lichaam, psychologie, spiritualiteit of persoonlijke ontwikkeling.

En terwijl ik luister, merk ik dat ik zelf een beetje op scherp ga staan.

Een lichte schrik in mijn lijf.

Alsof mijn systeem zegt: pas op, misschien zijn we hier straks zo veel aan het weten dat we niet meer kunnen voelen.

Want kennis kan een prachtige metgezel zijn op je levenspad. Maar zodra kennis het voor het zeggen krijgt, kan ze je ook behoorlijk van je pad af brengen.

Kennis vertelt je immers wat in het algemeen waar is. Hoe iets werkt. Wat anderen hebben ervaren. Welke patronen er bestaan. Wat je zou kunnen doen.

Maar jouw levenszin is niet algemeen.

Jouw levenszin is uniek.

Je kunt alles weten over burn-out en toch niet weten wat jij vandaag nodig hebt. Je hebt misschien wel vijftien opleidingen gevolgd over persoonlijke ontwikkeling maar weet nog steeds niet waar jij werkelijk naar verlangt. Je kunt alles van jezelf analyseren en toch niet meer voelen wat er diep vanbinnen leeft.

 

Zintuïtie: jouw levenszin achter het stuur

Ja, kennis is macht. Maar macht is op het Pad van Zinleving helemaal niet het hoogste goed. Macht betekent dat je invloed hebt. Dat je kunt sturen, bepalen, beheersen. Je hebt macht over iets.

Maar wil je meer zin in je leven ervaren, dan hoef je helemaal geen macht over je levenszin te hebben. Je hoeft je verlangen niet te beheersen. Je gevoel hoeft niet overruled te worden. Je hoeft jezelf niet volledig te begrijpen voordat je een volgende stap mag zetten.

Je levenszin wil niet overheerst worden.
Ze wil gehoord worden.
Gezien. Gevoeld. Ervaren. En uiteindelijk vooral geleefd. Nu. In dit kleine moment. Daarom kan een teveel aan kennis ook ballast worden. Niet omdat kennis slecht is, maar omdat je zoveel kunt verzamelen dat je eigen kompas eronder begraven raakt.

Je weet dan steeds beter wat zou moeten kloppen, terwijl je steeds minder goed merkt wat voor jou klopt. Kennis heeft namelijk altijd iets universeels. Ze gaat over wat voor mensen in het algemeen geldt.

Maar jij bent geen algemeen mens.
Je bent jij.
Met jouw lichaam. Jouw geschiedenis. Jouw verlangens. Jouw levensvonk. Jouw unieke plek in dit grote geheel. En precies daar begint voor mij iets anders dan kennis.

Iets wat ik liever geen intuïtie meer noem. Want intuïtie vind ik soms zo’n wiebelig woord. Er hangt wat zweverigheid omheen. Alsof je maar moet hopen op een vaag gevoel en daar dan op moet vertrouwen. Terwijl jouw levenszin allesbehalve zweverig is. Levenszin is letterlijk de zin in je leven. Daar hoef je niet op te vertrouwen. Dat is geen vaag gevoel. Dat is wat jouw leven drijft en voortbeweegt. Daar wil je juist naar handelen!

Ik noem het daarom liever zintuïtie. Zintuïtie is voor mij: ontspannen, actief en creatief in contact staan met je levenszin.
Weten wat met je resoneert.
Voelen wat ruimte geeft.
Opmerken waar je van gaat leven.
En herkennen wanneer iets misschien heel verstandig lijkt, maar vanbinnen helemaal niet klopt.

Dat is geen macht hebben over jezelf. Het is ook niet jezelf helemaal uitgeplozen of ontleed hebben.

Het is een relatie aangaan met dat diepere weten in jezelf. Kennis mag daarin absoluut met je meelopen. Want ja, kennis verrijkt je. Ik leer voortdurend bij en gebruik mijn kennis iedere dag. Máár, ik probeer haar wel haar plek te geven.

Kennis mag op de achterbank zitten.

Ze mag meedenken, vragen stellen, mogelijkheden aandragen en me soms waarschuwen. Maar mijn levenszin zit aan het stuur.

Dat is voor mij zintuïtie.

Dieper weten wat voor jou klopt.
Leren vertrouwen op wat in jou weet welke kant je op wilt.

zijn vol zin Laura Jonker vol zin de zomer in artikel over zinleving wageningen

 

Heb je zin om een keer kennis te maken?

Of mee te mediteren met mijn fijne meditatiegroep op maandag 20:00 en woensdag 19:30 (dat kan ook online)?

Of lijkt het je wat om mee te gaan op een retraite vakantie?

Wil je het pad van zinleving leren kennen? De methode leren kennen of gaan uitdragen?

Verlang je meer te doen waar je hart voor klopt?

Stuur me gerust een mail infoatzijnvolzin.nl of neus rond op de site.

trouw blijven aan mezelf: dag 6

trouw blijven aan mezelf: dag 6

Trouw blijven aan mezelf

Trouw blijven aan jezelf. Het is me nogal een opdracht. Want wie ben je zelf? En wie was je vroeger? Wie ben je nu en wie zal je nog worden in de toekomst? Kun je trouw blijven aan iemand die nog niet is ontwikkeld, die nog niet is doorgekomen of misschien zelfs nog niet geboren is? Want delen van ons zijn er nu misschien nog niet, maar over vijf jaar misschien wel.

Geen vastomlijnd gegeven zijn

Het is een uitspraak die we makkelijk doen: trouw blijven aan mezelf. Maar bij mij blijft steeds de vraag: wat is jezelf dan?

Ik voel mezelf niet als een vastomlijnd gegeven. Ik kijk naar de zon die door de blaadjes danst van de blauwe regen. De plant omcirkelt het dakterras met zijn vakkenstrengen. Ontelbare stralen zijn zichtbaar. Het schittert in een stralenkrans om de zon heen. Ik voel me net zo’n schittering, als het licht van de zon dat in alle kleuren uiteenvalt op mijn netvlies. Hoe kan ik trouw blijven aan iets wat zo divers is?

Ik bedenk me hoeveel veranderingen er al in mijn leven zijn geweest. Veranderingen die ik zelf heb geïnitieerd en veranderingen die door anderen of door omstandigheden zijn ontstaan. Grote veranderingen, maar natuurlijk ook ontelbare kleine veranderingen. Ze hebben me allemaal gevormd. Ze hebben me gemaakt tot wie ik nu ben en aan wie ik nu trouw kan zijn.

Maar wellicht is dat wel precies de vraag: is trouw blijven aan jezelf niet veel meer dat je trouw blijft aan het feit dát je kunt veranderen? Dat je mee kunt bewegen met wat het leven van je vraagt en met wat er in jou wil ontstaan?

Want veranderen lijkt hoe langer ik hier op aarde rondloop wel het énige vaste gegeven in het leven. En juist zodra je meent ergens weer houvast in gevonden te hebben, kan er opnieuw iets in je ontstaan. Een verlangen. Een inzicht. Een behoefte. Een beweging waarvan je voelt: hier wil ik naartoe. 

Kunnen meebewgen met wie je aan het worden bent

Misschien gaat trouw blijven aan jezelf daarom niet zozeer over vasthouden aan wie je bent, maar over kunnen meebewegen met wie je aan het worden bent.

Natuurlijk zijn er ook situaties waarin je heel duidelijk niet trouw bent aan jezelf. Bijvoorbeeld wanneer je consequent de signalen van jezelf negeert. Wanneer je ja zegt terwijl je lijf eigenlijk nee voelt. Wanneer je ergens blijft omdat de andere mogelijkheid ongemakkelijk of onzeker voelt, terwijl je diep vanbinnen weet dat die andere weg veel beter bij je past.

Trouw blijven aan jouw eigen opdracht

Ik herken dat ook. Het afgelopen jaar is zwaar geweest. Heel zwaar. En toch ben ik trouw gebleven aan een soort innerlijke opdracht die ik mezelf had gegeven. Aan een weten vanbinnen dat ik iets te doen had, ook toen ik helemaal niet wist hoe ik het moest doen en het soms ontzettend moeilijk was.

Juist doordat ik trouw ben gebleven aan dat innerlijke weten, ben ik er nu, ondanks alles, relatief goed uitgekomen.

Ik vraag me daarom af of opoffering voor deze inspanning eigenlijk wel het juiste woord is. Trouw blijven aan jezelf kan namelijk soms voelen als een enorme inspanning, maar misschien is het geen opoffering. Misschien vraagt het simpelweg iets van je. Een inspanning die zin heeft voor jou. Zodat je op je pad kunt blijven.

Er zijn namelijk genoeg verleidingen en patronen die ervoor zorgen dat je niet meegaat in verandering. Angst voor het onbekende. De behoefte aan zekerheid. De neiging om vast te houden aan wat je kent, ook als je voelt dat het niet meer klopt.

Kan ik dan beter zeggen trouw blijven aan jezelf is in ieder geval niet: ik blijf precies wie ik ben.

Het lijkt meer hierop:

Ik blijf luisteren naar wat in mij leeft.
Ik blijf bereid om te veranderen.
Ik blijf bewegen wanneer het leven mij beweegt.
En ik verlaat mezelf niet onderweg.

Misschien is dat wel de enige vorm van trouw die werkelijk mogelijk is aan iemand die voortdurend in beweging is: jezelf.

Als jezelf geen vaststaand iets is, dan kun je jezelf ook niet één keer vinden en vervolgens voor altijd trouw blijven. Trouw blijven aan jezelf vraagt wat mij betreft juist dat je jezelf steeds opnieuw durft te ontmoeten. Dat is wat ik iedere dag weer doe: zittend op het meditatiekussen, lopend door de uiterwaarden, schrijvend achter m’n laptop.

Jezelf steeds opnieuw durven ontmoeten

En als je dát zinzicht ter harte neemt, zul je jezelf minder gaan verlaten, juist wanneer er verandering optreedt. We verlaten onszelf wanneer we tegen beter weten in niet meer luisteren naar wat er in ons verandert.

De zon is inmiddels voor een moment achter een wolk verdwenen. Maar ik voel ze nog, die stralen. Wat me duidelijk is geworden: Ik hoef niet één zonnestraal te kiezen en alleen daar trouw aan te blijven. Ik blijf meebewegen met het licht, met alle facetten in mezelf — en sta mezelf volop toe om te stralen. En terwijl ik dit typ valt het warme herfstlicht als een stille koestering op mijn gezicht.

zijn vol zin Laura Jonker vol zin de zomer in artikel over zinleving wageningen

 

Heb je zin om een keer kennis te maken?

Of mee te mediteren met mijn fijne meditatiegroep op maandag 20:00 en woensdag 19:30 (dat kan ook online)?

Of lijkt het je wat om mee te gaan op een retraite vakantie?

Wil je het pad van zinleving leren kennen? De methode leren kennen of gaan uitdragen?

Verlang je meer te doen waar je hart voor klopt?

Stuur me gerust een mail infoatzijnvolzin.nl of neus rond op de site.

Een nieuwe routine: dag 1

Een nieuwe routine: dag 1

Ik heb besloten een nieuwe routine te creëren.

Dat klinkt misschien niet zo spannend, maar voor mij is het nogal een ding. Zelfs belangrijk op dit moment. Ik ben namelijk nooit zo goed geweest in routines. Ik waai nogal eens van het ene naar het andere, beweeg mee met wat zich aandient en volg mijn nieuwsgierigheid, mijn verlangen, mijn levenslust.

 Ik heb ze nooit echt begrepen, mensen die het heerlijk vinden om iedere ochtend op dezelfde manier te beginnen. Mensen die houvast ervaren aan een vaste structuur en vaste gewoontes. 

En misschien is het opvallend dat juist nu, nu de man die jarenlang naast me was en die van zichzelf veel structuur (nodig) had, er niet meer dagelijks is, ik zelf begin te voelen waar mijn eigen verlangen naar structuur ligt. 

Alsof er iets is weggevallen wat eerst buiten mij lag, en ik nu kan ontdekken wat ik het misschien zelf wil dragen.
Aan routine, aan structuur.

En zeker niet omdat een goed leven nu eenmaal een ochtendroutine hoort te hebben. Maar omdat ik merk: hier ligt momenteel iets waar ik zelf zin in heb

Dus dit is dag één. De eerste vijf minuten van een nieuwe routine.

 

Zo simpel kan het zijn

En terwijl ik hier loop, realiseer ik me iets anders. Mijn leven is vaak van hot naar her gegaan. Deze teksten gaan dat vast ook wel. Van koeien naar routines, naar mijn nek, naar bramen, naar de zin van het leven.

Maar misschien is dat niet iets wat ik hoef te veranderen. Misschien hoef ik mezelf helemaal niet anders te maken. Ik hoef sowieso niemand anders te zijn. Ik hoef überhaupt niet anders te zijn.

Dit lijf is fantastisch. Mijn hersenen zijn fantastisch. Ik houd van mijn gevoeligheid. Jep. Ik ben blij met mezelf.

Dat is een van de belangrijkste dingen die ik de afgelopen tijd opnieuw aan het leren ben: niet voortdurend proberen mezelf te verbeteren, maar iedere dag opnieuw ervaren dat ik er al ben. Dat alles wat ik nodig heb, er in wezen al is. Dat ik mijn plek niet hoef te verdienen. Dat ik mijn plek mag innemen. Op mijn manier.

Wonderlijk leven

Ik kom net uit het water. De wind is nog warm op mijn huid. Ik zwem inmiddels voor de zoveelste keer in de rivier. Twee maanden terug had ik nog helse pijn bij iedere beweging. Maar op vakantie heb ik zwemmen verkozen om mijn lijf verder te ondersteunen in het loslaten van spanning. Kilometers heb ik gezwommen. In meren. In plassen. Op de mooiste plekken. Nu weer thuis…zet ik door. Zwemmen blijkt een fantastische beweging voor mijn nek. Ik dank de rivier. Ik dank het water.

Ik loop langs een paar koeien. Bruin met wit, zwiepende staarten. Een kop die verwoed richting flank wordt geworpen, ik gok een paar irritante vliegen. Bijna automatisch zetten de dames telkens weer een stap. Grassprieten te over. De natuur laat zien dat regen sowieso het verschil maakt.

Ik kijk ernaar en denk: wat is het leven toch wonderlijk.

Ook zonder input van buiten (een ziekte, een scheiding, of welk andere uitdaging ook), kan ik dat gewoon zien. Nu. Hier op deze plek.

Ik passeer de bramen. Mijn hand gaat al richting een zwarte vrucht voordat ik er goed en wel over heb nagedacht. Ik zie de rijpheid en mijn mond trekt er spontaan een beetje van samen. Straks eet ik hem op. Mijn ogen vermoeden een licht zure nasmaak. 

Ruimte waarin leven kan stromen

Er is de afgelopen maanden ontzettend veel openheid ontstaan in mijn leven. Eerst deed die openheid pijn. Er welde zoveel verdriet in mij op, dat het regelmatig voelde alsof ik leegliep.
Nu voelt ze steeds meer als ruimte.  Ruimte waarin leven kan stromen. Waarin ideeën ontstaan. Waarin verhalen willen worden verteld.

Daar zie ik het hek. Daarachter staat mijn fiets. Ik heb het opnieuw gedaan, ik ben gewoon begonnen. En dat zijn twee van de weinige constante dingen in mijn nogal veranderlijke leven: ik begin telkens weer opnieuw met frisse zin én ik wil delen. Mijn ervaringen, mijn vragen, mijn ontdekkingen, mijn leven. Mijn verhalen.

Ik heb mezelf nooit echt toegestaan om dat consequent te doen. Het lampje ging aan. Ik deelde iets. Het lampje ging weer uit.

Maar nu voelt het anders. Alsof ik niet langer aan en uit hoef te gaan. Maar gewoon blijf met beginnen en doorgaan.

Dus: dag één. Vijf minuten. Geen idee waar dit naartoe gaat. En dat is eigenlijk precies goed.

Terwijl ik dit in mijn telefoon inspreek, breekt de zon waterig door het gelaagde wolkendek. De lucht die vijf minuten geleden egaal grijs leek, blijkt ineens vol licht te zitten. Het was er al. Ik zag het alleen niet.

Misschien is dat wel wat zinleving voor mij steeds meer betekent: niet wachten tot het leven vol zin is, maar ervaren dát het vol zin zit. In alles wat er nú al is.

Neem jouw ruimte in

Misschien is dat ook wel jouw uitnodiging voor vandaag. Neem jouw plek in. Niet morgen. Niet als je alles op orde hebt. Niet als je eindelijk begrijpt hoe het moet. Maar nu. Precies zoals je bent.

Want er is een plek voor jou. Anders was je er niet. 

En ja, deze dagelijkse updates schrijf ik samen met een AI-app. Ik spreek mijn woorden, gedachten en gevoeligheden al wandelend in zoals ik ze op dat moment beleef en daarna stuur ik ze naar de app. Dan kijken “we” samen wat eruit komt. Ik herschrijf en dan plaats ik het hier. 

Ook dat is onderdeel van mijn nieuwe routine. 😉

Want ik ben een mens vol toekomst. En AI is zeker onderdeel van die toekomst waar ik zelf ook deel van uitmaak.

zijn vol zin Laura Jonker vol zin de zomer in artikel over zinleving wageningen

 

Heb je zin om een keer kennis te maken?

Of mee te mediteren met mijn fijne meditatiegroep op maandag 20:00 en woensdag 19:30 (dat kan ook online)?

Of lijkt het je wat om mee te gaan op een retraite vakantie?

Wil je het pad van zinleving leren kennen? De methode leren kennen of gaan uitdragen?

Verlang je meer te doen waar je hart voor klopt?

Stuur me gerust een mail infoatzijnvolzin.nl of neus rond op de site.

Goud eerlijk. Juist als je een fout maakt

Goud eerlijk. Juist als je een fout maakt

Goud eerlijk. Juist als je een fout maakt

Een paar dagen terug was ik zo bang. Zo bang dat ik een fout had gemaakt die ik niet meer kon goedmaken. Bang dat ik iets had geraakt — misschien zelfs stukgemaakt — wat mij ongelooflijk dierbaar is.

Angst doet iets met je. Ze zet je vast. Je bevriest. Je wil wegkijken, wegduwen, verdwijnen, de pijn van wat je hebt gedaan niet hoeven voelen. Alsof je de tijd even wilt tegenhouden in de hoop dat het niet waar is. Maar bevriezen lost niets op. Het maakt je alleen kleiner, strakker, verstilder in een verkeerd soort stilte.

En ergens, diep vanbinnen, voel je dat er maar één weg uit die bevriezing is: eerlijkheid. Niet de gecontroleerde, ingetoomde eerlijkheid waarvan je hoopt dat ze zacht aankomt. Nee — de rauwe eerlijkheid die je hart laat trillen. Die je kwetsbaar maakt. Die je dwingt om te zeggen: dit heb ik gedaan. Dit ben ik, met mijn menselijkheid én mijn misser.

Ik schrijf dit artikel omdat ik geloof dat er een diepe vorm van zin in het leven ontstaat wanneer we goud eerlijk durven zijn — juist wanneer onze eerlijkheid schuurt of overschaduwd wordt door schuld en schaamte. Soms is eerlijkheid geen bevrijdende ademteug, maar eerder een val. En toch… toch is het de enige weg vooruit.

zijn vol zin Laura Jonker sounds of silence meditatie in wageningen wekelijkse meditaties in wageningen

Misschien herken je dat moment waarop je weet dat je een grens hebt overschreden.

Dat je iets hebt gezegd of gedaan vanuit angst, onrust of verlangen — en dat je meteen voelt: dit DOET iets. Je kunt niet terug. Je kunt het niet ongedaan maken. Het is eruit. Het is gezegd. En dan zie je de reactie bij de ander.

En die reactie verhult niet de pijn. Dat is het moment waarom je weet: Ik kan niet weg. Het enige wat er nog kan, is  aanwezig blijven, in het donker, bij jezelf. En de ander.

Wat helpt op zo’n moment? Wat kan eerlijkheid je  bieden?

Eerlijkheid kan je niet beschermen tegen de pijn. Ze kan je niet behoeden voor de reactie van de ander. Ze kan de tijd niet terugspoelen.

Maar eerlijkheid kan wél iets anders: ze kan je bevrijden uit de bevriezing. Ze kan je helpen om te blijven ademen waar je eigenlijk wilt verdwijnen. Ze kan je terugbrengen naar jezelf.

Eerlijkheid opent een deur naar iets wat ik nog weleens vergeet: je kunt verantwoordelijkheid nemen zonder jezelf te verliezen.

Dit is wat mij dan helpt.

  1. Erken zonder te verfraaien.
    Niet verkleinen, niet verzachten. De fout onder ogen komen maakt je niet slechter; het maakt je eerlijker. En eerlijkheid, hoe rauw ook, creëert ruimte.
  2. Blijf aanwezig, rechtop, in de pijn.
    Verantwoordelijkheid nemen is geen zelfkastijding. Het is present blijven, bij jezelf én bij de ander. “Ik zie jouw pijn. Ik zie mijn aandeel.”
  3. Wees zacht voor je schaamte.
    Schaamte beschermt je kwetsbaarheid, maar ze sluit je ook op, wanneer je haar teveel toelaat. Benader je schaamte met mildheid. Want juist dankzij wat zachtheid kan iets ontstaan wat jullie beiden verder helpt.

In de ruimte tussen verantwoordelijkheid en zachtheid begint vergeving.

Niet pas als het voorbij is, maar juist hier, terwijl je nog op de bodem zit, waar je denkt dat alles verloren is.

Voor mij begint vergeving:

  • Bij het toelaten van de waarheid, dit heb ik gedaan; dit is mijn aandeel. Vergeving kan niet bestaan zonder eerlijkheid. En dan bedoel ik de rauwe binnenkant. Het moment waarop je zegt: dit heb ik gedaan. Dit is mijn aandeel. Daar opent iets. Het is klein, maar het is echt.

     

  • Bij het zien van de mens in jezelf, niet alleen van je fout. Schuld en schaamte zetten vaak de spotlight op je fout, op het stuk dat niet klopt. Vergeving begint op het moment dat je die spotlight héél even verschuift naar je hele mens-zijn: je bedoeling, je verlangen, je hart dat worstelt en zoekt. Je hoeft niet de fout te vergoelijken, maar je mag wel jezelf weer herkennen als mens die probeert.

     

  • Bij het dragen van de pijn zonder weg te lopen, zonder te verharden. Dat is een oerkracht. Daar ontstaat de eerste vorm van zelfvergeving, omdat je laat zien: ik blijf hier. Ik kijk. Ik draag dit. En dat kan ik in liefde.

  • Bij het verzachten van je innerlijke stem, bij de mogelijkheid dat je opnieuw mag beginnen. Het moment waarop je tegen jezelf zegt: “Ja, dit was fout… en ik mag opnieuw beginnen.” Dat is het zeldzame punt waarop schuld en schaamte niet langer alleen maar dichtslaan, maar een opening worden. Schuld en schaamte zijn als poorten die je door moet, geen kamers waarin je moet blijven wonen.

 

En dan komt misschien de moeilijkste: vergeving vanuit de ander. Daar heb je geen controle over. Daar kun je alleen ruimte voor maken door eerlijk te zijn, verantwoordelijkheid te nemen, en zacht te blijven. Het is niet aan jou om af te dwingen; het is aan jou om beschikbaar te zijn.

De waarheid opent je

Wat ik afgelopen week ervoer, was rauw, kwetsbaar, eerlijk gezegd bijna ondraaglijk. Omdat het me zo aan het hart gaat. Maar ik ben blijven staan. En wat daaruit is ontstaan is nauwelijks met een woord te beschrijven.

Het meest nader komen de woorden: ik ben thuis.

Misschien sta jij ook op een plek waar angst je even bevriest. Waar je voelt dat je iets moet rechtzetten. Of waar je al jarenlang een fout meedraagt die zwaar op je hart rust. Vandaag nodig ik je uit om één stap te zetten. Naar eerlijkheid. Naar zachtheid. Naar de plek waar vergeving kan beginnen.

Vanuit het donker kan het licht weer verschijnen — zeker niet omdat jij dat  afdwingt, maar omdat waarheid altijd een opening maakt.

Een verzachtende groet,

Laura Jonker

zijn vol zin Laura Jonker vol zin de zomer in artikel over zinleving wageningen

Heb je zin om een keer kennis te maken – dit ben ik met mijn 3 prachtige kinderen op onze onvergetelijke reis door de himalaya –

Vindt diepe rust en bezinning dankzij de wekelijkse meditatiegroep:
maandag 20:00 en woensdag 19:30 (dat kan ook online)?

Of lijkt het je wat om mee te gaan op een retraite vakantie?

Wil je het pad van zinleving leren kennen? De methode leren kennen of gaan uitdragen?

Verlang je meer te doen waar je hart voor klopt?

Stuur me gerust een mail infoatzijnvolzin.nl of neus rond op de site.

Innerlijk weten heeft geen bewijs nodig

Innerlijk weten heeft geen bewijs nodig

Innerlijk weten heeft geen bewijs nodig

Er is een weten in mij dat geen bewijs nodig heeft. Dat is wat ik mezelf inmiddels zonder eraan te twijfelen kan zeggen.

Het heeft wel wat jaren gekost.

Ik kom uit een gezin waarin kennis belangrijk was — een gestudeerde omgeving vol scheikundigen en natuurkundigen die hun mondje konden roeren. Kom daar maar eens aan met: “ik voel iets.”

Ik ben opgegroeid in een wereld waarin het belangrijk was om je bronnen te kennen, om te kunnen uitleggen waar iets vandaan kwam. Een wereld waarin logica, redenering en bewijs als stevige stenen onder mijn voeten lagen.

Dat heeft me zeker veel gebracht.
Ik leerde zorgvuldig denken, verbanden leggen, woorden wegen.

Maar het maakte me ook moe. Want er was ook die andere kant in mij, die dingen wist zonder ze te kunnen verklaren.

Als puber kon ik urenlang voor het raam zitten, starend naar wat er buiten gebeurde. En dan voelde ik iets. Een aanwezigheid. In mij, en ook naast mij. Ik ving soms zinnen op, of beelden, of hele verhalen.
Ik ervoer een
weten dat ik niet kon verklaren.
Ik kon het niet zien, niet pakken, niet duiden — zoals mijn familieleden dat deden met cijfers, formules en bewijzen.

Moe werd ik van al die logica. Want als alles kloppend moet zijn, blijft het denken draaien.
Mijn hoofd maakte overuren, altijd zoekend naar waarom iets wel of niet waar was.
Wat ik zei. Wat ik dacht. Wat ik voelde. Of het wel
écht was.
Terwijl ik ergens diep vanbinnen wist: mijn innerlijk weten hééft geen uitleg nodig.
Het is er gewoon — stil, helder, heel. En voor mij totaal vanzelfsprekend.

Laura Jonker zijn vol zin zintre wageningen bosklooster

Er gaat een diepe rust uit van dat weten.

De rust van niet hoeven uitleggen.
Van mogen vertrouwen op wat je ervaart, zonder dat iemand hoeft te begrijpen waarom.

In een wereld die draait om bewijs en onderbouwing, raakt die innerlijke helderheid gemakkelijk naar de achtergrond.
Alsof dit weten pas waarde heeft als je het kunt meten of uitleggen.
Terwijl juist dát stille weten de grond is waarop jouw persoonlijke zin in dit leven geboren wordt.

Wanneer je dat innerlijke weten begint te volgen, kom je dichter bij jezelf te staan.

Misschien hoor ik je nu denken: Maar hoe dan, Laura? Hoe kan ik in contact komen met mijn innerlijk weten, terwijl er zoveel afleiding is? Terwijl eindeloos veel meningen en feiten zich iedere dag weer aan me opdringen?

Ah… ik hoor je.

Soms openbaart het zich onverwacht — als een fluistering die niet vraagt, maar roept. 

Een zachte richting die zich niet laat verklaren, maar zich wél laat voelen.
Soms is het een plotseling
ja, een helder weten in je buik, nog vóór je gedachten het hebben ingehaald.
En soms komt het gewoon regelrecht op je pad — in de vorm van een ander mens die iets zegt wat zó klopt, dat je er niet omheen kunt. Dat dit jóuw waarheid is.

In een volgend artikel zal ik je vertellen dat dit innerlijk weten mij ooit liet weten dat ik naar Tibet “moest” gaan. Heel direct werd ik geroepen.
Uit de stilte die ik steeds vaker opzocht, kwam het zekere weten dat ik daar moest zijn. Dat innerlijk weten te volgen heeft me zóóveel opgeleverd. Daar kan ik soms nog steeds versteld van staan…
Maar dat is voor de volgende keer.

Voor nu — als ik je één tip mag geven — gun jezelf wat vaker de stilte en de open ruimte om te luisteren.
Baken de algemene hang naar kennis af, en creëer voor jezelf wat vrijheid om het pad van jouw persoonlijke zinleving te verkennen.

Dat pad begint wanneer je jezelf toestaat te vertrouwen op wat zich van binnen aandient.
Wanneer je luistert naar de richting die je niet kunt verklaren, maar wél voelt.
Wanneer je ruimte maakt om te weten wat je weet.

Misschien herken je dit: het verlangen om jouw innerlijke helderheid weer te volgen.
Om niet langer te twijfelen aan wat jij van binnen wéét dat klopt.
Om te leven vanuit zin, niet vanuit bewijs.

Dát is wat je gaat meemaken op het pad van zinleving.

Check hier wat dit bijzondere pad – dat je onmiddelijk vanaf dag 1 weer in contact brengt met de essentie van jouw leven – inhoudt. 

Levenslustige groet,


Laura Jonker

zijn vol zin Laura Jonker vol zin de zomer in artikel over zinleving wageningen

Heb je zin om een keer kennis te maken – dit ben ik met mijn 3 prachtige kinderen op onze onvergetelijke reis door de himalaya –

Vindt diepe rust en bezinning dankzij de wekelijkse meditatiegroep:
maandag 20:00 en woensdag 19:30 (dat kan ook online)?

Of lijkt het je wat om mee te gaan op een retraite vakantie?

Wil je het pad van zinleving leren kennen? De methode leren kennen of gaan uitdragen?

Verlang je meer te doen waar je hart voor klopt?

Stuur me gerust een mail infoatzijnvolzin.nl of neus rond op de site.