Een paar dagen terug was ik zo bang. Zo bang dat ik een fout had gemaakt die ik niet meer kon goedmaken. Bang dat ik iets had geraakt — misschien zelfs stukgemaakt — wat mij ongelooflijk dierbaar is.

Angst doet iets met je. Ze zet je vast. Je bevriest. Je wil wegkijken, wegduwen, verdwijnen, de pijn van wat je hebt gedaan niet hoeven voelen. Alsof je de tijd even wilt tegenhouden in de hoop dat het niet waar is. Maar bevriezen lost niets op. Het maakt je alleen kleiner, strakker, verstilder in een verkeerd soort stilte.

En ergens, diep vanbinnen, voel je dat er maar één weg uit die bevriezing is: eerlijkheid. Niet de gecontroleerde, ingetoomde eerlijkheid waarvan je hoopt dat ze zacht aankomt. Nee — de rauwe eerlijkheid die je hart laat trillen. Die je kwetsbaar maakt. Die je dwingt om te zeggen: dit heb ik gedaan. Dit ben ik, met mijn menselijkheid én mijn misser.

Ik schrijf dit artikel omdat ik geloof dat er een diepe vorm van zin in het leven ontstaat wanneer we goud eerlijk durven zijn — juist wanneer onze eerlijkheid schuurt of overschaduwd wordt door schuld en schaamte. Soms is eerlijkheid geen bevrijdende ademteug, maar eerder een val. En toch… toch is het de enige weg vooruit.

Eerlijkheid opent een deur naar iets wat ik nog weleens vergeet: je kunt verantwoordelijkheid nemen zonder jezelf te verliezen.

Dit is wat mij dan helpt.

1. Erken zonder te verfraaien.
   Niet verkleinen, niet verzachten. De fout onder ogen komen maakt je niet slechter; het maakt je eerlijker. En eerlijkheid, hoe rauw ook, creëert ruimte.
2. Blijf aanwezig, rechtop, in de pijn.
   Verantwoordelijkheid nemen is geen zelfkastijding. Het is present blijven, bij jezelf én bij de ander. “Ik zie jouw pijn. Ik zie mijn aandeel.”
3. Wees zacht voor je schaamte.
   Schaamte beschermt je kwetsbaarheid, maar ze sluit je ook op, wanneer je haar teveel toelaat. Benader je schaamte met mildheid. Want juist dankzij wat zachtheid kan iets ontstaan wat jullie beiden verder helpt.

In de ruimte tussen verantwoordelijkheid en zachtheid begint vergeving.

Niet pas als het voorbij is, maar juist hier, terwijl je nog op de bodem zit, waar je denkt dat alles verloren is.

Voor mij begint vergeving:

• Bij het toelaten van de waarheid, dit heb ik gedaan; dit is mijn aandeel. Vergeving kan niet bestaan zonder eerlijkheid. En dan bedoel ik de rauwe binnenkant. Het moment waarop je zegt: dit heb ik gedaan. Dit is mijn aandeel. Daar opent iets. Het is klein, maar het is echt.

   

• Bij het zien van de mens in jezelf, niet alleen van je fout. Schuld en schaamte zetten vaak de spotlight op je fout, op het stuk dat niet klopt. Vergeving begint op het moment dat je die spotlight héél even verschuift naar je hele mens-zijn: je bedoeling, je verlangen, je hart dat worstelt en zoekt. Je hoeft niet de fout te vergoelijken, maar je mag wel jezelf weer herkennen als mens die probeert.

   

• Bij het dragen van de pijn zonder weg te lopen, zonder te verharden. Dat is een oerkracht. Daar ontstaat de eerste vorm van zelfvergeving, omdat je laat zien: ik blijf hier. Ik kijk. Ik draag dit. En dat kan ik in liefde.

• Bij het verzachten van je innerlijke stem, bij de mogelijkheid dat je opnieuw mag beginnen. Het moment waarop je tegen jezelf zegt: “Ja, dit was fout… en ik mag opnieuw beginnen.” Dat is het zeldzame punt waarop schuld en schaamte niet langer alleen maar dichtslaan, maar een opening worden. Schuld en schaamte zijn als poorten die je door moet, geen kamers waarin je moet blijven wonen.
  

En dan komt misschien de moeilijkste: vergeving vanuit de ander. Daar heb je geen controle over. Daar kun je alleen ruimte voor maken door eerlijk te zijn, verantwoordelijkheid te nemen, en zacht te blijven. Het is niet aan jou om af te dwingen; het is aan jou om beschikbaar te zijn.

De waarheid opent je

Wat ik afgelopen week ervoer, was rauw, kwetsbaar, eerlijk gezegd bijna ondraaglijk. Omdat het me zo aan het hart gaat. Maar ik ben blijven staan. En wat daaruit is ontstaan is nauwelijks met een woord te beschrijven.

Het meest nader komen de woorden: ik ben thuis.

Misschien sta jij ook op een plek waar angst je even bevriest. Waar je voelt dat je iets moet rechtzetten. Of waar je al jarenlang een fout meedraagt die zwaar op je hart rust. Vandaag nodig ik je uit om één stap te zetten. Naar eerlijkheid. Naar zachtheid. Naar de plek waar vergeving kan beginnen.

Vanuit het donker kan het licht weer verschijnen — zeker niet omdat jij dat  afdwingt, maar omdat waarheid altijd een opening maakt.

Een verzachtende groet,

Laura Jonker

Er is een weten in mij dat geen bewijs nodig heeft. Dat is wat ik mezelf inmiddels zonder eraan te twijfelen kan zeggen.

Het heeft wel wat jaren gekost.

Ik kom uit een gezin waarin kennis belangrijk was — een gestudeerde omgeving vol scheikundigen en natuurkundigen die hun mondje konden roeren. Kom daar maar eens aan met: “ik voel iets.”

Ik ben opgegroeid in een wereld waarin het belangrijk was om je bronnen te kennen, om te kunnen uitleggen waar iets vandaan kwam. Een wereld waarin logica, redenering en bewijs als stevige stenen onder mijn voeten lagen.

Dat heeft me zeker veel gebracht.
Ik leerde zorgvuldig denken, verbanden leggen, woorden wegen.

Maar het maakte me ook moe. Want er was ook die andere kant in mij, die dingen wist zonder ze te kunnen verklaren.

Als puber kon ik urenlang voor het raam zitten, starend naar wat er buiten gebeurde. En dan voelde ik iets. Een aanwezigheid. In mij, en ook naast mij. Ik ving soms zinnen op, of beelden, of hele verhalen.
Ik ervoer een weten dat ik niet kon verklaren.
Ik kon het niet zien, niet pakken, niet duiden — zoals mijn familieleden dat deden met cijfers, formules en bewijzen.

Moe werd ik van al die logica. Want als alles kloppend moet zijn, blijft het denken draaien.
Mijn hoofd maakte overuren, altijd zoekend naar waarom iets wel of niet waar was.
Wat ik zei. Wat ik dacht. Wat ik voelde. Of het wel écht was.
Terwijl ik ergens diep vanbinnen wist: mijn innerlijk weten hééft geen uitleg nodig.
Het is er gewoon — stil, helder, heel. En voor mij totaal vanzelfsprekend.

Soms openbaart het zich onverwacht — als een fluistering die niet vraagt, maar roept. 

Een zachte richting die zich niet laat verklaren, maar zich wél laat voelen.
Soms is het een plotseling ja, een helder weten in je buik, nog vóór je gedachten het hebben ingehaald.
En soms komt het gewoon regelrecht op je pad — in de vorm van een ander mens die iets zegt wat zó klopt, dat je er niet omheen kunt. Dat dit jóuw waarheid is.

In een volgend artikel zal ik je vertellen dat dit innerlijk weten mij ooit liet weten dat ik naar Tibet “moest” gaan. Heel direct werd ik geroepen.
Uit de stilte die ik steeds vaker opzocht, kwam het zekere weten dat ik daar moest zijn. Dat innerlijk weten te volgen heeft me zóóveel opgeleverd. Daar kan ik soms nog steeds versteld van staan…
Maar dat is voor de volgende keer.

Voor nu — als ik je één tip mag geven — gun jezelf wat vaker de stilte en de open ruimte om te luisteren.
Baken de algemene hang naar kennis af, en creëer voor jezelf wat vrijheid om het pad van jouw persoonlijke zinleving te verkennen.

Dat pad begint wanneer je jezelf toestaat te vertrouwen op wat zich van binnen aandient.
Wanneer je luistert naar de richting die je niet kunt verklaren, maar wél voelt.
Wanneer je ruimte maakt om te weten wat je weet.

Misschien herken je dit: het verlangen om jouw innerlijke helderheid weer te volgen.
Om niet langer te twijfelen aan wat jij van binnen wéét dat klopt.
Om te leven vanuit zin, niet vanuit bewijs.

Dát is wat je gaat meemaken op het pad van zinleving.

Check hier wat dit bijzondere pad – dat je onmiddelijk vanaf dag 1 weer in contact brengt met de essentie van jouw leven – inhoudt. 

Levenslustige groet,

Laura Jonker

Vorige week kreeg ik een krachtig inzicht. Mijn liefde heeft twee gezichten.
Er is een deel van mij dat speels en uitbundig liefde geeft,
en een deel dat stilvalt als de wereld bot of onnadenkend is.
Juist dáár, in dat stilvallen, kan vertrouwen geboren worden. Daar kwam ik laatst achter.

De laatste tijd kreeg ik een belangrijk inzicht: het grootste deel van mij is liefde.
Het is geen doen. Geen proberen.
Geen voorwaardelijk geven.

Het stroomt gewoon vanzelf en reikt uit, zonder bevestiging nodig te hebben.

Liefde zonder “iets” te hoeven zijn.

Maar er is ook een ander deel in mij dat ik steeds duidelijker leer kennen.
Dat deel wil niet alleen liefde géven, maar ook contact voelen met degene aan wie die liefde stroomt. Toen ik mezelf vorige week toestond het een beeld te geven, zag ik een klein meisje.
Ze straalt. Ze speelt. Ze strooit eigenlijk vanzelf met liefde.
En toch is ze ook kwetsbaar.

Dat meisje wil contact. Ze wordt blij van verbinding en uitwisseling.
En juist daar begint een proces dat jij misschien zult herkennen.
Wanneer haar liefde niet wordt beantwoord – niet eens altijd door kwade bedoelingen, maar vaak gewoon door onnadenkendheid of onvermogen – dan gebeurt er iets.

Ze ziet hoe mensen soms stom doen met elkaar:
hoe ze in oude pijn blijven hangen, elkaar de schuld geven, of simpelweg niet aardig zijn. Wanneer dat gebeurt, gaat het meisje – dat eigenlijk zo speels en licht is – bij de pakken neerzitten.
Ze voelt zich plotseling hopeloos, alsof haar sprankeling,

die zo vanzelf komt, geen plek heeft in deze wereld.

En toch, daar blijft het niet bij.
Uit die hopeloosheid ontstaat iets anders.
Er komt boosheid. Dit is geen vernietigende boosheid,
maar een innerlijk vuur dat haar weer aanzwengelt, dat haar op de been brengt,
dat haar opnieuw richting contact duwt.
Alsof ze zegt: “Ik weiger me terug te trekken. Ik bén liefde, en ik wil jou ontmoeten.”

Want in die boosheid leeft haar verlangen —
de vurige herinnering aan hoe graag ze wil verbinden,
en hoe sterk de liefde in haar eigenlijk is.

Telkens wanneer ze dit proces helemaal doorloopt –
van hoopvol spelen, naar stilvallen en hoop verliezen,
naar wakker worden in boosheid en weer opnieuw uitreiken –
gebeurt er iets bijzonders.

Er groeit vertrouwen.

Met iedere ronde lijkt dat vertrouwen dieper te wortelen. Werkelijk voet aan de grond te krijgen in haar lijf. 
Alsof de liefde zichzelf herinnert, telkens opnieuw.

Ze voelt het het vertrouwen dat de liefde in haar sterker is
dan de hardheid of de onmacht van de wereld.
Een vertrouwen dat de stroom van liefde altijd weer terugkomt,
hoe vaak ze ook struikelt of stilvalt.

Misschien kun je de komende tijd eens stilstaan bij dit kleine meisje of jongetje in jou.

• Hoe ziet hij of zij eruit als de liefde onbeantwoord blijft?

• Welke kracht wordt wakker als de hoop dreigt weg te glippen?

• En wat verandert er in jou, als je dat hele proces leert toestaan – en voelt hoe er langzaam vertrouwen groeit in de kracht van jouw liefde?

Liefde zijn is niet altijd een vanzelfsprekende stroom. Soms gaat het door stilvallen, door hoop verliezen, door boosheid heen. En misschien is dat juist de weg naar vertrouwen: dat de liefde steeds weer terug wil keren naar contact.

PS
In de herfstvakantie organiseer ik de retraite Vertrouwen vinden, je gedragen voelen. En vlak voor de kerstvakantie de midwinter stilte-retraite: omarm je donkere kanten.
Een paar dagen om stiller te worden, je liefdevolle stroom te hervinden en gedragen te worden door de bedding van natuur en verbinding. En vanuit daar de liefde te hervinden.
Wil je meer weten of erbij zijn?

Hieronder kun je boeken, of me een berichtje sturen.

Levenslustige groet,

Laura Jonker

Het was tijdens onze eerste vakantie samen. Mijn man en ik waren slechts een jaar bij elkaar, nog steeds verliefd maar ook met de beide benen op de grond. Want met onze keuze om samen te gaan wonen, was ook de opdracht gekomen om twee gezinnen van drie jongens bij elkaar te brengen. Onze eerste gezamenlijke vakantie vierden we dichtbij huis, in Drenthe. We hadden bewust een duurzame camping uitgekozen met een natuurlijke zwemvijver en allerlei activiteiten waar opgroeiende jongens zich in kunnen uitleven. Er zou genoeg ruimte zijn om elkaar te ontmoeten, maar ook om elkaar te laten. 

Na een paar dagen voelde ik dat ik mijn aandacht kon laten gaan, de kinderen hadden het goed, mijn man was aan de wandel met de hond en ik liet mezelf totaal tot rust komen liggend in het gras, onder een berk. De zon speelde met mijn blik door de frisgroene blaadjes. Ik ging erin op, maar ik voelde ook nog steeds de steunende kracht van de aarde onder me. Zonder aankondiging was daar ineens het besef, als een lichtstraal die mijn gehele leven in de toekomst liet zien. Ik hoefde vooral te doen waar ik zin in had. Als ik dichtbij mijn levenszin zou blijven dan zou mijn leven zoveel meer ontspannender en makkelijker verlopen. Ik voelde het in iedere vezel van mijn lijf. Als ik dichtbij de aarde en mijn zielsverlangens zou blijven, dan kon er eigenlijk niets mis gaan!

Mijn levensmotto zijn vol zin was geboren. In dit artikel geef ik je graag een paar tips en informatie over hoe je je leven vol zin kunt leiden, zodat het meer geaard en vervuld gaat aanvoelen. En waar beter te beginnen dan bij de aanstaande vakantietijd. 

Bijna iedereen kijkt uit naar vakantie. Voor de één is het een race tegen de klok om alle highlights af te vinken; voor de ander is het dé kans om juist niets te móeten. Maar wat als vakantie niet alleen een moment is om te ontsnappen, maar juist de ideale voedingsbodem biedt voor je diepste verlangens, je hart te openen en je relaties te verdiepen? Hoe organiseer je een reis waarin je niet alleen de wereld ontdekt, maar vooral jezelf, de mensen om je heen en je relatie met de aarde? Hoe kun jij straks met hernieuwde rust, gegrondheid en zinvolle verbinding thuiskomen?

Hoe we op vakantie gaan zegt veel over hoe we naar het leven kijken en hoe we onszelf het leven geven en gunnen. In de vakantietijd kan jouw persoonlijke levensvisie ten volle aan de oppervlakte komen. In de zomertijd kan immers niets en niemand zich verschuilen. De zon trekt met haar warmte en stralingskracht al onze goedbedoelde intenties naar de oppervlakte en dat zien we ten volle terug in de vakantietijd. 

Als eerste is het belangrijk dat we een keuze maken voor een bestemming waarin we kunnen gronden. Dat betekent concreet dat we in de vakantieperiode ook tijd kunnen maken om te vertragen, te verstillen, maar ook om het contact te verdiepen met de plek waar we zijn, met de aarde en onze zintuigen.

Stel: je stapt op de fiets in een rustige vallei, de ochtendlucht vult je longen en je hoort alleen het zachte gekwetter van vogels. Het is een simpel moment, maar tegelijk fundamenteel anders dan de hectiek van thuis. Veel vakanties volgen nog steeds het script van ‘zo veel mogelijk zien in zo weinig mogelijk tijd’. De toeristische toer, waar je van monument naar monument rent, foto’s schiet en vervolgens meteen doorgaat naar het volgende icoon. Natuurlijk: het is leuk, prikkelend en zeker behoorlijk indrukwekkend. Maar zelden brengt het je bij jezelf of verdiept het je relatie met de levende omgeving.

Vertragen betekent niet dat je niets mag doen, maar wél dat wat je onderneemt vervuld raakt van aandacht. Je kiest ervoor om je onder te laten dompelen in de ervaring. Bijvoorbeeld al wandelend of in een kano, of op de fiets. Met je blote voeten in het gras. Met je rug tegen een boom of je blik op die mooie kerk gericht. De ingetogenheid van de vertraging creëert ruimte – ruimte om te voelen, te luisteren en je te verbinden. Daarnaast geeft de vertraging en de verstilling je de mogelijkheid om nieuwe ideeën en inzichten te ontmoeten, zoals dat bij mij gebeurde onder de berk. Want jouw zielsverlangens liggen al lang en breed klaar om geleefd te worden. Ze hoeven alleen maar aan de oppervlakte te komen.

Tijd in de natuur verlaagt het stresshormoon cortisol, verhoogt de productie van endorfine en verbetert je concentratievermogen. Maar los daarvan is er iets oer-menselijks aan het contact met de aarde. Tijdens mijn reizen zorg ik altijd dat ik vaak en veel de natuur in kan. Het liefst met een tent of camper, als het kan wildkamperend. Het brengt me terug in een staat waarin ik volledig mezelf mag zijn. Wanneer mijn handen de aarde raken, ervaar ik telkens weer hetzelfde: kalmte en vertrouwen. Alsof de aarde de onzin uit mijn hoofd zuigt en mijn zin in het leven wakker maakt.

Ten tweede is het belangrijk dat de vakantieperiode ons de mogelijkheid biedt om opnieuw te herijken en je wortels te versterken. Wanneer we aan vakantie denken, denken we misschien aan verre oorden, nieuwe horizonten: in ieder geval denken we aan een andere omgeving dan thuis. Het is ook zeker gezond om jezelf in een onbekende omgeving te brengen. Want juist de onbekende paden maken dat je leert omgaan met onzekerheid, leert vertrouwen op wat je al wel weet. Wat als de echte uitnodiging van vakantie juist is: om dieper thuis te komen bij jezelf? Om de relatie met je eigen thuis te versterken — niet alleen je huis van steen, maar dat stille centrum in jezelf waar je echt kunt landen.

Een nieuwe omgeving helpt je loskomen van gewoontes, rollen en dagelijkse patronen. Ineens kijk je met andere ogen. De stilte van een berg, de uitgestrektheid van een zee, een onbekend plein in een onbekend stadje, andere gezichten en uitdrukkingen. Ze spiegelen jou iets. Door deze nieuwe ervaringen kun je directer voelen wat er bij jou van binnen leeft. Waar jij van ‘aan’ gaat. Waar jouw hart sneller van gaat kloppen, maar ook waar jij je misschien tot in je tenen aan ergert. 

Kun je in de vakantie de ruimte nemen om even niets te moeten, maar vooral te ervaren? Kun je losser komen van hoe je het altijd doet, of hoe iets hoort te gaan?

Jouw wortels liggen niet perse in de dingen die je doet, maar in datgene wat werkelijk waarde heeft voor jou. Jouw wortels mogen groeien in datgene dat jou meer levend maakt. Net zoals bomen hun wortels laten groeien in de aarde, daar ontlenen ze voedingstoffen, water en enorm veel stevigheid aan. Kun jij in de vakantie je wortels verstevigen in jouw waarden?

Laat de vakantieperiode een tijd zijn waarin je even niets hoeft of moet, maar waarin je vooral kunt zijn vol zin. Dan merk je dat ‘thuis zijn’ niet alleen iets is van een plek, maar van een staat van zijn. Een staat waarin je jezelf weer toelaat. Waarin je met mildheid kunt kijken naar wie je in al die jaren geworden bent — en waarin er ruimte is voor degene die je in de toekomst nog wilt zijn. 

Vakantie kan dan gaan voelen als een zachte heroriëntatie — niet zozeer weg van het gewone leven, maar terug naar wat wezenlijk is voor jou. Ontspanning voelt dan ook niet aan als iets wat je moet creëren (omdat je anders zo gespannen blijft). Ontspannen is als het toelaten van het idee dat water altijd naar een diepste punt stroomt. Op eenzelfde manier wil ons-zelf altijd bewegen richting een ontspannen staat van zijn. 

Je natuurlijke staat van zijn is namelijk niet gejaagd of gespannen. Die is open, zacht, ontvankelijk. Wanneer je jezelf toestaat om écht tot rust te komen – niet alleen lichamelijk, maar ook mentaal en emotioneel – dan gebeurt er iets wonderlijks. Je zakt als het ware door de spanning heen.

Laat daarom dan ook je koffers vol verwachting thuis. Ontspanning laat zich niet forceren. De onbewuste druk die velen van ons aan vakantie hangen: ‘en nu moet ik ontspannen’ mag de prullenbak in. Ontspanning ontstaat als we bereid zijn te ontladen. Als we meer gaan meebewegen met de stroom van het leven. Ook als die ons op onbekend terrein brengt. 

Het is die diepere ontspanning die we onszelf tijdens een vakantie gunnen, die ons weer thuis brengt bij onszelf.

Tips om op een ontspannen manier vol zin thuis te komen bij jezelf. 

Vakantie is bij uitstek een moment om op een zinvolle manier te verbinden. Met datgene waar je in de drukte en waan van alledag niet aan toekwam, omdat je to-do lijst eindeloos lijkt. In een vakantie kan dat gesprek met je partner wel, kun je zeker die vriend(in) opzoeken of leg je zomaar dat vrolijke contact met de degene die achter je in de rij staat. Als de haast wegvalt, ontstaat er ruimte voor echte aandacht. Voor elkaar. Voor lachen, voor stil-zijn, mijmeren. Voor iets wat je dwarszit of juist voor het delen van je dromen. Zonder de druk van alles-wat-nog-moet, kunnen we eindelijk vol zin samen-zijn. 

De momenten van vernieuwde verbondenheid die je op vakantie ervaart, verdiepen je bestaande relaties. Met een partner, kinderen, vrienden, buren, collega’s. Op zoveel vlakken kan er daarna meer verbinding blijven. Die ene blik, die wandeling samen, dat warme gesprek – het tilt je op. En vooral, je creëert meer ruimte voor wat jou – op een diepere laag dan het praktisch-oppervlakkige – zingeeft. 

Tip voor soloreizigers:
Schuif aan bij een koffietafel op de camping, volg een lokale workshop of maak een praatje met een buur op het pad. Dat zorgt voor onverwachte vriendschappen en een frisse blik op je eigen wereld.

Aan zijn vol zin wijd ik inmiddels ruim tien jaar mijn aandacht, tijd en energie. Ik heb daardoor volop begrepen dat mijn leven verder reikt dan alleen mijn eigen genot of plezier. Om dat te illustreren zal ik dit artikel afsluiten met nog een verhaal. Van de vakantie die ik vorig jaar maakte. Alleen met mijn drie jongens naar Nepal.

Vorig jaar was de vierde keer in mijn leven dat ik in een vliegtuig stapte om een “grotere” reis te maken. Ik had een droom. Ik wilde de kinderen de pracht en stille kracht van de Himalaya laten ervaren. Ik wilde ze meenemen naar de ongetemdheid van de jungle. En ze laten proeven van een totaal andere cultuur. Een vierde belangrijke drijfveer was dat ik voor het eerst van mijn leven met mijn drie jongens zelf op pad wilde gaan. Zonder inmenging van een partner.

De taxi had ons naar de oude stad gebracht waar we de eerste nacht zouden overnachten. Ik had vanwege een niet-verklaarbare reden gekozen voor het koningsdorp Patan. Onze spullen hadden we in het hostel gelaten en al dwalend gingen we meteen na aankomst op pad. De jongens (toen 12, 15 en 18) keken hun ogen uit, zoveel kleur, geur en overal mensen. De straten waren vol met groepjes mensen. Ze liepen allemaal één kant uit. 

We keken elkaar aan en besloten om de mensenmassa te volgen. We liepen door kleine straatjes en oude steegjes tot we plots uitkwamen op een groot plein. Daar stonden duizenden mensen. Ze joelden, riepen en scandeerden een opzwepende tekst. De aanblik, de sfeer, de totale uitgelatenheid van al die mensen, het was op zijn minst indrukwekkend. En toen zagen we de reden van hun roepen. Tientallen mannen trokken een houten gevaarte zo hoog als een vier-verdiepingen huis op houten wielen een steile weg op. In de houten kar versierd met ontelbare bloemenslingers, gekleurde banieren en vlaggen, stond een beeld van een godin. 

Zonder het te plannen, zonder het te weten, maar omdat we onze zin hadden gevolgd, waren we terecht gekomen in de belangrijkste viering van de plaatselijke bevolking. De blik in de ogen van mijn kinderen zal ik nooit vergeten. We mengden ons tussen al die duizenden Nepalezen die hun hart uit hun lijf zongen en we deden mee. We joelden net als hen, we zweepten de mannen aan om kracht te tonen om de loodzware kar de berg op te trekken. We waren één met al die mensen om ons heen.

Als mens hebben we een bijzonder geschenk gekregen. Levenszin. Er zijn simpelweg zaken waar jouw hart sneller van gaat kloppen. Er zijn ontmoetingen waar jij zin van krijgt. Je kunt met jouw kwaliteiten betekenis geven aan het leven om je heen.

Je kunt je levenszin levenslang verstoppen, of zelfs begraven. Maar tot het moment dat jij je laatste adem uitblaast, is het mogelijk om je levenszin aan te wakkeren tot een krachtig vuur van creatie. 

Ik heb dat gedaan met mijn zijn vol zin. Inmiddels geef ik alweer tien jaar retraites, neem mensen mee op een reis naar binnen, door met ze mee naar buiten te gaan. Ik mediteer wekelijks met wie wil, om de connectie met je levenszin te versterken.  Ik coach diegene die verlangt vervulling te vinden in zijn/haar leven. Ik organiseer een superleuk festival voor “zinlevers”. Kortom: ik leef volop mijn zin.