Oude bestanden opruimen
Vandaag ging het opruimen nog even door. Alsof de herfst bij mij al eerder is geactiveerd dan buiten. De bladeren vallen nog lang niet van de bomen, maar in mijn computer is de grote schoonmaak begonnen. Ik heb urenlang oude bestanden opgeruimd. Het voelt zo goed om als zelfstandige je eigen tijd en energie te kunnen indelen, maar het vraagt ook iets van je: dat je orde op zaken kunt stellen, overzicht kunt houden en af en toe de boel eens flink opschoont.
Wat werkelijk van waarde is, blijft
Dat vraagt het leven natuurlijk van ons allemaal, maar als je, zoals ik, al sinds je vijfentwintigste vrijwel onafgebroken voor jezelf werkt, wordt opruimen vanzelf onderdeel van het ondernemerschap. En omdat ik een half jaar uit de running ben geweest – al voelt het voor mij eerder als een jaar, omdat een jaar geleden de dingen in mijn leven al op een grondige manier begonnen te verschuiven – heb ik lange tijd vooral geprobeerd om overeind te blijven. Nieuwe projecten opstarten of oude zaken opruimen zat er nauwelijks in. Nu mijn leven er zoveel opener uitziet, voelt het belangrijk om eerst ruimte te maken voordat ik er iets nieuws in breng.
Dus: koptelefoon op, lekkere werkmuziek aan. Voor mij is dat techno of trance. Misschien omdat het zo mooi aansluit bij een bepaald ritme van mijn hart. Ik kan er in ieder geval ongelooflijk hard op werken. En wat kan een mens dan een boel verzetten.
Ik kom oude ideeën tegen voor cursussen, workshops en projecten. Allemaal ooit bedacht vanuit mijn verlangen om mensen dichter bij zin te brengen. Ik kan ze nu gewoon weggooien.
Oude foto’s, flyers, voorstellen voor samenwerkingen, documenten waar ik allang niets meer mee doe. Prullenbak in.
Terwijl ik dat doe, merk ik hoe bevrijdend het is om te vertrouwen dat wat werkelijk belangrijk voor me is, niet zomaar verdwijnt omdat ik het bestand verwijder. Wat werkelijk van waarde is, blijft. Het is bijna een mooie woordspeling: wat werkelijk belangrijk voor je is, beklijft. Het blijft ergens aan je kleven. Het heeft zich in je lijf, je hart en je bewustzijn genesteld.
Ervaringen laten sporen na
Je hoeft niet alles te bewaren om te behouden wat van betekenis is geweest. Sterker nog: misschien is dat ook wel een vorm van vertrouwen. Vertrouwen dat alles wat werkelijk belangrijk voor je is, op de een of andere manier in je is opgenomen. Dat je het hebt meegenomen, ook als je het niet meer letterlijk om je heen hebt. Dat geldt natuurlijk ook voor de dingen die minder prettig zijn geweest. Ook die kunnen in je lijf en je systeem zijn gaan zitten.
Ervaringen laten sporen na. Maar juist daarom vind ik het zo mooi om te beseffen dat ook alles wat goed voor je is geweest, ergens in je is gaan zitten. De lessen, de liefde, de moed, de plezierige momenten, de inzichten. Je hoeft ze niet allemaal vast te houden om ze mee te nemen. Daar mag ik op vertrouwen.
Niet opnieuw beginnen, maar verdergaan
Ik weet dat vertrouwen niet voor iedereen vanzelfsprekend is. Sommige mensen hebben van jongs af aan eerder geleerd om zichzelf of anderen te wantrouwen dan om erop te vertrouwen dat het leven hen iets kan brengen. Ik geloof inmiddels niet meer zo in de simpele verdeling tussen mensen met basisvertrouwen en mensen zonder. Daarvoor zijn we volgens mij veel te complex. De vader van mijn eerste twee kinderen zei vroeger vaak: je bent geboren met óf basisvertrouwen óf met gebrek aan vertrouwen in de wereld. Hij schaarde mij duidelijk onder de eerste groep. Ik denk daar inmiddels genuanceerder over. Vertrouwen is voor mij vooral iets wat je kunt ontwikkelen. Iets wat kan groeien door ervaringen, door bewustwording, door vallen en weer opstaan. En volgens mij dus ook door steeds opnieuw te ontdekken dat je het leven niet helemaal hoeft te begrijpen om er toch een stap in te kunnen zetten.
Vandaag, achter mijn laptop, kreeg ik daar weer een flinke dosis van. Ik zag in al die mappen hoeveel verbinding er in mijn leven al is ontstaan met zinleving. Ideeën, teksten, foto’s, cursussen, retraites, samenwerkingen. En dat was alleen nog maar wat ik op mijn computer tegenkwam. Dan heb ik het nog niet eens over alles wat ik in het echte leven heb ontmoet, geleerd en beleefd. Het is veel. Een dikke hoeveelheid zelfs.
Juist deze stapeling, die ik zie doordat ik opruim, geeft me vertrouwen. Ik hoef blijkbaar niet opnieuw te beginnen. Ik hoef alleen maar verder te gaan op het pad dat zich al die jaren onder mijn voeten heeft gevormd.
Het Pad van Zinleving ligt voor me open.
Vorm verandert, liefde blijft
En dan vind ik ineens, totaal onverwacht, in een mapje met ‘privé’ een submapje met de naam bruiloft. Ik open het. En daar zijn ze ineens: de foto’s van mijn bruiloft, acht jaar geleden. Ik zie twee mensen die zich vol overgave in iets hebben gestort wat ze op dat moment nog nauwelijks konden overzien. Ik zie de liefde in mijn ogen. En ook in die van hem. Ik zie hoeveel vertrouwen er was. Hoeveel moed. Hoeveel plezier. En ook hoe weinig we eigenlijk wisten van wat ons te wachten stond. Ik heb me toen volledig overgegeven aan de liefde en aan de relatie. Met aandacht, liefde en plezier hebben we er vorm aan gegeven, samen met onze kinderen en de mensen om ons heen. En als ik nu naar die foto’s kijk, voel ik geen spijt.
Integendeel. Ik voel warmte. De liefde die er toen was, is niet ineens weg omdat de vorm verandert. Misschien slaan we allebei een ander pad in. Misschien trekken we minder vaak samen op en zullen we elkaar minder ontmoeten. Misschien krijgt onze verbinding een vorm die ik nu nog helemaal niet kan bedenken.
Een stukje van je leven opruimen
Ik wil het openlaten. Want wat ik toen deed, kwam recht uit mijn hart. En dat verlangen is niet verdwenen. Ik vermoed zelfs dat het alleen maar sterker is geworden: het verlangen om voluit te leven, lief te hebben, te vertrouwen en mezelf trouw te blijven. Ik vertel mezelf vandaag: ik heb goed gehandeld. Diep vanbinnen weet ik dat deze woorden 100% kloppen.
Zonder tranen, maar met warmte in mijn hart, kijk ik naar de mensen die we toen waren. Twee mensen die elkaar liefhadden, die het goede probeerden te doen, die het leven aangingen met de kennis en mogelijkheden die ze op dat moment hadden. En we wisten het niet beter. Maar we durfden wel. Dat vind ik misschien wel het mooiste. Het bijzondere is: we hebben allebei nul procent spijt van die stap. Nu mag het verder. Lichter misschien. Vrijer. In een vorm die past bij wie we inmiddels zijn geworden.
Ik bewaar een aantal foto’s. Niet alles hoeft mee. Een heleboel mag gewoon de prullenbak in. Want ik wil niet dat er zoveel om me heen blijft hangen. Ik wil met een frisse, vrije blik, zonder ballast, mijn Pad van Zinleving vervolgen. Na drie uur klap ik mijn laptop dicht. Drie gigabyte aan data verwijderd. Dat scheelt ook. En dat is misschien het mooie van ondernemerschap: het persoonlijke en het zakelijke lopen voortdurend door elkaar. Uiteindelijk is opruimen soms gewoon een heel praktische beslissing. Maar ondertussen ruim je zomaar een stukje van je leven op.
Heb je zin om een keer kennis te maken?
Of mee te mediteren met mijn fijne meditatiegroep op maandag 20:00 en woensdag 19:30 (dat kan ook online)?
Of lijkt het je wat om mee te gaan op een retraite vakantie?
Wil je het pad van zinleving leren kennen? De methode leren kennen of gaan uitdragen?
Verlang je meer te doen waar je hart voor klopt?
Stuur me gerust een mail infoatzijnvolzin.nl of neus rond op de site.