het centrum in iemands leven zijn
Ik wilde de belangrijkste persoon zijn in iemands leven.
Ik besef het me opnieuw nu mijn voeten het gras raken en ze bijna als vanzelf naar de plek lopen waar ik nu al een aantal weken iedere dag zwem. Een soort ritueel voor mezelf. Ik ben niet meer de belangrijkste persoon in zijn leven. Misschien ben ik dat ooit geweest. Misschien ook niet. Wat het antwoord ook is: het hoeft niet meer.
Natuurlijk verlangen om er voor een ander te zijn
Het is zo’n natuurlijk verlangen – volgens mij van de meeste mensen – om in iemands leven belangrijk te willen zijn. En met belangrijk bedoel ik: van betekenis. Voor iemand een soort centrum kunnen zijn. Een plek waar iemand tot rust kan komen, waar iemand kan opbloeien, waar iemand zichzelf kan zijn zonder veroordeling of het gevoel dat hij het verkeerd doet.
Ik wilde dolgraag zo iemand zijn.
Waarom zeg ik eigenlijk wilde? Ik wil dat nog steeds zijn. En het besef dat dat voor deze ene persoon, voor wie ik dat jarenlang heb geprobeerd te zijn, niet meer hoeft, maakt niet dat mijn verlangen verdwijnt.
Integendeel.
De ruimte waarin dat verlangen kan groeien en bloeien, daarvan ben ik inmiddels overtuigd, wordt alleen maar groter.
Dat voel ik helemaal wanneer ik het volgende hekje overstap.
Er staat precies halverwege mijn loopje een hek waar je echt een stap voor moet zetten. Je zet je voet op een plankje op kniehoogte en moet je been goed optillen, anders krijgt een van de drie strengen prikkeldraad je broek te pakken.
Dat hek – en die verschrikkelijke strengen prikkeldraad, sommige dingen hadden van mij echt niet uitgevonden hoeven worden – vormen een markering tussen het ene gebied en het andere.
En ineens besef ik dat ik een geschenk krijg.
Want misschien heb ik wel zóveel te geven. Misschien is mijn droom uiteindelijk helemaal niet om het centrum van één iemand te zijn, maar om voor heel veel mensen een plek te kunnen zijn waar ze tot rust komen, kunnen groeien en tot bloei kunnen komen.
En kan het zijn dat juist doordat die ene persoon nu losser van mij komt, mijn verlangen om zo’n plek voor een ander te zijn zich op een andere manier manifesteren.
Ik zeg bewust niet: omdat hij uit mijn leven is. Hij is niet uit mijn leven.
Hij staat misschien zelfs dichter bij me dan ooit. Alleen op een andere manier. Doordat er meer fysieke afstand is gekomen, ontstaat er ruimte. Ruimte waarin iets wat altijd al diep in mij heeft gezeten zich op een andere manier kan ontvouwen.
Ik weet nog niet precies welke vorm dat krijgt.
Deze droom niet opgeven
Maar dat betekent niet dat ik mijn droom om er voor een ander te zijn hoef op te geven.
Ik erken mijn verdriet – want dat is er natuurlijk ook – en misschien juist daardoor ervaar ik veel vaker dan daarvoor een enorme blijheid.
Want hoe mooi is het dat iets wat zo diep tot mijn kern behoort, iets wat zo essentieel onderdeel van mij is – er voor een ander willen zijn en mogelijk maken dat iemand tot bloei komt – juist nu een groeispurt mag krijgen?
Ontvangen wat er aan mogelijkheden wordt aangereikt
Ik ben op mijn plek aangekomen en de wind giert om me heen.
Het is indrukwekkend. Bijna angstaanjagend hoeveel kracht er om me heen jaagt. De wind trekt en duwt. En ineens voel ik weer hoe kwetsbaar wij als mensen eigenlijk zijn, vergeleken met de oerkrachten van de elementen.
Ik wil er zijn voor kwetsbare mensen. Dat is altijd al zo geweest. Ik ben dat namelijk zelf ook.
Regelmatig heeft het leven me op mijn knieën gebracht. Mijn antwoord daarop was altijd: luisteren, verstillen en in verbinding blijven.
Daaruit is stap voor stap het vertrouwen ontstaan dat het leven beter weet dan ik wat goed voor mij is.
Daar vertrouw ik op.
Dus vertrouw ik ook op deze nieuwe stap.
Kan ik ontvangen wat er aan nieuwe mogelijkheden wordt aangereikt? Want als ik dat doe, wijst zich telkens weer vanzelf uit wat er nodig is. Wat er praktisch gedaan kan worden. Welke volgende stap zich aandient.
De contouren daarvan beginnen af en toe zichtbaar te worden. Maar het is ook goed dat ik mezelf de tijd geef om aan deze nieuwe situatie te wennen. Om eraan te wennen dat ik mijn eigen energie weer helemaal kan voelen.
Als je had geweten wat je allemaal te wachten staat in dit leven toen je geboren werd, hadden velen van ons waarschijnlijk heel hard nee! gezegd.
Ik heb aan den lijve twee keer van heel dichtbij mogen meemaken dat iemand een nee niet kon omvormen naar een ja. Dat heeft me er nog bewuster van gemaakt hoe belangrijk het is dat je tijdens je leven wél volop ja gaat zeggen.
Ook als de omstandigheden je zo geknakt en gevormd hebben dat het heel lastig voor je is.
Ja zeggen is het begin
Ja zeggen is het begin van het leven kunnen omarmen, in welke vorm het zich ook aandient.
Ik heb op mijn 22e heel bewust ja gezegd.
En sindsdien voel ik dat ik kan drijven op de levensstroom. Dat ik kan meebewegen met de golven. De ene keer wat makkelijker dan de andere keer, maar het heeft me ook roeispanen gegeven om te kunnen roeien wanneer dat nodig is.
Zoveel liefde in deze woorden
En ik weet eigenlijk niet precies waarom ik dit allemaal zeg en schrijf.
Het zit gewoon in me.
En het mag er eindelijk uitkomen.
Regelmatig.
Zelfs iedere dag.
Omdat er zoveel liefde ligt in de woorden die ik uitspreek. Mijn stem trilt ervan.
Het is maar een telefoon tegen wie ik ze uitspreek.
Maar het voelt alsof de trilling van die liefde wordt meegenomen door de wind en vast wel ergens terechtkomt bij iemand die hem op dat moment kan gebruiken.
En als jij het vandaag bent die dit leest, wil ik je één ding meegeven:
Weet dat je geliefd bent.
Weet dat je gewenst bent.
En dat het leven jou hier wilde.
Anders was je er niet.
En als het je vandaag lukt om ja te zeggen tegen iets dat het leven in je aanraakt of je aanreikt, dan hoop ik dat er vanbinnen iets gebeurt.
Alsof er een deur in je hart opengaat.
Alsof iets van die liefde begint te stromen.
Van jou naar een ander.
Want juist in de verbinding van jou naar een ander kun je gaan voelen dat je het gaat redden in dit leven.
Dat je het aankunt.
Dat je sterker bent dan je ooit gedacht had.
Heb je zin om een keer kennis te maken?
Of mee te mediteren met mijn fijne meditatiegroep op maandag 20:00 en woensdag 19:30 (dat kan ook online)?
Of lijkt het je wat om mee te gaan op een retraite vakantie?
Wil je het pad van zinleving leren kennen? De methode leren kennen of gaan uitdragen?
Verlang je meer te doen waar je hart voor klopt?
Stuur me gerust een mail infoatzijnvolzin.nl of neus rond op de site.