hoe kan ik tot rust komen Archieven

Zintuïtie: Jouw levenszin achter het stuur

8 okt 2026 | dagelijks meer zin in je leven

Kennis is macht. Toch?

Kennis kan je veel leren. Maar ze kan je ook laten vergeten dat jij zelf je kompas bent.

We zeggen het zo gemakkelijk. Kennis is macht. Of macht is kennis. En ergens klopt het natuurlijk ook. Hoe meer je weet, hoe meer je kunt begrijpen, voorspellen, beïnvloeden en misschien zelfs beheersen.

Maar wat als je op het Pad van Zinleving juist een beetje moet oppassen met die kennis?

Ik merk het de laatste tijd regelmatig wanneer ik een nieuwe cliënt ontmoet. Iemand vertelt hoeveel opleidingen die heeft gedaan. Welke cursussen er allemaal gevolgd zijn. Wat hij of zij inmiddels allemaal weet over zichzelf, het lichaam, psychologie, spiritualiteit of persoonlijke ontwikkeling.

En terwijl ik luister, merk ik dat ik zelf een beetje op scherp ga staan.

Een lichte schrik in mijn lijf.

Alsof mijn systeem zegt: pas op, misschien zijn we hier straks zo veel aan het weten dat we niet meer kunnen voelen.

Want kennis kan een prachtige metgezel zijn op je levenspad. Maar zodra kennis het voor het zeggen krijgt, kan ze je ook behoorlijk van je pad af brengen.

Kennis vertelt je immers wat in het algemeen waar is. Hoe iets werkt. Wat anderen hebben ervaren. Welke patronen er bestaan. Wat je zou kunnen doen.

Maar jouw levenszin is niet algemeen.

Jouw levenszin is uniek.

Je kunt alles weten over burn-out en toch niet weten wat jij vandaag nodig hebt. Je hebt misschien wel vijftien opleidingen gevolgd over persoonlijke ontwikkeling maar weet nog steeds niet waar jij werkelijk naar verlangt. Je kunt alles van jezelf analyseren en toch niet meer voelen wat er diep vanbinnen leeft.

wekelijks je hoofd rust geven

Ga met ons mee van hoofd naar hart. De weg naar innerlijke vrede

Zintuïtie: jouw levenszin achter het stuur

Ja, kennis is macht. Maar macht is op het Pad van Zinleving helemaal niet het hoogste goed. Macht betekent dat je invloed hebt. Dat je kunt sturen, bepalen, beheersen. Je hebt macht over iets.

Maar wil je meer zin in je leven ervaren, dan hoef je helemaal geen macht over je levenszin te hebben. Je hoeft je verlangen niet te beheersen. Je gevoel hoeft niet overruled te worden. Je hoeft jezelf niet volledig te begrijpen voordat je een volgende stap mag zetten.

Je levenszin wil niet overheerst worden.
Ze wil gehoord worden.
Gezien. Gevoeld. Ervaren. En uiteindelijk vooral geleefd. Nu. In dit kleine moment. Daarom kan een teveel aan kennis ook ballast worden. Niet omdat kennis slecht is, maar omdat je zoveel kunt verzamelen dat je eigen kompas eronder begraven raakt.

Je weet dan steeds beter wat zou moeten kloppen, terwijl je steeds minder goed merkt wat voor jou klopt. Kennis heeft namelijk altijd iets universeels. Ze gaat over wat voor mensen in het algemeen geldt.

Maar jij bent geen algemeen mens.
Je bent jij.
Met jouw lichaam. Jouw geschiedenis. Jouw verlangens. Jouw levensvonk. Jouw unieke plek in dit grote geheel. En precies daar begint voor mij iets anders dan kennis.

Iets wat ik liever geen intuïtie meer noem. Want intuïtie vind ik soms zo’n wiebelig woord. Er hangt wat zweverigheid omheen. Alsof je maar moet hopen op een vaag gevoel en daar dan op moet vertrouwen. Terwijl jouw levenszin allesbehalve zweverig is. Levenszin is letterlijk de zin in je leven. Daar hoef je niet op te vertrouwen. Dat is geen vaag gevoel. Dat is wat jouw leven drijft en voortbeweegt. Daar wil je juist naar handelen!

Ik noem het daarom liever zintuïtie. Zintuïtie is voor mij: ontspannen, actief en creatief in contact staan met je levenszin.
Weten wat met je resoneert.
Voelen wat ruimte geeft.
Opmerken waar je van gaat leven.
En herkennen wanneer iets misschien heel verstandig lijkt, maar vanbinnen helemaal niet klopt.

Dat is geen macht hebben over jezelf. Het is ook niet jezelf helemaal uitgeplozen of ontleed hebben.

Het is een relatie aangaan met dat diepere weten in jezelf. Kennis mag daarin absoluut met je meelopen. Want ja, kennis verrijkt je. Ik leer voortdurend bij en gebruik mijn kennis iedere dag. Máár, ik probeer haar wel haar plek te geven.

Kennis mag op de achterbank zitten.

Ze mag meedenken, vragen stellen, mogelijkheden aandragen en me soms waarschuwen. Maar mijn levenszin zit aan het stuur.

Dat is voor mij zintuïtie.

Dieper weten wat voor jou klopt.
Leren vertrouwen op wat in jou weet welke kant je op wilt.

Klaar voor jouw volgende stap? Ga mee op reis naar binnen en buiten

zijn vol zin Laura Jonker vol zin de zomer in artikel over zinleving wageningen

Heb je zin om een keer kennis te maken?

Of mee te mediteren met mijn fijne meditatiegroep op maandag 20:00 en woensdag 19:30 (dat kan ook online)?

Of lijkt het je wat om mee te gaan op een retraite vakantie?

Wil je het pad van zinleving leren kennen? De methode leren kennen of gaan uitdragen?

Verlang je meer te doen waar je hart voor klopt?

Stuur me gerust een mail infoatzijnvolzin.nl of neus rond op de site.

Dit moment is belangrijk

28 sep 2026 | dagelijks meer zin in je leven

Dit moment is belangrijk

Het was een doodgewone doordeweekse dag. Een donderdag, of misschien een dinsdag. Bijna 13 jaar geleden alweer. Maar wat er op die doodgewone dag gebeurde, heeft mijn leven zo’n wending gegeven dat ik nu kan zeggen: dit moment is belangrijk. En ook dit moment is belangrijk. Dit moment waarop ik dit schrijf, terwijl ik in bed lig op een onopvallende zaterdagochtend.

wekelijks je hoofd rust geven

Vastlopen in je eigen onvermogen

Die ochtend, ergens door de week, was ik niet gelukkig. Er knaagde voortdurend iets. Ik was bezig iets recht te zetten wat eigenlijk helemaal niet krom was, maar waarvan mijn hoofd mij steeds vertelde dat het krom was. Ik bestempelde mezelf als nog niet goed genoeg. Dat ging niet voortdurend bewust, maar ergens op de achtergrond was ik mezelf steeds aan het beoordelen. En daarmee beoordeelde ik ook het moment waarin ik me bevond: blijkbaar was “het” nog niet goed genoeg.

Het zorgde voor een enorme onrust. Ik bleef maar bezig. Het moest toch anders kunnen? Ik moest het toch beter voor elkaar kunnen krijgen?

Op die bewuste ochtend liep ik vast in mijn eigen onvermogen. Ik kon niet meer. Ik was op. En het enige wat ik nog verlangde, was contact met mezelf. Op een veel dieper niveau dan ik op dat moment bewust kon begrijpen, wist ik blijkbaar dat er in dat contact met mezelf iets kon ontstaan waardoor ik me weer fijn zou voelen in het moment.

Ik verlangde naar tijd op mezelf. Naar even zitten. Ik verlangde ernaar dat mijn hoofd zou ophouden me telkens weer voort te stuwen, door, naar het volgende…

Toen ik me op die lukrake morgen aan dat verlangen overgaf, kwamen de diepe tranen. Want ineens zag ik wat ik al die tijd aan het doen was. Ik plaatste mezelf voortdurend buiten de tijd. In de toekomst.

Mijn hoofd zei steeds: Dit moment is niet goed genoeg, maar…

Maar als je je zo gedraagt, dan zul je je beter voelen.
Als je je werk op die manier doet, zal het beter gaan.
Als je dat niet meer tegen mensen zegt, zul je je minder ongemakkelijk voelen.
Als je jezelf nog wat verder ontwikkelt, nog wat beter begrijpt, nog wat meer aan jezelf werkt…bla bla blaaaaaaa…

Dán komt het goed.

Er zijn…

Steeds schoof ik mezelf door naar een toekomstige situatie waarin ik me eindelijk beter zou voelen.

Mijn brein hield me een prachtige oase voor. Een denkbeeldige plek waar alles klopte. En omdat die plek zo aantrekkelijk leek, bleef ik onderweg. Steeds mezelf verbeteren. Steeds aan mezelf werken.

Tot ik ineens voelde:

Het enige wat ik eigenlijk verlang, is er zijn.

Er zijn als mezelf.
Gewoon kunnen zeggen: ik ben.
Dat die twee woorden voldoende zijn. Helemaal voldoende.

De tranen liepen over mijn wangen toen ik ineens zag hoe ik uit iedere situatie een lijntje trok naar de volgende. Naar straks. Naar later. Naar wanneer het beter zou zijn. Terwijl ik ondertussen helemaal niet aanwezig was in het moment waarin mijn leven zich daadwerkelijk afspeelde.

En toen viel het kwartje.

Of eigenlijk was het zoveel meer dan een kwartje. Het was meer een epifanie.

Dit moment.

van hoofd naar hart

Dit moment is hét moment

Als ik dit moment niet kan zien als het moment dat het precies is zoals het is, en daarmee precies goed zoals het is, dan zal ik dat met geen enkel toekomstig moment bereiken.In één keer leek de hemel in mijn hoofd open te breken.

Ik begreep:

Dit moment is het moment.

En dat was een belangrijk moment.

Want toen hoorde ik voor het eerst heel duidelijk mijn eigen innerlijke stem. Een stem die me vertelt wat voor mij klopt. Wie ik ben. Hoe ik wil zijn. En wat ik werkelijk wil beleven in dit leven.
Bijna 13 jaar later lig ik op een onopvallende zaterdagochtend in bed.

Na een spontaan feestje dat ik gaf omdat ik zin had in samen-zijn en togetherness. Simpel, gezelligheid, fijne mensen. Het werd laat. Na enen ging ik slapen. Om zes uur werd ik wakker en heb ik twee uur gemediteerd.

Daarna kroop ik weer mijn bed in en ben ik af en aan in slaap gevallen. Er gebeurde van alles in die uren tussen waken en slapen. Alsof er op een diep niveau ontzettend veel werd verwerkt. Ik zweefde ergens tussen bewustzijn en een diep, onbewust weten van hoe de dingen zijn. Van hoe het leven is.

Toen ik uiteindelijk wakker werd, bleek het 10.30 uur te zijn – ik dacht dat ik niet meer kon uitslapen – en ineens voelde ik weer dat moment van 13 jaar terug.

De drive die toen ontstond om mezelf, en iedereen die zich daardoor wil laten zinspireren, mee te nemen op het Pad van Zinleving, klopt nog altijd rustig en gestaag in mijn hart.

Mega springlevend.

Ik ben vol zin.
Het leven is vol zin.
Jouw leven is vol zin.

Daar wil ik je heel graag vandaag aan herinneren:

Dit moment is belangrijk.

Dit moment is belangrijk.

Ben jij aanwezig in jezelf, in dit leven?
Kun je voelen hoe bijzonder dit simpele, onopvallende moment is waarop jij deze mail opent en leest?

Want misschien nodigt juist dit moment je uit om er helemaal voor te gaan.

Voor wat er nu in jou leeft of springlevend wil worden.
Voor wie jij bent.
Volledig hier te ZIJN.

Aanwezig.

In jouw leven.

Vol zin.

Een zinvolle stap maken in je leven?

Heb je zin om een keer kennis te maken?

Of mee te mediteren met mijn fijne meditatiegroep op maandag 20:00 en woensdag 19:30 (dat kan ook online)?

Of lijkt het je wat om mee te gaan op een retraite vakantie?

Wil je het pad van zinleving leren kennen? De methode leren kennen of gaan uitdragen?

Verlang je meer te doen waar je hart voor klopt?

Stuur me gerust een mail infoatzijnvolzin.nl of neus rond op de site.

Opruimen en vertrouwen: dag 9

26 sep 2026 | dagelijks meer zin in je leven

Oude bestanden opruimen

Vandaag ging het opruimen nog even door. Alsof de herfst bij mij al eerder is geactiveerd dan buiten. De bladeren vallen nog lang niet van de bomen, maar in mijn computer is de grote schoonmaak begonnen. Ik heb urenlang oude bestanden opgeruimd. Het voelt zo goed om als zelfstandige je eigen tijd en energie te kunnen indelen, maar het vraagt ook iets van je: dat je orde op zaken kunt stellen, overzicht kunt houden en af en toe de boel eens flink opschoont.

wekelijks je hoofd rust geven

Wat werkelijk van waarde is, blijft

Dat vraagt het leven natuurlijk van ons allemaal, maar als je, zoals ik, al sinds je vijfentwintigste vrijwel onafgebroken voor jezelf werkt, wordt opruimen vanzelf onderdeel van het ondernemerschap. En omdat ik een half jaar uit de running ben geweest – al voelt het voor mij eerder als een jaar, omdat een jaar geleden de dingen in mijn leven al op een grondige manier begonnen te verschuiven – heb ik lange tijd vooral geprobeerd om overeind te blijven. Nieuwe projecten opstarten of oude zaken opruimen zat er nauwelijks in. Nu mijn leven er zoveel opener uitziet, voelt het belangrijk om eerst ruimte te maken voordat ik er iets nieuws in breng.

Dus: koptelefoon op, lekkere werkmuziek aan. Voor mij is dat techno of trance. Misschien omdat het zo mooi aansluit bij een bepaald ritme van mijn hart. Ik kan er in ieder geval ongelooflijk hard op werken. En wat kan een mens dan een boel verzetten.

Ik kom oude ideeën tegen voor cursussen, workshops en projecten. Allemaal ooit bedacht vanuit mijn verlangen om mensen dichter bij zin te brengen. Ik kan ze nu gewoon weggooien.
Oude foto’s, flyers, voorstellen voor samenwerkingen, documenten waar ik allang niets meer mee doe. Prullenbak in.

Terwijl ik dat doe, merk ik hoe bevrijdend het is om te vertrouwen dat wat werkelijk belangrijk voor me is, niet zomaar verdwijnt omdat ik het bestand verwijder. Wat werkelijk van waarde is, blijft. Het is bijna een mooie woordspeling: wat werkelijk belangrijk voor je is, beklijft. Het blijft ergens aan je kleven. Het heeft zich in je lijf, je hart en je bewustzijn genesteld.

Ervaringen laten sporen na

Je hoeft niet alles te bewaren om te behouden wat van betekenis is geweest. Sterker nog: misschien is dat ook wel een vorm van vertrouwen. Vertrouwen dat alles wat werkelijk belangrijk voor je is, op de een of andere manier in je is opgenomen. Dat je het hebt meegenomen, ook als je het niet meer letterlijk om je heen hebt. Dat geldt natuurlijk ook voor de dingen die minder prettig zijn geweest. Ook die kunnen in je lijf en je systeem zijn gaan zitten.

Ervaringen laten sporen na. Maar juist daarom vind ik het zo mooi om te beseffen dat ook alles wat goed voor je is geweest, ergens in je is gaan zitten. De lessen, de liefde, de moed, de plezierige momenten, de inzichten. Je hoeft ze niet allemaal vast te houden om ze mee te nemen. Daar mag ik op vertrouwen.

van hoofd naar hart

Niet opnieuw beginnen, maar verdergaan

Ik weet dat vertrouwen niet voor iedereen vanzelfsprekend is. Sommige mensen hebben van jongs af aan eerder geleerd om zichzelf of anderen te wantrouwen dan om erop te vertrouwen dat het leven hen iets kan brengen. Ik geloof inmiddels niet meer zo in de simpele verdeling tussen mensen met basisvertrouwen en mensen zonder. Daarvoor zijn we volgens mij veel te complex. De vader van mijn eerste twee kinderen zei vroeger vaak: je bent geboren met óf basisvertrouwen óf met gebrek aan vertrouwen in de wereld. Hij schaarde mij duidelijk onder de eerste groep. Ik denk daar inmiddels genuanceerder over. Vertrouwen is voor mij vooral iets wat je kunt ontwikkelen. Iets wat kan groeien door ervaringen, door bewustwording, door vallen en weer opstaan. En volgens mij dus ook door steeds opnieuw te ontdekken dat je het leven niet helemaal hoeft te begrijpen om er toch een stap in te kunnen zetten.

Vandaag, achter mijn laptop, kreeg ik daar weer een flinke dosis van. Ik zag in al die mappen hoeveel verbinding er in mijn leven al is ontstaan met zinleving. Ideeën, teksten, foto’s, cursussen, retraites, samenwerkingen. En dat was alleen nog maar wat ik op mijn computer tegenkwam. Dan heb ik het nog niet eens over alles wat ik in het echte leven heb ontmoet, geleerd en beleefd. Het is veel. Een dikke hoeveelheid zelfs.

Juist deze stapeling, die ik zie doordat ik opruim, geeft me vertrouwen. Ik hoef blijkbaar niet opnieuw te beginnen. Ik hoef alleen maar verder te gaan op het pad dat zich al die jaren onder mijn voeten heeft gevormd.

Het Pad van Zinleving ligt voor me open.

Vorm verandert, liefde blijft

En dan vind ik ineens, totaal onverwacht, in een mapje met ‘privé’ een submapje met de naam bruiloft. Ik open het. En daar zijn ze ineens: de foto’s van mijn bruiloft, acht jaar geleden. Ik zie twee mensen die zich vol overgave in iets hebben gestort wat ze op dat moment nog nauwelijks konden overzien. Ik zie de liefde in mijn ogen. En ook in die van hem. Ik zie hoeveel vertrouwen er was. Hoeveel moed. Hoeveel plezier. En ook hoe weinig we eigenlijk wisten van wat ons te wachten stond. Ik heb me toen volledig overgegeven aan de liefde en aan de relatie. Met aandacht, liefde en plezier hebben we er vorm aan gegeven, samen met onze kinderen en de mensen om ons heen. En als ik nu naar die foto’s kijk, voel ik geen spijt.

Integendeel. Ik voel warmte. De liefde die er toen was, is niet ineens weg omdat de vorm verandert. Misschien slaan we allebei een ander pad in. Misschien trekken we minder vaak samen op en zullen we elkaar minder ontmoeten. Misschien krijgt onze verbinding een vorm die ik nu nog helemaal niet kan bedenken.

Een zinvolle stap maken in je leven?

Een stukje van je leven opruimen

Ik wil het openlaten. Want wat ik toen deed, kwam recht uit mijn hart. En dat verlangen is niet verdwenen. Ik vermoed zelfs dat het alleen maar sterker is geworden: het verlangen om voluit te leven, lief te hebben, te vertrouwen en mezelf trouw te blijven. Ik vertel mezelf vandaag: ik heb goed gehandeld. Diep vanbinnen weet ik dat deze woorden 100% kloppen.

Zonder tranen, maar met warmte in mijn hart, kijk ik naar de mensen die we toen waren. Twee mensen die elkaar liefhadden, die het goede probeerden te doen, die het leven aangingen met de kennis en mogelijkheden die ze op dat moment hadden. En we wisten het niet beter. Maar we durfden wel. Dat vind ik misschien wel het mooiste. Het bijzondere is: we hebben allebei nul procent spijt van die stap. Nu mag het verder. Lichter misschien. Vrijer. In een vorm die past bij wie we inmiddels zijn geworden.

Ik bewaar een aantal foto’s. Niet alles hoeft mee. Een heleboel mag gewoon de prullenbak in. Want ik wil niet dat er zoveel om me heen blijft hangen. Ik wil met een frisse, vrije blik, zonder ballast, mijn Pad van Zinleving vervolgen. Na drie uur klap ik mijn laptop dicht. Drie gigabyte aan data verwijderd. Dat scheelt ook. En dat is misschien het mooie van ondernemerschap: het persoonlijke en het zakelijke lopen voortdurend door elkaar. Uiteindelijk is opruimen soms gewoon een heel praktische beslissing. Maar ondertussen ruim je zomaar een stukje van je leven op.

Heb je zin om een keer kennis te maken?

Of mee te mediteren met mijn fijne meditatiegroep op maandag 20:00 en woensdag 19:30 (dat kan ook online)?

Of lijkt het je wat om mee te gaan op een retraite vakantie?

Wil je het pad van zinleving leren kennen? De methode leren kennen of gaan uitdragen?

Verlang je meer te doen waar je hart voor klopt?

Stuur me gerust een mail infoatzijnvolzin.nl of neus rond op de site.

Ruis: dag 8

22 sep 2026 | dagelijks meer zin in je leven

In je eigen hoofd kunnen kijken

Het is midden in de nacht. Eens in de zoveel tijd gebeurt dat en nu wijt ik het aan mijn griep, aan de afgelopen dagen waarin ik weinig heb gedaan en misschien ook aan een hormonale schommeling. Als ik ertegen ga vechten, is dat hoe dan ook een onhaalbare zaak. Ik lig nu eenmaal wakker. En eigenlijk is het wonderlijk om dan eens zo bewust in je eigen hoofd te kunnen kijken en de gedachten voorbij te laten komen. “Hoe dan?” Dat is steeds weer de vraag. Hoe kan ik hier nou in hemelsnaam mee bezig zijn? Wat is hier eigenlijk zo interessant aan? Wat is hier nou zo boeiend aan?

wekelijks je hoofd rust geven

Ruis-zijn in het hoofd

Misschien is het het nachtelijke uur dat ervoor zorgt dat je dingen kunt zien die overdag gewoon aan je voorbijgaan. Misschien komt er ’s nachts ruimte om te ontdekken hoeveel totale onzin een hoofd kan produceren en reproduceren. Toen ik jong was, hadden we nog televisies met een beeldbuis. Ik weet dat heel bewust, omdat mijn vader een tijdlang werkte in een fabriek waar die beeldbuizen werden gemaakt. Hij was daar verantwoordelijk voor de samenstelling van het glas waar zo’n beeldbuis van werd gemaakt. Als een televisie geen ontvangst had, als je hem niet kon afstemmen op een zender, kreeg je ruis.

Een van de fascinerendste dingen waar ik als kind naar kon kijken was deze ruis op het televisiescherm. Random stipjes, of eigenlijk waren het niet eens echt stipjes. Een soort combinatie van stipjes en vlekjes, voortdurend in beweging. Geen moment hetzelfde. Het had iets hypnotiserends. Je kon erdoor gegrepen worden, omdat er steeds iets veranderde terwijl je tegelijkertijd helemaal niets zag. Het bleef ruis.

Ineens denk ik: misschien is dat precies wat er op zo’n nacht als nu in mijn hoofd gebeurt.

Iets dat niets is

Gedachten die opkomen, verdwijnen, elkaar opvolgen en elkaar soms ook tegenspreken. Zorgen over dingen die nergens over gaan, associaties die nergens naartoe hoeven, vragen waar helemaal geen antwoord op hoeft te komen. Mijn hoofd kan zich werkelijk bezighouden met “iets dat niets is”. Met ruis. Is dat erg? Nee, helemaal niet. Want het is nogal verleidelijk om iedere gedachte die zich aandient serieus te nemen. Alsof alles wat je denkt iets betekent, alsof je iedere vraag moet beantwoorden, ieder probleem moet oplossen en iedere gedachte moet onderzoeken.

van hoofd naar hart

Mediteren om je hoofd stil te krijgen?

Ik had laatst iets gehoord over een verklaring voor het waarom van dromen die ik heel plausibel vond klinken. Het idee was dat dromen als een soort reproductie van de werkelijkheid zijn, waardoor het brein tijdens de slaap actief blijft. En de beelden die we in dromen zien, worden door het brein geprojecteerd om de ogen actief te houden. Want mocht er gevaar zijn, dan hoeven de ogen niet eerst van nul af aan op te starten, maar kunnen ze gelijk oriënteren waar het gevaar vandaan komt. Het idee dat mijn brein s’ nachts op de achtergrond een paar programma’s laat draaien om te voorkomen dat er uitval ontstaat door te lang inactief gebruik, vond ik een mooie gedachte. Misschien hoeft de activiteit van mijn brein helemaal niet altijd ergens “naartoe”. Misschien produceert het gewoon. Net als die oude beeldbuis: ruis.

Het doet me denken aan wat mijn jarenlange meditatie-beoefening me in de loop van de jaren heeft geleerd. Mediteren doe ik niet om mijn hoofd stil te krijgen, want dat lukt me eerlijk gezegd nog steeds niet. Er is zeker een onuitsprekelijke stilte in mij, maar er blijven altijd nog gedachten waarneembaar.

Mediteren doe ik wel om te kunnen kijken naar wat er gebeurt in mij zonder dat ik er meteen in mee hoef te gaan. Tijdens het mediteren merk je een gedachte op en voor je het weet zit je er middenin. Je bent een boodschappenlijstje aan het maken, een gesprek opnieuw aan het voeren of je maakt je zorgen over iets wat morgen misschien helemaal niet belangrijk blijkt te zijn. En dan merk je ineens: “o ja, ik was aan het mediteren”. Je komt terug. Niet omdat de gedachte fout was en ook niet omdat je hem moet wegduwen, maar simpelweg omdat je hem hebt opgemerkt.

Dat oefenen, steeds opnieuw, verandert volgens mij iets wezenlijks.

Je leert dat een gedachte niet automatisch de waarheid is en dat je ook niet iedere gedachte hoeft te volgen. Je kunt iets denken zonder er meteen iets mee te hoeven doen. Je kunt iets voelen zonder er onmiddellijk naar te handelen. Je kunt zelfs midden in de nacht wakker liggen terwijl je hoofd allerlei programma’s afspeelt, zonder dat je ieder programma hoeft te bekijken.

Ruimte ervaren tijdens de ruis

Meditatie helpt me om die ruimte te ervaren tussen wat er in mijn hoofd gebeurt en hoe ik daarop reageer. En juist daardoor raak ik er minder door van streek.

Het is dat ik nu mijn telefoon heb gepakt en ben gaan inspreken, waardoor ik mezelf ineens iets laat zien. Ik grijp bewust in in de ruis die mijn hoofd tot nu toe heeft geproduceerd. Niet door de ruis te stoppen, maar door ernaar te kijken. Door woorden te geven aan wat er gebeurt. En terwijl ik dat doe, ontstaat er vanzelf iets van ruimte.

Een zinvolle stap maken in je leven?

De ruis zien zonder zelf ruis te zijn

Ik prijs me vannacht eigenlijk gelukkig. Het gebeurt me echt maar af en toe dat ik wakker lig, dus ik kan het dragen. Ik moet er niet aan denken dat ik, zoals zoveel mensen, regelmatig ’s nachts wakker lig of alleen maar kleine stukjes slaap. Ik heb werkelijk met hen te doen. Nooit echt kunnen uitrusten van een dag leven en vervolgens ook de nacht nog bewust moeten meemaken, lijkt me een hele zware dobber.

Dus vannacht luister ik maar even naar de ruis. Ik hoef hem niet weg te krijgen en ik hoef er ook niets van te maken. Misschien is dat wel een van de mooiste dingen die meditatie me heeft gebracht: niet dat ik minder gedachten heb gekregen, maar dat ik er véééél minder snel door word meegenomen. Ik kan de ruis zien zonder te denken dat ik hem ben. Dat voelt als innerlijke ruimte: niet de afwezigheid van gedachten, maar de vrijheid om er niet door meegenomen te worden.

Heb je zin om een keer kennis te maken?

Of mee te mediteren met mijn fijne meditatiegroep op maandag 20:00 en woensdag 19:30 (dat kan ook online)?

Of lijkt het je wat om mee te gaan op een retraite vakantie?

Wil je het pad van zinleving leren kennen? De methode leren kennen of gaan uitdragen?

Verlang je meer te doen waar je hart voor klopt?

Stuur me gerust een mail infoatzijnvolzin.nl of neus rond op de site. Ik heb mijn mail adres bewust zo geschreven om spammers te ontlopen. De link is wel met een @ erin!

trouw blijven aan mezelf: dag 6

14 sep 2026 | dagelijks meer zin in je leven

Trouw blijven aan mezelf

Trouw blijven aan jezelf. Het is me nogal een opdracht. Want wie ben je zelf? En wie was je vroeger? Wie ben je nu en wie zal je nog worden in de toekomst? Kun je trouw blijven aan iemand die nog niet is ontwikkeld, die nog niet is doorgekomen of misschien zelfs nog niet geboren is? Want delen van ons zijn er nu misschien nog niet, maar over vijf jaar misschien wel.

persoonlijke retraite om jezelf trouw te blijven

Geen vastomlijnd gegeven zijn

Het is een uitspraak die we makkelijk doen: trouw blijven aan mezelf. Maar bij mij blijft steeds de vraag: wat is jezelf dan?

Ik voel mezelf niet als een vastomlijnd gegeven. Ik kijk naar de zon die door de blaadjes danst van de blauwe regen. De plant omcirkelt het dakterras met zijn vakkenstrengen. Ontelbare stralen zijn zichtbaar. Het schittert in een stralenkrans om de zon heen. Ik voel me net zo’n schittering, als het licht van de zon dat in alle kleuren uiteenvalt op mijn netvlies. Hoe kan ik trouw blijven aan iets wat zo divers is?

Ik bedenk me hoeveel veranderingen er al in mijn leven zijn geweest. Veranderingen die ik zelf heb geïnitieerd en veranderingen die door anderen of door omstandigheden zijn ontstaan. Grote veranderingen, maar natuurlijk ook ontelbare kleine veranderingen. Ze hebben me allemaal gevormd. Ze hebben me gemaakt tot wie ik nu ben en aan wie ik nu trouw kan zijn.

Maar wellicht is dat wel precies de vraag: is trouw blijven aan jezelf niet veel meer dat je trouw blijft aan het feit dát je kunt veranderen? Dat je mee kunt bewegen met wat het leven van je vraagt en met wat er in jou wil ontstaan?

Want veranderen lijkt hoe langer ik hier op aarde rondloop wel het énige vaste gegeven in het leven. En juist zodra je meent ergens weer houvast in gevonden te hebben, kan er opnieuw iets in je ontstaan. Een verlangen. Een inzicht. Een behoefte. Een beweging waarvan je voelt: hier wil ik naartoe.

Kunnen meebewgen met wie je aan het worden bent

Misschien gaat trouw blijven aan jezelf daarom niet zozeer over vasthouden aan wie je bent, maar over kunnen meebewegen met wie je aan het worden bent.

Natuurlijk zijn er ook situaties waarin je heel duidelijk niet trouw bent aan jezelf. Bijvoorbeeld wanneer je consequent de signalen van jezelf negeert. Wanneer je ja zegt terwijl je lijf eigenlijk nee voelt. Wanneer je ergens blijft omdat de andere mogelijkheid ongemakkelijk of onzeker voelt, terwijl je diep vanbinnen weet dat die andere weg veel beter bij je past.

van hoofd naar hart

Trouw blijven aan jouw eigen opdracht

Ik herken dat ook. Het afgelopen jaar is zwaar geweest. Heel zwaar. En toch ben ik trouw gebleven aan een soort innerlijke opdracht die ik mezelf had gegeven. Aan een weten vanbinnen dat ik iets te doen had, ook toen ik helemaal niet wist hoe ik het moest doen en het soms ontzettend moeilijk was.

Juist doordat ik trouw ben gebleven aan dat innerlijke weten, ben ik er nu, ondanks alles, relatief goed uitgekomen.

Ik vraag me daarom af of opoffering voor deze inspanning eigenlijk wel het juiste woord is. Trouw blijven aan jezelf kan namelijk soms voelen als een enorme inspanning, maar misschien is het geen opoffering. Misschien vraagt het simpelweg iets van je. Een inspanning die zin heeft voor jou. Zodat je op je pad kunt blijven.

Er zijn namelijk genoeg verleidingen en patronen die ervoor zorgen dat je niet meegaat in verandering. Angst voor het onbekende. De behoefte aan zekerheid. De neiging om vast te houden aan wat je kent, ook als je voelt dat het niet meer klopt.

Kan ik dan beter zeggen trouw blijven aan jezelf is in ieder geval niet: ik blijf precies wie ik ben.

Het lijkt meer hierop:

Ik blijf luisteren naar wat in mij leeft.
Ik blijf bereid om te veranderen.
Ik blijf bewegen wanneer het leven mij beweegt.
En ik verlaat mezelf niet onderweg.

Misschien is dat wel de enige vorm van trouw die werkelijk mogelijk is aan iemand die voortdurend in beweging is: jezelf.

Als jezelf geen vaststaand iets is, dan kun je jezelf ook niet één keer vinden en vervolgens voor altijd trouw blijven. Trouw blijven aan jezelf vraagt wat mij betreft juist dat je jezelf steeds opnieuw durft te ontmoeten. Dat is wat ik iedere dag weer doe: zittend op het meditatiekussen, lopend door de uiterwaarden, schrijvend achter m’n laptop.

Jezelf steeds opnieuw durven ontmoeten

En als je dát zinzicht ter harte neemt, zul je jezelf minder gaan verlaten, juist wanneer er verandering optreedt. We verlaten onszelf wanneer we tegen beter weten in niet meer luisteren naar wat er in ons verandert.

De zon is inmiddels voor een moment achter een wolk verdwenen. Maar ik voel ze nog, die stralen. Wat me duidelijk is geworden: Ik hoef niet één zonnestraal te kiezen en alleen daar trouw aan te blijven. Ik blijf meebewegen met het licht, met alle facetten in mezelf — en sta mezelf volop toe om te stralen. En terwijl ik dit typ valt het warme herfstlicht als een stille koestering op mijn gezicht.

pijn en stress vrij leven

Heb je zin om een keer kennis te maken?

Of mee te mediteren met mijn fijne meditatiegroep op maandag 20:00 en woensdag 19:30 (dat kan ook online)?

Of lijkt het je wat om mee te gaan op een retraite vakantie?

Wil je het pad van zinleving leren kennen? De methode leren kennen of gaan uitdragen?

Verlang je meer te doen waar je hart voor klopt?

Stuur me gerust een mail infoatzijnvolzin.nl of neus rond op de site.