Sla jij ook je vleugels uit?
Net als deze vlinders, kunnen ook wij onze denkbeeldige vleugels uitslaan. Wachten we op een teken? Willen we eerst zekerheid? Zoeken we vaste grond onder de voeten? Denken we dat we de verkeerde keuze kunnen maken? Vinden we dat we nog niet uitontwikkeld zijn in onze pop-fase? Hebben we nog te veel pijn van oude ervaringen?
Zoveel redenen kan een mens aandragen waardoor haar vleugels opgevouwen blijven en alles blijft bij het oude. Om in een cocon te blijven en te wachten op betere tijden.
Begrijp me goed, de rijpingsfase van een pop is heel wezenlijk. Maar uiteindelijk zit de rups in haar cocon om vlinder te ZIJN.
Ontelbare keren kunnen wij als mens de weg van rups naar vlinder maken...en terug. Dus ja! we mogen een keuze maken om weer opnieuw een keuze te maken. Dus ja! als we nog meer diepgang nodig blijken te hebben, keren we terug in onze cocon. Dus ja! ook als "het" teken uitblijft, kunnen we voorzichtig om het hoekje kijken. En wat als de pijn die je in de cocon ervaart er helemaal niet meer blijkt te zijn wanneer je vliegt?
Voor alle vlinders in spe: bedenk eens hoe vaak je als kind gevallen bent, en daarbij toch weer vaste grond onder je vond. In iedere val was de aarde er om je op te vangen. Zet je voeten maar eens stevig neer en ervaar die rotsvaste kracht onder je. En dan...ontvouwen zich daar twee prachtige vleugels...je vliegt!
|